@ร้านเหล้า
ออกจากมหาวิทยาลัยฉันก็มาต่ออยู่ที่ร้านเหล้า เป็นร้านนั่งชิลแถวๆริมแม่น้ำขนาดใหญ่ใจกลางเมืองกรุงเทพมหานคร อารมณ์ของฉันตอนนี้มันโคตรนอย ทั้งที่ไม่มีสิทธิ์ ไม่มีสิทธิ์เหี้ยอะไรเลย...มือเรียวเล็กยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่ม...ดื่มแล้วดื่มอีก ดื่มมันอยู่คนเดียวตั้งแต่หัวค่ำจนตอนนี้ล่วงเลยมาถึงหนึ่งทุ่มตรง ออโต้ เซนเซอร์ พระราม มันโทรหาฉันอยู่หลายสาย ก็เห็นแหละแต่มันไม่อยากรับสาย ไม่อยากคุยกับใคร ด้วยอารมณ์โกรธที่มันยังไม่จางลง ฉันโมโหที่มายมิ้นใช้คำพูดคำจาที่สุนัขไม่รับประทาน โกรธพระรามที่มันเอาแต่เข้าข้างแฟนของมัน..ทั้งที่เด็กนั่นก็ไม่ได้ดีกว่าฉันสักเท่าไหร่
สายลมเย็นๆ จากแม่น้ำเจ้าพระยาที่พัดเข้ามาปะทะใบหน้าไม่ได้ช่วยลดความร้อนรุ่มภายในอกของฉันลงได้เลยสักนิด แสงไฟสัวๆ สีส้มทองภายในร้านบวกกับเสียงดนตรีสดโฟล์กซองเบาๆ ยิ่งขับเน้นให้ความรู้สึกโดดเดี่ยวและน้อยใจของฉันเด่นชัดขึ้น ความเจ็บปวดจ
