ตอนที่2 สร่าง
1341 Words
วันต่อมาหลังจากตื่นขึ้นมาก็พบกับสภาพของเพื่อนๆ ที่นอนเกลื่อนห้องแต่ก็ต้องมาสะดุดกับโทรศัพท์มือถือที่มีสายเรียกเข้าจากต้าที่โทรเข้ามาพอดี
ฉันรีบกดรับสายนั้นไปและเดินไปคุยที่ระเบียงเพราะกลัวเพื่อนจะตื่นและรำคาญเอาได้จึงกดรับสายนั้นซะ
ครืดดดด ครืดดดด
"ว่าไง"
(เป็นยังไงบ้างสร่างเมารึยังครับ)
"อื้มสร่างแล้ว ทำไมโทรมาเช้าจัง"
(ก็เป็นห่วงอ่ะเมื่อคืนกะว่าจะพากลับแต่เพื่อนพายไม่ยอม ต้าเป็นห่วงพายนะครับ) ฉันไม่ได้ให้คำตอบกับอีกฝ่ายเลยสักนิดก่อนที่เสียงเปิดประตูระเบียงจะดังขึ้นและพบกับไทม์ที่เดินมาสูบบุหรี่อยู่ข้างๆ ฉัน
(วันนี้พายว่างไหมต้าว่าจะพาพายไปกินข้าวอ่ะ)
"วันนี้หรอ วันนี้พายติดเรียนทั้งวันเลยอ่ะขอโทษนะไว้วันหลังละกัน"
(ไม่เป็นอะไรครับไว้วันหลังก็ได้) ฉันกับต้าคุยกันไปได้สักพักโดยที่ฉันไม่ได้พูดอะไรมากเพราะเพื่อนยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างๆ
และพอวางสายเสร็จฉันก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้ระเบียงห้องถึงกับต้องกุมขมับทันทีเพราะรู้สึกเวียนๆ หัวและยังไม่สร่างเมาเลยสักนิด
"เป็นอะไร"
"เวียนหัวนิดหน่อยอ่ะมึง แล้วบ่ายมีเรียนพวกมึงจะกลับคอนโดเลยหรือจะไปพร้อมกู"ที่ถามแบบนี้เพราะนี่ก็เก้าโมงกว่าแล้วและอีกอย่างพวกมันหอบเสื้อผ้าบางส่วนของพวกมันมาไว้ที่ห้องฉันด้วยและเสื้อผ้าฉันก็อยู่ที่คอนโดมันด้วยเผื่อเมาและไปนอนค้างที่ห้องจะต้องไม่เสียเวลามาก
"กูไปพร้อมมึงเลยขี้เกียจกลับห้อง"
"มึงก็น่าจะซื้อคอนโดใกล้ๆ พวกกูนะ จะได้ไม่ต้องเสียเวลา ไอ้ชิอีกตัวแม่งไกลฉิบหาย"
"บ่นมากอ่ะมึง กูสั่งอาหารมาละมึงไปเรียกเพื่อนมึงไป"ฉันพยักหน้าเป็นการตอบกลับและเดินไปเรียกเพื่อนให้ตื่นก่อนที่จะเดินเข้าไปอาบน้ำให้สดชื่นซะ
สภาพแต่ละคนดูไม่ได้เลยด้วยซํ้าอชิ พระราม ขอตัวกลับไปก่อนเพื่อที่จะได้ไปเรียนในช่วงบ่ายจึงทำให้เหลือแค่ฉันกับไทม์อยู่ในห้องด้วยกัน
และไม่แปลกเลยที่เป็นแบบนี้ก็พวกมันทุกคนทิ้งฉันไว้แบบนี้เสมอมันเลยเหมือนกับการชินไปซะมากกว่าแถมพวกมันก็ไม่ได้คิดว่าฉันเป็นผู้หญิงในแก๊งเลยด้วยซํ้า
"รีบไปกินแล้วไปแต่งตัวเดี๋ยวก็สายเอาหรอก"
"มึงนี่แม่งเหมือนพ่อกูเลย จัดการอะไรให้กูทุกอย่าง ดูดิเสื้อผ้ายังรีดให้เรียบจัด"ฉันเอ่ยชมเพื่อนด้วยนํ้าเสียงที่ดูว่าเล่นเพราะเพื่อนต้องรีดผ้าของตัวเองอยู่แล้วฉันจึงฝากมันรีดด้วยแถมยังเรียบกว่าของฉันอีก
"กูก็เป็นพ่อให้มึงได้นะ"
"พ่ออะไรกูมีพ่อคนเดียวเว้ย"
"พ่อของลูกมึงไง"คำพูดคำหยอกเย้าและไม่ได้คิดอะไรของมันแต่มันทำให้ฉันรู้สึกใจสั่นขึ้นมาจนได้จากที่ตัดใจมาตั้งนานก็มารู้สึกกับมันอีกจนได้
"มึงนี่แม่ง"
"รีบๆ แดกแล้วจะได้ไปเรียนกัน"
"เอ่อแล้วนี่ช่วงนี้กูไม่เห็นมึงคุยกับน้องแป้งเลย ใช่ว่าเลิกคุยกันแล้วนะ"ไทม์นิ่งลงและถอนหายใจออกมาอย่างหนัก ก่อนที่จะเหงยหน้าขึ้นมามองฉันอย่างไม่ชอบใจนักที่พูดถึงบุคคลที่สามแบบนี้
"ทำไมแตะต้องไม่ได้เลยรึไงผู้หญิงของมึงอ่ะ"
"กูเลิกคุยไปแล้ว"
"ทำไมอ่ะน้องเขาออกจะน่ารัก"
"ช่วงนี้กูแค่เบื่อๆ อ่ะ ไม่อยากอะไรกับใครมาก"ฉันพูดออกมาด้วยนํ้าเสียงเบื่อหน่ายและมองใบหน้าของฉันแปลกๆ ก่อนที่จะก้มหน้าลงกินข้าวต่อ
"แล้วมึงกับไอ้ต้าอ่ะ ยังไงไหนบอกเบื่อๆ"
"ก็เบื่อแต่....."
