ฉันเค้นยิ้มสมเพชให้กับความย้อนแย้งของมัน สถานะที่เราสองคนเป็นอยู่ มันไม่เคยมีคำว่าคบหา แล้วเราจะเอาคำว่าเลิกมาจากไหน มันเป็นเพียงแค่การหยุดความสัมพันธ์อันฉาวโฉ่และผิดศีลธรรมนี้ลงเท่านั้น
"จะคุยก็คุยไปดิ...ทำไมมึงต้องเปลี่ยนไปด้วยวะ อยู่กันแบบนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ มึงมีความสุข กูมีความสุข ไม่ดีตรงไหน"
พระรามพยายามพูดอธิบายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง มันเริ่มมองไม่เห็นทางออก ความสัมพันธ์แบบไร้พันธะที่มันเคยคิดว่าสมบูรณ์แบบที่สุด ความสุขที่เราเคยมีร่วมกัน ทำไมจู่ๆ ฉันถึงได้ปฏิเสธมันอย่างสิ้นเชิงแบบนี้
"มึงใช้คำผิดนะ ที่บอกกูมีความสุข กูไม่เคยมีความสุขเลยเว้ย...ใครมันจะสุขได้วะ...มึงเอากับกู แต่ไปคบหากับคนอื่น บอกเห็นกูเป็นแค่เพื่อน แต่แวะมาเอากูบ่อยๆ ทำเหมือนกูเป็นที่ระบายน้ำในตัวมึง ใครมันจะสุขได้ว่ะ"
น้ำตาที่กลั้นไว้ในที่สุดก็ไหลรินลงมาตามแก้มเนียน เสียงของฉันแตกพร่าด้วยความเจ็บปวดที่อัดแน่นอ
