พันธะเพื่อนร้าย

กูเป็นผัวมึงนะ

@คอนโดชมพิงค์

เสียงก้าวเท้ากระทบพื้นโถงทางเดินของคอนโดมิเนียมหรูดังระงมแข่งกับความเงียบยามค่ำคืน ร่างบางของชมพิ้งค์เดินลิ่วตรงไปยังห้องพักของตัวเองด้วยความเร่งรีบ ในหัวมีแต่ภาพเหตุการณ์ตลอดทั้งวันที่ขมขื่นและความชอกช้ำที่บีบรัดหัวใจ แต่ทว่าเสียงก้าวเท้าหนักๆ ที่จังหวะกระชั้นชิดตามหลังมาติดๆ กลับยิ่งเพิ่มความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

"เดินช้าๆ หน่อยดิวะ มึงจะรีบไปไหน"

พระรามส่งเสียงหงุดหงิดไล่หลังมา สายตาคมกริบของเขามองแผ่นหลังบางที่เอาแต่เดินหนีไม่ยอมหันกลับมาคุยดีๆ ท่าทางเมินเฉยของเธอทำให้เขาเริ่มหมดความอดทน

"กูไม่ได้บอกให้มึงเดินตาม!"

ชมพิ้งค์หันกลับไปตวาดใส่ทันที น้ำเสียงสั่นพร่าไปด้วยอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ เธอหยุดชะงักหน้าประตูห้องพักของตัวเอง มือเรียวสั่นเทาขณะแตะคีย์การ์ดลงบนเครื่องสแกน

"มึงเป็นอะไร โกรธเหรอที่กูไม่รับโทรศัพท์"

พระรามถามออกไปตรงๆ พร้อมกับก้าวเข้ามาจ่อชิดแผ่นหลังของเธอ สายตาของเขายังคงมองว่าเหตุผลที่ทำให้เธออารมณ์เสียคงมีอยู่แค่เรื่องเดียว คือเรื่องที่เขาขาดการติดต่อและไม่รับสายเธอเมื่อคืน

"กูมีสิทธิ์นั้นด้วยเหรอ เป็นแค่เพื่อนไม่มีสิทธิ์โกรธมึงหรอก"

ชมพิ้งค์เหยียดยิ้มสมเพชตัวเอง เค่นเสียงหัวเราะขื่นๆ ในลำคอโดยไม่ยอมสบตาเขา คำว่า 'เพื่อน' ถูกใช้ออกมาจากปากของเธอด้วยความขมขื่นอย่างถึงที่สุด

"มึงกำลังประชด.." พระรามขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงเริ่มแข็งกระด้างขึ้นด้วยความไม่พอใจที่เห็นเธอทำตัวตึงใส่เขาไม่เลิก

"กูไม่ได้ประชด เลิกตามแล้วกลับคอนโดมึงเถอะ ถ้าแฟนมึงรู้ว่ามึงมาหากู เดี๋ยวความลับแตก น้องมันจะโกรธมึงนะ"

ชมพิ้งค์กดรหัสผ่านประตูห้องอย่างรวดเร็ว พยายามรีบดันประตูเปิดออกเพื่อพาตัวเองเข้าไปข้างในและตัดปัญหาทุกอย่าง แต่คำตอบที่ได้รับกลับมาจากปากของคนใจร้ายกลับทำให้เธอต้องหยุดชะงักลงอีกครั้ง

"กูไม่สนใจหรอก กูอยากนอนกับมึง คืนนี้กูจะค้างด้วย"

คำพูดไร้ความรับผิดชอบและเอาแต่ใจของเขาทำให้อกข้างซ้ายของชมพิ้งค์กระตุกเกร็ง ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจนต้องละสายตาจากประตูหันกลับไปจ้องหน้าเขาตรงๆ

"...อยากนอนกับกู ทั้งที่มึงพึ่งไปเอากับแฟนของมึงเนี้ยนะ ... ตลกว่ะ"

ภาพรอยคิสสลักสีแดงเข้มบนลำคอของเขาที่เธอเห็นในห้องเรียนย้อนกลับเข้ามาบาดลึกในความทรงจำ ความตื่นเต้นและความลุ่มหลงที่เขามีต่อผู้หญิงอีกคนยังไม่ทันไร้มด เขากลับเดินมาหาเธอแล้วพูดได้อย่างหน้าด้านๆ ว่าอยากนอนกับเธออีกงั้นหรือ?

