"สร้อยสวยดีนะ ไทม์ให้หรอ"
"......"ฉันเลือกที่จะเงียบและรีบจัดการส่วนตรงนั้นให้เสร็จสิ้นให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้แต่ก็มีเสียงวอแวของอีแพงพูดออกมาไม่ยอมหยุด
"แพงอยากได้จัง ขอได้ไหมหมายถึงคนให้อ่ะแต่พายไม่ให้ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวแพงแย่งมาเองแบบนี้สนุกกว่าเยอะเลย"
"มึงจะไปไหนก็ไปดิอีแพง น่ารำคาญ!!"
"จุ๊ๆๆ ไม่โวยวายสิไม่น่ารักเลยนะ มึงจำไว้นะอีพายอะไรที่เป็นของมึงกูจะแย่งมาให้หมดให้มึงแม่งไม่เหลือใครเลย"คำพูดที่โดนข่มขู่มาตลอดโดยที่ผ่านมาฉันต้องเป็นฝ่ายที่เริ่มตบมันก่อนแล้วแต่นี่ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงกับนิ่งและไม่โต้ตอบกลับก็ไม่รู้เหมือนกันในตอนนี้
"กูจะทำให้มึงตํ่ากว่ากูให้ได้ หึ! มึงทนไม่ไหวก็โวยวายมาสิพ่อกับแม่จะได้เห็นว่ามึงทำน้องแบบกู แถมพ่อกับแม่ผัวอนาคตกูก็จะเกลียดมึงด้วย เอาดิตบกูเลยอีพาย"
ทุกอย่างที่ฉันเจอมาสอนให้ฉันกลายเป็นคนใจเย็นและหัวใจที่บอบชํ้ามานานสอนให้ฉันกลายเป็นคนนิ่งไม่โว
