11
เงียบๆ แปลกๆ
“ฮือๆ ๆ ๆ” กอบัวร้องไห้ออกมาเสียงดัง ริกเตอร์จึงยอมผละปากของเขาจากปากของเธอในทันที
“กอบัวเป็นอะไรไม่ต้องร้องนะครับ พี่อยู่ตรงนี้แล้ว” ริกเตอร์วิ่งไปหากอบัวทันทีโดยที่มินตรานั้นยืนอึ้งอยู่อย่างนั้นหลายวินาทีกว่าที่เธอจะตั้งสติได้แล้วเดินไปหากอบัว
“กอบัวอยากกลับบ้านพากอบัวมาที่โรงพยาบาลทำไม กอบัวกลัวคุณหมอกลัวเข็มฉีดยา ฮือๆ ๆ ๆ” กอบัวพูดขึ้นมาพร้อมกับร้องไห้ มินตราที่ได้ยินก็อมยิ้มให้กับความน่ารักไร้เดียงสาของกอบัว
“ไม่ต้องกลัวมีพี่อยู่ทั้งคนไม่ต้องกลัวนะเดี๋ยวพี่ริกเตอร์บอกคุณหมอเองว่าไม่ให้ฉีดยาน้องกอบัว” ริกเตอร์พูดพร้อมกับลูบผมของเธอเพื่อปลอบประโลมให้เด็กน้อยหายกลัวแต่มันก็ไม่เป็นผล
“ไม่จริงคราวก่อนพี่ริกเตอร์ก็พูดอย่างนี้แล้วพี่ก็ให้คุณหมอฉีดยาเจ็บๆ ใส่แขนของหนู ฮือๆ ๆ ๆ ๆ ๆ จะกลับบ้านๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ฮือๆ ๆ ๆ ๆ” กอบัวร้องไห้ออกมาเสียงดังริกเตอร์ก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรเ
