"มึงกับไอ้ไทม์ไปถึงขั้นไหนกันวะ"
"หมายความว่าไงวะ"
"กูดูออกนะว่าพวกมึงแม่งไม่เหมือนเดิม พวกมึงแม่งดูแลใกล้ชิดกันแทบจะไม่เหมือนเพื่อนเลย แต่กูก็สังเกตนานละแต่แค่ไม่พูด"เมื่อเพื่อนพูดออกมาแบบนั้นแล้วก็เอาทำร่างบางที่กำลังนั่งเขียนป้ายอยู่ถึงกับนิ่งและชะงักไปด้วยความตกใจ
แต่ก็ไม่แปลกที่พวกเพื่อนๆ หรือคนรอบข้างจะรู้เรื่องราวที่มันแปลกแบบนี้เพราะการกระทำกับคำพูดมันสวนทางกันที่สุดและอะไรหลายๆ อย่างที่ทำให้คนรอบข้างถึงกับต้องแปลกใจอยู่บ่อยครั้ง
"......"
"มึงได้รู้สึกอะไรกับมันมั้ยวะ"
"......"
"ถ้ารู้สึกกูอยากให้มึงลองเปิดใจกับมันนะพาย แต่ถ้ามึงไม่รู้สึกมึงควรตัดไฟตั้งแต่ต้นลม"เมื่อพระรามพูดออกมาแบบนั้นก็ทำเอาฉันเองถึงกับเงียบไปกับความสับสนในตอนนี้ ฉันทิ้งทุกอย่างลงและค่อยๆ นั่งลงไปบนโซฟาด้วยความเงียบนิ่งพร้อมกับความเหม่อลอย ก่อนที่พระรามเองจะเดินลงมานั่งข้างๆ ฉันและจับไหล่ฉันไว้
"มึงรู้ไห
