พันธะเพื่อนร้าย

ก็แค่เพื่อนนอน

ฉันเงยหน้าขึ้นสบตากับมันตรงๆ น้ำเสียงของฉันเรียบเฉย ทอดมองมันด้วยสายตาว่างเปล่า ไร้ซึ่งความหวั่นเกรง คำว่า 'เพื่อน' ถูกฉันเน้นย้ำหนักแน่นเพื่อย้อนถามถึงสถานะที่มันเคยขีดเส้นเอาไว้ให้ฉันเอง

"ชมพิ้งค์ ! มึงอย่าลืมว่ากูเป็นผัว..จะคุยกับใครก็คุยไปดิ แต่ทำไมต้องหายหน้าไปแบบนี้ โทรหาไม่รับ ไลน์ไปไม่ตอบ คืออะไรวะ..."

พระรามตวาดขึ้นมาด้วยความโมโหจัด ใบหน้าของมันแดงก่ำด้วยความโกรธ ความอดทนของมันหมดลงทันทีที่ได้ยินคำว่าเสือกและคำว่าเพื่อนจากปากของฉัน มันขยับเข้ามาใกล้จนแทบจะชิดตัวฉัน สบตาฉันด้วยความเคืองแค้น

"แล้วมึงเดือดร้อนอะไรด้วย ทีเรื่องของมึง กูยังไม่เคยก้าวก่าย"

ฉันตอบกลับไปทันควัน ไม่ยอมหลบสายตาแม้แต่วินาทีเดียว คำพูดของฉันแทงใจดำมันเข้าอย่างจัง เพราะที่ผ่านมา ไม่ว่ามันจะไปไหน มาไหน ทำอะไรกับมายมิ้น ฉันก็ได้แต่นั่งเงียบ เก็บความรู้สึกไว้ในใจคนเดียว ไม่เคยโวยวาย หรือตามไปก้าวก่ายชีวิตของมันเลยสักครั้ง

"ก็เพราะกูเป็นผัว เมียหายไปกับผู้ชายคนอื่น มึงจะให้กูนั่งยิ้มหน้าบานอยู่รึไง"

"อย่ามาใช้คำว่าผัวกับกู ถ้ามึงยังเป็นผัวคนอื่นอยู่ เราสองคนก็แค่เพื่อนนอน เอากันเวลาเงี่ยน เล่นๆ ขำๆ ไม่จริงจังเหมือนที่มึงเคยบอก มึงไม่ใช่ผัว กูไม่ใช่เมีย เป็นแค่เพื่อนสนิทกัน มึงอย่าลืม.."

ฉันลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับมันทันที น้ำเสียงของฉันสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความอัดอั้นตันใจที่เก็บกดมานาน คำพูดที่มันเคยพูดใส่หน้าฉันในวันที่เรามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันครั้งแรก คำว่า 'ขำๆ ไม่จริงจัง' คำว่า 'เพื่อนนอน' ที่มันเคยตีตราฉันไว้ บัดนี้ฉันขนมันออกมาคืนให้มันทั้งหมด ให้มันได้รับรู้รสชาติของคำพูดพวกนั้นบ้าง

"ชมพิ้งค์ !!!"

พระรามตวาดชื่อฉันเสียงดังลั่นห้องด้วยความโมโหจนเส้นเลือดที่คอและขมับปูดโปน มันทนฟังความจริงที่หลุดมาจากปากของฉันไม่ได้

"มึงไม่ต้องมาขึ้นเสียงใส่กูแบบนี้เลยนะ กูไม่ใช่มายมิ้น"

ฉันตวาดกลับเสียงแข็ง จ้องหน้ามันอย่างไม่ยอมแพ้ ตลอดเวลาที่ผ่านมา มันมักจะใช้กิริยาและน้ำเสียงดุดันแบบนี้บงการฉันเสมอ แต่ครั้งนี้มันจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

"ก็เพราะมึงไม่ใช่มายมิ้นไงกูถึงทำ...หายไปกับมันทั้งวัน โดนมันเอาแล้วอ่ะดิ...เป็นไงล่ะ ลีลามันเด็ดสู้กูได้หรือเปล่า มันรู้ใจมึงเท่ากูไหมชม .."

