พันธะเพื่อนร้าย

เด็กไม่รู้จักโต

เสียงแหลมเล็กออเซาะดังก้องมาจากทางเดินเข้าอาคารเรียน เรียกให้สายตาของพวกเราทั้งสามคนหันไปมองตามเสียงนั้นโดยอัตโนมัติ ร่างของพระรามเดินคู่มากับมายมิ้น แฟนสาวรุ่นน้องของมัน มายมิ้นสวมชุดนิสิตเอวคอดสั้นกุด เดินเบียดกระแซะอิงแอบอยู่กับท่อนแขนแกร่งของพระรามตลอดเวลา น้ำเสียงออดอ้อนและท่าทางฉอเลาะนั้นดังชัดเจนจนคนบริเวณรอบๆ หันมามองกันเป็นตาเดียว

แฟนสาวคนสวยของพระรามทั้งกอดทั้งหอมมันต่อหน้าทุกคน พอเดินมาถึงจุดที่พวกฉันนั่งอยู่ มายมิ้นก็รีบคว้าแขนของพระรามมากอด แสดงความเป็นเจ้าของ และดูเหมือนมายมิ้นจะตั้งใจหันมามองฉันก่อนจะหอมแก้มพระรามอีกครั้ง พร้อมกับส่งสายตาจ้องมองมาที่ฉันอย่างไม่เป็นมิตร ทำตัวอย่างกับนางร้ายในละครหลังข่าวไม่มีผิด

ฉากการแสดงความรักอันรุ่มร่ามและโจ่งแจ้งนั้นเกิดขึ้นตรงหน้าฉันพอดี มายมิ้นยื่นหน้าขึ้นไปหอมแก้มพระรามฟอดใหญ่ เสียงดังฟังชัด สายตาของเด็กนั่นไม่ได้จ้องมองไปที่แฟนของตัวเองเลยสักนิด แต่มันกลับเขม็งจ้องมาที่ฉันด้วยความเหยียดหยาม เชิดหน้าขึ้นอย่างเหนือกว่า ราวกับจะประกาศสงครามและตอกย้ำว่าใครคือคนที่ถือครองหัวใจและตัวตนของพระรามอยู่

"มองแบบนั้นคืออะไรคะ มีปัญหาเหรอ ?"

ฉันถามออกไปตรงๆ คนอย่างชมพิ้งค์ ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองค้างคา มองแรงขนาดนั้น มันต้องมีอะไร ไม่อย่างนั้นเด็กนั่นไม่มองฉันแบบนั้นหรอก ฉันเอนหลังพิงเก้าอี้หินอ่อน กอดอก แล้วจ้องหน้ามายมิ้นกลับไปด้วยสายตาเย็นชาและนิ่งสงบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความกดดันถูกส่งออกไปตรงๆ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่จะยอมนั่งเงียบๆ ให้ใครมาส่งสายตารังเกียจหรือดูถูกใส่โดยไร้สาเหตุ

"มองไม่ได้เหรอ.....ก็เห็นว่าพี่สวยดี สวยๆแบบนี้คงจะมีปัญญาหาผู้ชายเองนะ..."

มายมิ้นหยุดชะงักเท้า ยืนจ้องหน้าฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง รอยยิ้มแสยะตรงมุมปากและคำพูดกระแนะกระแหนนั้น ช่างแตกต่างจากภาพลักษณ์เด็กสาวเรียบร้อย อ่อนหวาน และน่าสงสารที่เคยแสดงให้พระรามเห็นอย่างสิ้นเชิง

"พูดแบบนี้หมายความว่าไง..หาเรื่องเหรอ ..."

ฉันขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงเริ่มห้วนจัดขึ้น ความอดทนที่มีอยู่อย่างจำกัดเริ่มหมดลงเมื่อถูกกวนประสาทอย่างไม่มีเหตุผล

"ไม่เอาน่าชม...อย่าไปถือสาน้องมันเลย...เด็กไม่รู้จักโต จะเอาอะไรมากมาย"

ออโต้รีบขยับเข้ามาจับข้อมือฉันไว้แน่น มันรับรู้ได้ถึงรังสีความโกรธที่แผ่ออกมาจากตัวฉัน มันพยายามส่งสายตาขอร้องและปรามเพื่อไม่ให้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นกลางลานคณะ

"ก็ดูที่มันพูดดิ.....พูดแบบนี้มันน่าโดนไหมล่ะ"

ฉันหันไปพูดกับออโต้ด้วยความหงุดหงิด นิ้วมือเรียวยังคงชี้ไปที่หน้าของมายมิ้นอย่างเอาเรื่อง

