"กลับได้แล้วเพื่อนรออยู่"มือหนาของเพื่อนสนิทเมื่อเดินเข้ามาใกล้ๆ พวกเราสองคนก็รีบจับแยกและดึงร่างกายของฉันให้ออกมาจากต้าทันที ทั้งคู่ต่างจ้องมองกันนิ่งๆ และไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยสักนิดมีเพียงสายตาที่มองกันราวกับจะฆ่าแกงกันได้เลยด้วยซํ้า
แม้ว่าฉันจะพยายามดึงไทม์ให้เดินออกไปแต่เขาก็นิ่งและไม่สะทกสะท้านอะไรเลยสักนิดและทำได้แค่เพียงจับมือฉันอย่างแน่นเท่านั้นเอง
"เลิกกันแล้วก็ขอให้จบๆ กันไปแล้วอย่ามายุ่งกับเพื่อนกูอีก ไปไอ้พาย"
"เดี๋ยว! กูมีเรื่องจะคุยกับมึง"ไทม์ค่อยๆ คลายมือจากฉันออกและยื่นกุญแจรถให้กับฉัน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ฉันไม่ได้รับกุญแจที่เขายื่นให้เลยก่อนที่ไทม์เองจะยัดเยียดใส่ในมือของฉัน
"ไปรอกูที่รถ!"
"ไทม์"
"ไปรอกูที่รถ เดี๋ยวกูตามไป"ฉันลังเลใจอยู่สักนิดว่าจะทำตามที่เพื่อนขอหรือไม่ แต่ก็ต้องทำตามเมื่อสถานการณ์มันกลับเงียบลงและกดดันเอามากๆ
ฉันพยักหน้าเป็นการตอบกลับและเดินหันหลัง
