"แม่เสียใจเรื่องลูกกับต้าด้วยนะ แม่พึ่งรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น"วันนี้เป็นวันที่พ่อกับแม่จะได้กลับไปที่ต่างประเทศอีกครั้งและฉันก็โดนไอ้พวกเพื่อนตัวดีลากมาส่งพ่อกับแม่ท่านซะ ฉันไม่ได้พูดหรือกล่าวลาพวกท่านเลยด้วยซํ้าทำได้แค่เพียงยืนนิ่งๆ มองพวกเขาเท่านั้นเอง ส่วนพระแพงก็ทำตัวออดอ้อนพวกเพื่อนๆ และพ่อกับแม่ไปตามประสาของมันและคงมีแต่ไทม์ที่แยกออกมาและอยู่ใกล้ๆ ฉันเพียงเท่านั้น
"แม่ขอโทษนะพายที่แม่ทำกับพายแบบนี้"
"ไม่เป็นอะไรค่ะ"
"แม่กับพ่อรักพายนะลูก ไม่มีพ่อแม่คนไหนรักคนอื่นมากกว่าลูกแท้ๆ ของตัวเองหรอกนะพาย"
"แต่ทำไม....พายถึงไม่เคยคิดแบบนั้นล่ะคะ อ้อพายลืมไป อีแพงต่างหากที่เป็นลูกสาวของพ่อกับแม่จริงๆ ไม่ใช่พาย"เมื่อฉันพูดออกมาแบบนั้นนํ้าตาก็ไหลคลอที่เกิดความน้อยใจในการกระทำของพ่อกับแม่ที่ได้ทำแบบนี้กับฉันก่อนที่อีนางตัวดีจะวิ่งเข้ามากอดแม่และทำเป็นอ้อนตีหน้าซื่อกับแม่ด้วยความอิจฉา
"คุณแม่ขา
