"กว่าจะมา คงมีความสุขมากสินะ"เสียงที่คุ้นเคยเอ่ยดังออกมาจากด้านหลังของฉันในขณะที่ฉันกำลังเดินเข้าไปในลิฟต์และพบเข้ากับพวกเพื่อนที่ยืนกอดอกรอกันอยู่ด้วยใบหน้าที่นิ่งมากต่างจากไอ้คนตัวสูงที่เอ่ยออกมาเมื่อสักครู่เมื่อมันมีใบหน้าที่ต่างไปจากเพื่อนและคิ้วแทบจะผูกกันเป็นปมอยู่แล้ว
"ขอโทษนะกูกินข้าวช้าอ่ะ"
"กินข้าวช้าหรือมัวแต่อ่อยไอ้พวกนั้นกันล่ะ แม่งหัวเราะคิกคักอยู่นั่นแหละ ร่านว่ะ"คำพูดที่ไม่ทันได้คิดเอ่ยออกมาจากปากเพื่อนสนิทด้วยความโกรธแต่ทว่ามันทำเอาฉันเจ็บเอามากๆ ราวกับมันเอามีดแทงลงตรงกลางหัวใจของฉันเลยด้วยซํ้า
"ไอ้ไทม์!!//ไอ้ไทม์!!"
"พูดแรงไปปะ กูเพื่อนมึงนะไทม์พูดอะไรให้เกียรติกูด้วย"ฉันเดินเข้าไปผลักไหล่มันเบาๆ ก่อนที่จะกดลิฟต์เข้าไปทันทีและทิ้งพวกมันไว้อย่างนั้นก่อนที่พระรามจะวิ่งเข้ามาหาฉันในลิฟต์ด้วยเช่นกัน
นํ้าตาปริ่มขึ้นมาตรงขอบตาล่างจนเกะกะวิสัยทัศน์ก่อนที่หยดนํ้าตาจะค่อยๆ ไ