"อย่าบอกนะมึงเทใจให้มันแล้ว"ฉันนิ่งเงียบไปเพราะคงจะเป็นแบบนั้นเบื่อกับสถานะแบบนี้ที่มันยังคงอึนๆ กันอยู่ แต่ถ้าจะให้ตัดขาดไปเลยอันนี่ก็ดูเหมือนจะเจ็บมากอยู่พอสมควร
"ไหนบอกเล่นๆ ไง"
"ตอนแรกก็เล่นๆ อ่ะ ที่บอกว่าเบื่อแค่เบื่อสถานะที่เป็นอยู่เฉยๆ"
"มึงอยากคบกับมัน??"ไม่รู้ว่าคำพูดของเพื่อนถูกต้องไหม แต่บางทีฉันก็แอบนอยด์เหมือนกันที่สถานะของเราไม่สามารถทำอะไรได้ในสถานะนี้หรือบางทีก็เบื่อๆ ที่ต้าเข้ามายุ่งเกินสถานะของเราอีก
"ก็คงเป็นความรู้สึกเดียวกับมึงตอนแรกแหละ ที่มึงคุยกับน้องเขาเพื่ออยากคบ"
"มึงรู้ใช่ไหมว่าไอ้ต้า...."
"กูรู้แต่ช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมาต้าก็พิสูจน์ให้กูได้ในหลายอย่างไม่ใช่หรอพวกมึงก็เห็น"
"แล้วแต่มึงละกัน"พูดจบเพื่อนก็เหมือนจะเงียบลงไปทันทีถามอะไรก็ไม่พูด ไม่รู้ว่าโกรธฉันหรืออะไรที่ฉันตัดสินใจคบกับต้า
พวกเราพากันเดินทางมาที่มอ.กันไม่กี่นาทีและนั่งรอพวกที่เหลือให้กลับมาเจอกันเหมือนเดิมแต่ไม่นานฉันก็ต้องขอแยกออกไปหาต้าที่คณะ
"ต้า"
"อ้าวมาแล้วทำไมไม่บอกครับ เดินมาถึงนี้เหนื่อยแย่เลย"ต้าเดินลากพาฉันออกมาจากกลุ่มเพื่อนๆ ของเขาและพาไปคุยที่อื่น
ที่ผ่านมาเพื่อนพวกเขาก็รู้มาโดยตลอดและทุกคนก็รู้ว่าเราคุยๆ กันเพียงเท่านั้นเลยไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งในความสัมพันธ์ของเราสองคนในตอนนี้
"ต้าซื้อเค้กกับนมมาฝากครับแล้วก็ยาเผื่อพายแฮงค์ครับ
"ขอบคุณนะ"
"แล้วนี่แต่งตัวแบบนี้ต้าหวงนะ คนมองกันทั้งคณะแล้วมั้งเนี่ย"
"พายก็แต่งตัวปกตินะต้า"
"ปะเดี๋ยวต้าพากลับคณะ ครั้งหน้าพายอย่ามาคณะต้าอีกนะเห็นไหมคนมองเต็มไปหมดแล้วต้าหึงพายนะครับ"ฉันทำได้แค่ยกยิ้มให้ต้าเพียงเท่านั้นก่อนที่พวกเราจะเดินจับมือกันมาที่คณะฉัน
ซึ่งต้าก็พามาถึงที่กลุ่มของพวกฉันอย่างปลอดภัยและเดินกลับคณะของตัวเองไปด้วยความดีใจและยิ้มชอบ พวกเพื่อนๆ ที่เห็นแบบนั้นก็ต่างพากันอึ้งกันไปจนหมดกับการที่ฉันกลับไปสนิทกับต้าอีกครั้ง
"ยังไงไหนบอกเบื่อ"
"กูก็แค่....อยากทำอะไรให้มันชัดเจนขึ้น"
"ตามใจแล้วกันพวกกูห้ามอะไรไม่ได้หรอกนะ ทำได้แค่อยู่ข้างๆ มึงเนี่ย"
"อือขอบใจ"ฉันพูดออกไปและลอบมองเพื่อนสนิทอีกคนที่ตอนนี่กำลังนั่งถอนหายใจและเล่นเกมเป็นระยะๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรคงเป็นเพราะหัวเสียจากเกมแน่นอน
"คืนนี้แดกเหล้าอีกปะ"
"คืนนี้ฝ้ายมาห้องกูอ่ะ"
"มีนัดกับแม่ว่ะ"ยังคงเหลืออีกคนที่ไม่ได้ให้คำตอบโดยมีสายตาของพวกฉันที่ลอบมองเป็นระยะๆ ก่อนที่มันจะลดมือถือลงและจ้องมองฉันด้วยสายตาแปลกๆ
"อื้ม ห้องมึงนะ กูไม่เข้าเรียนนะไปรับน้องแป้งก่อนเจอกันนะพายที่ห้องมึง"พูดจบเพื่อนก็เดินออกไปจากตรงนั้นทันทีก่อนที่พวกเราจะพากันเข้าไปที่ห้องเรียนเพื่อเริ่มเรียนกันไป
"พอเรียนเสร็จก็ขับรถกลับห้องแต่ก็ไม่ลืมแวะที่จะซื้อเหล้าและเบียร์ขึ้นไปด้วยเพื่อที่จะได้ดื่มกับเพื่อนตามที่ได้นัดเอาไว้
- Writer
