เช้าวันต่อมาเมื่อรู้สึกตัวขึ้นก็เหมือนมีอะไรมาทับตัวฉันไว้พอมองไปดีๆ ฉันก็เจอเข้ากับเพื่อนสนิทของตัวเองที่นอนอยู่ข้างกายและตอนนี้พวกเราสองคนก็นอนกอดกันกลมเลยทีเดียว
ฉันพยายามขยับตัวเล็กน้อยให้ออกจากอ้อมกอดของเขาแต่ดูเหมือนว่าไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่ยอมหลุดก่อนที่สายตาจะเหลือบไปมองทางนาฬิกาและตอนนี้แค่เจ็ดโมงเช้าเอง
ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงต่อดีกับตอนนี้กับสิ่งที่ต้องเจอ ฉันจึงพยายามข่มตาให้นอนหลับต่อไปอย่างน้อยจะได้ไม่กวนอีกคนให้ตื่นขึ้นมาโวยวายอีกด้วยเหมือนกับทุกๆ ครั้งที่ฉันต้องเจอ
"อื้ออ"และยังไม่ทันที่ฉันจะได้เข้าไปในห้วงแห่งความฝันจู่ๆ ฉันก็รู้สึกเหมือนกับว่าอีกฝ่ายได้ตื่นขึ้นแล้ว แต่ทำไมมันถึงกลับไม่เรียกฉันตื่นกันล่ะ ทั้งๆ ที่ตอนนี้ฉันนอนกอดมันอยู่นะ ฉันพูดคุยและถกเถียงกับตัวเองอยู่ในห้วงแห่งความคิดราวกับคนบ้า
ก๊อกๆๆๆ
นี่แหละเสียงสวรรค์ที่แท้จริงและเสียงถอนหายใจที่ดังขึ้นจากมัน คนตัว