"แล้วจะทำไม...อย่าคิดว่าเป็นรุ่นพี่แล้วกูจะกลัวนะ...รุ่นพี่ร่านๆแบบนี้ตบคว่ำมาหลายรายแล้ว"

คำสรรพนามที่เปลี่ยนไปพร้อมกับสรรพคุณและคำหยาบคายที่หลุดออกมาจากปากของเด็กสาวตรงหน้า ทำให้บรรยากาศบริเวณนั้นตึงเครียดขึ้นถึงขีดสุด มายมิ้นก้าวเข้ามาเผชิญหน้ากับฉันอย่างไม่เกรงกลัว

"โฮ้..นั่นปากเหรอน้อง...ใครรุ่นพี่รุ่นน้องดูหน่อยดิครับ ไอ้ชมมันเป็นเพื่อนสนิทของแฟนน้องนะ..ให้ความเคารพกันบ้าง"

ออโต้ปล่อยมือจากฉันแล้วลุกขึ้นยืนคั่นกลาง น้ำเสียงของมันเปลี่ยนเป็นเข้มจัดทันทีที่ได้ยินคำว่า 'ร่าน' หลุดมาจากปากรุ่นน้อง ถึงออโต้จะเป็นคนอารมณ์ดี แต่ถ้าใครมาดูถูกหรือใช้วาจาสกปรกใส่เพื่อนในกลุ่ม มันก็พร้อมที่จะปกป้องเต็มที่เหมือนกัน

"แน่ใจเหรอว่าเป็นแค่เพื่อน ไม่ได้เป็นอย่างอื่นด้วย...สนิทกันมากถึงขั้นนอนค้างคอนโดกันได้ มันไม่ใช่เพื่อนธรรมดาแล้วมั้ง ไม่ใช่ว่าแหกขาให้พี่รามเอาฟรีๆไปแล้วเหรอ"

"เพียะ !!!!"

"เชี้ย !!!"

ความอดทนของฉันขาดสะบั้นลงทันทีในวินาทีนั้น คำพูดที่แสนจะต่ำตมและดูถูกศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของฉันมันดังเข้ามากระทบแก้วหู ฉันก้าวข้ามออโต้ไปอย่างรวดเร็วแล้วสะบัดฝ่ามือตบเข้าที่ใบหน้าเนียนของมายมิ้นอย่างแรงจนหน้าหัน เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังสะท้อนไปทั่วบริเวณ ออโต้ถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

"กรี๊ดดดด...มึงกล้าตบกูเหรอ......มายไม่ยอมนะ..พี่ราม มายไม่ยอม"

มายมิ้นยกมือขึ้นกุมแก้มข้างที่บวมแดงของตัวเองด้วยความตกใจ ร้องกรีดร้องเสียงแหลมดังลั่น ลานกิจกรรมดังก้องไปด้วยเสียงของเธอ ก่อนที่เธอจะรีบหันไปเกาะแขนพระรามแล้วสะอื้นไห้ออกมาอย่างหนัก เพื่อขอความช่วยเหลือ

"ทำไม...!! ไม่ยอมแล้วมึงจะทำไม...!! จะตบกูคืนเหรอ...เอาดิ..ตบเลย..ตบมาดิ..."

ฉันก้าวเข้าไปหาเธออีกก้าว จ้องมองด้วยสายตาคุกคามและท้าทาย สองมือถกแขนเสื้อขึ้นอย่างเอาเรื่อง ถ้าเธอคิดจะสู้ ฉันก็พร้อมที่จะแลกโดยไม่สนใจหน้าไหนทั้งนั้น

"กรี๊ดดดด..อีชมพิ้งค์..!!!"

มายมิ้นดิ้นรนกรีดร้องอยู่ข้างกายพระราม ทำท่าเหมือนจะพุ่งเข้ามาหาฉันแต่ก็ไม่กล้า ได้แต่ส่งเสียงแหลมบาดหูออกมาระบายความโกรธ

"ปากเน่าๆแบบนี้เอาเลือดออกปากสักหยดสองหยดหน่อยดีไหม เผื่อสันดานจะดีขึ้น"

ฉันเค้นยิ้มสะใจ จ้องมองปากที่เคยพูดจาต่ำช้าของเธอด้วยความสมเพช ความโกรธแค้นที่สะสมมานานมันทำให้ฉันหมดความสงสารเด็กตรงหน้านี้โดยสิ้นเชิง

"พอได้แล้วชม...กูว่ามึงทำเกินไปแล้วนะ"