คำพูดร้ายกาจและสกปรกหลุดออกมาจากปากของพระราม มันเค่นหัวเราะในคออย่างเหยียดหยาม ความหึงหวงและอารมณ์ชั่ววูบทำให้มันไร้สติ พูดจาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันอย่างไม่มีชิ้นดี

"พระราม !"

ฉันเรียกชื่อมันด้วยความตกตะลึงและเจ็บปวดอย่างที่สุด ไม่คิดเลยว่าคนที่เราโตมาด้วยกัน คนที่เรามอบทั้งกายและใจให้ จะกล้าพูดจาดูถูกเหยียดหยามกันได้ถึงขนาดนี้

"เอากันท่าไหนบ้างล่ะ ที่กูสอนมึงได้ใช้กับมันไหม...มันดูด มันเลียให้มึงเหมือนที่กูเคยทำให้หรือเปล่า"

"เพี้ยะ !!!"

เสียงฝ่ามือของฉันกระทบเข้ากับใบหน้าของมันดังสะท้อนไปทั่วทั้งห้องอย่างรุนแรง แรงตบทำให้ออโต้อีกฝ่ายถึงกับหน้าหันไปตามแรง ใบหน้าคมคายมีรอยฝ่ามือสีแดงปรากฏขึ้นทันตาเห็น สองมือของฉันสั่นระริกด้วยความโกรธและเสียใจ น้ำตาแห่งความอัดอั้นตันท้นขึ้นมาจ่อที่ขอบตา แต่ฉันก็ข่มมันไว้ไม่ให้ไหลลงมาต่อหน้าคนใจร้ายอย่างมัน

"มึงอย่ามาดูถูกกู กูก็แค่คุย คุยถูกคอ คุยแล้วสบายใจ ผิดตรงไหนถ้ากูจะคบ"

ฉันพูดเสียงสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น จ้องมองหน้ามันด้วยความแค้นเคือง การที่ฉันพยายามจะก้าวเดินไปข้างหน้ากับคนดีๆ สักคน มันผิดมากนักหรือไง ในเมื่อมันเองก็มีคนของมันอยู่แล้ว

"คิดจะคบเลยเหรอ...หึ..!..มึงจะคบกับมันได้ยังไง ในเมื่อมึงกับกูเราสองคนยังเอากันอยู่......"

พระรามแสยะยิ้มสมเพช ยกมือขึ้นแตะมุมปากตัวเองที่เริ่มบวมแดง สายตาของมันเต็มไปด้วยความท้าทายและความถือดี มันยังคงยึดติดอยู่กับความสัมพันธ์ทางกายระหว่างเราอย่างไม่ยอมปล่อยวาง

"แล้วจะทำไม...ในเมื่อมึงเองยังมีมายมิ้น เอากับมายมิ้น ผิดเหรอที่กูจะคบใครจริงจัง."

ฉันสวนกลับไปทันทีอย่างไม่เกรงกลัว มันมีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉัน ในเมื่อตัวมันเองก็วิ่งไปนอนเอากับแฟนตัวเองอยู่ทุกวัน แต่กลับจะมากักขังฉันไว้ในกรงแห่งความสัมพันธ์ลับๆ นี้คนเดียว

"มึงกำลังประชดกู"

พระรามพยายามหาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง น้ำเสียงของมันเริ่มแฝงไปด้วยความลังเลเมื่อเห็นว่าฉันจริงจังขนาดไหน

"กูไม่ได้ประชด กูแค่ไม่อยากลึกซึ้งกับมึงอีกแล้ว"

ฉันตอบกลับไปเสียงเรียบ สายตาของฉันมองมันด้วยความเหน็ดหน่ายอย่างแท้จริง การประชดประชันมันไม่มีประโยชน์อะไรอีกต่อไปแล้ว ฉันแค่ต้องการจบมันลงจริงๆ

"มึงหมายความว่าไง...อย่าบอกนะว่าจะเลิก"

พระรามเบิกตากว้างเล็กน้อย น้ำเสียงของมันเริ่มมีความลนลานและไม่มั่นใจซ่อนอยู่ คำว่า 'เลิก' ทำให้หัวใจของมันกระตุกวูบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"เลิกอะไรราม...มึงกับกูไม่เคยคบ ไม่เคยเป็นอะไรกันนอกจากเพื่อนสนิท ใช้คำว่าเลิกคงดูไม่เหมาะมั้ง"