ฉันเงยหน้าขึ้นสบตากับมันตรงๆ น้ำเสียงของฉันเรียบเฉย ทอดมองมันด้วยสายตาว่างเปล่า ไร้ซึ่งความหวั่นเกรง คำว่า 'เพื่อน' ถูกฉันเน้นย้ำหนักแน่นเพื่อย้อนถามถึงสถานะที่มันเคยขีดเส้นเอาไว้ให้ฉันเอง
"ชมพิ้งค์ ! มึงอย่าลืมว่ากูเป็นผัว..จะคุยกับใครก็คุยไปดิ แต่ทำไมต้องหายหน้าไปแบบนี้ โทรหาไม่รับ ไลน์ไปไม่ตอบ คืออะไรวะ..."
พระรามตวาดขึ้นมาด้วยความโมโหจัด ใบหน้าของมันแดงก่ำด้วยความโกรธ ความอดทนของมันหมดลงทันทีที่ได้ยินคำว่าเสือกและคำว่าเพื่อนจากปากของฉัน มันขยับเข้ามาใกล้จนแทบจะชิดตัวฉัน สบตาฉันด้วยความเคืองแค้น
"แล้วมึงเดือดร้อนอะไรด้วย ทีเรื่องของมึง กูยังไม่เคยก้าวก่าย"
ฉันตอบกลับไปทันควัน ไม่ยอมหลบสายตาแม้แต่วินาทีเดียว คำพูดของฉันแทงใจดำมันเข้าอย่างจัง เพราะที่ผ่านมา ไม่ว่ามันจะไปไหน มาไหน ทำอะไรกับมายมิ้น ฉันก็ได้แต่นั่งเงียบ เก็บความรู้สึกไว้ในใจคนเดียว ไม่เคยโวยวาย หรือตามไปก้าวก่ายชีวิตของม