"มึงหึงกูเหรอชม..มึงกำลังหวงกู รู้ตัวหรือเปล่า"

พระรามเลิกคิ้วขึ้นอย่างถือดี ยิ้มมุมปากด้วยความยโส เขาก้าวขยับเข้ามาใกล้จนชิด ร่างสูงเอียงมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสนของเธอราวกับผู้ชนะที่ตักตวงความรู้สึกของเธอมาเล่นสนุกได้เสมอ

"กูบอกแล้วไงว่ากูไม่มีสิทธิ์ เลิกพูดเรื่องนี้สักที แล้วไม่ต้องมายุ่งกับกูอีก...."

"ชม! "

"ฟรึ้บ!"

ชมพิงค์กำลังจะปิดประตู ดีหน่อยที่เดินตามมันทัน เลยรีบแทรกตัวเข้ามาในห้องก่อนที่มันจะทำหน้างอคอหักใส่ พร้อมกับเอ่ยไล่ให้กลับไปซ้ำๆ ลักษณะแบบนี้มันงอนชัวร์

"ปัง!"

เสียงประตูห้องปิดลงพร้อมกับร่างสูงที่แทรกตัวเข้ามายืนตระหง่านอยู่ภายในห้องพักของเธออย่างถือสิทธิ์ พระรามปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออกอย่างอารมณ์เสีย พลางถอนหายใจยาวราวนักเลงที่กำลังคุมพื้นที่

"มึงเข้ามาทำไม กูบอกแล้วไงว่าไม่ให้ค้าง..."

ชมพิ้งค์ถอยหลังหนีไปสองสามก้าว ยกมือขึ้นดันแผ่นอกกว้างของเขาเอาไว้ไม่ให้ก้าวเข้ามาใกล้มากกว่านี้ ดวงตาใสตื่นตระหนกและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

"แต่กูเป็นผัวมึงนะ...จะนอนค้างกับมึงสักคืนไม่ได้เลยรึไง.."

คำว่า 'ผัว' ถูกหลุดออกจากปากของเขาอย่างง่ายดาย คำคำนี้ที่เขาเคยปฏิเสธนักหนาเวลาอยู่ต่อหน้าเพื่อน แต่เวลานี้เขากลับใช้ออกมาเพื่อทวงสิทธิ์บนร่างกายของเธออย่างหน้าไม่อาย

"แล้วกูเป็นเมียมึงไหม...หรือเป็นแค่เพื่อนที่เอาไว้เอาตอนมึงเ****น"

คำถามนี้เหมือนตบหน้าเขากลับอย่างจัง ชมพิ้งค์มองหน้าเขาน้ำตาเอ่อล้น ประโยคแทงใจดำที่เธอสะสมไว้ตลอดทั้งวันซัดเข้าใส่เขาตรงๆ โดยไร้การอ้อมค้อม

"ชม...มึงอย่าเป็นแบบนี้ดิ...แค่มายมิ้นคนเดียวกูก็ปวดหัวจะแย่ กูมาหามึงขอความสบายใจหน่อยได้ไหม"

พระรามแสดงสีหน้าเบื่อหน่าย ยกมือขึ้นเสยผมอย่างเหนื่อยอ่อน เขาพูดออกมาเหมือนตัวเองเป็นเหยื่อที่กำลังโดนรังแก โดยไม่เคยหันกลับมามองเลยสักนิดว่าคำพูดของเขามันสร้างบาดแผลให้คนตรงหน้าขนาดไหน

"กับมายมิ้นมึงง้อได้ แต่พอเป็นกูทำไมไม่ได้ทุกทีเลย...กูเหนื่อยแล้วนะราม...กูไม่อยากอยู่ในสถานะแบบนี้อีกแล้ว"