ผมสตั้นไปพักหนึ่งสลับกับมองหน้าชมพิ้งค์ที่ตอนนี้ใบหน้าของเธอมีแต่คำถาม ถึงกับเอามือยกขึ้นกุมขมับ ไม่คิดไม่ฝันว่าแฟนเก่าที่เคยคบกันตอนเรียนปีสองจะกลับมา ตอนนี้ เวลานี้ ความรู้สึกกังวลใจมันจู่โจมจนผมแทบจะตั้งตัวไม่ติด พยายามตั้งสติและทำตัวให้เป็นปกติให้ได้มากที่สุด
"ปรางมีเรื่องด่วนจริงๆ ค่ะพี่ราม" มะปรางเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว พลางก้าวเข้ามาหาผมอีกก้าว
"ปรางขอคุยด้วยได้ไหมคะ รบกวนพี่แค่ไม่นาน"
"กลับไปก่อนได้ไหม วันหลังค่อยคุยกัน" ผมกดเสียงต่ำ พูดปฏิเสธออกไปทันทีโดยไม่รักษาน้ำใจ
"แต่ปรางมีเรื่องสำคัญจะคุยกับพี่..." มะปรางยังคงงอแง ไม่ยอมถอยออกไปง่ายๆ
"น้องคนนี้ใครเหรอราม ???"
คำถามจากชมพิ้งค์ทำเอาผมกระอักกระอ่วนใจไม่น้อย ไม่รู้จะตอบยังไง เพราะชมพิ้งค์ไม่เคยรู้มาก่อนว่าผมเคยคบกับมะปราง ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็ว จนผมเองไม่รู้จะหาทางออกยังไง เลยเลือกที่จะโกหกเธอออกไป อย่างน้อยก็ขอเวลาในการเคลียร
