คลั่งรักผัวเด็ก

4 แต่งงานกับพี่นะ

4

แต่งงานกับพี่นะ

มินตราพูดขึ้นมาเสียงดังเพื่อนๆ ของเธอทั้งสามคนพร้อมกับหนุ่มๆ อีกห้าคนต้องหันมามองเธอเป็นตาเดียว แม้ว่าเสียงเพลงจะดังแต่มินตราพูดขึ้นมาดังจนโต๊ะข้างๆ เองก็ต้องหันมามอง

“ริกเตอร์แต่งงานกับพี่นะ” มินตราพูดออกมาราวกับว่าเรื่องที่เธอพูดออกมาเป็นเรื่องเล็กนิดเดียวทั้งๆ ที่มันเป็นเรื่องที่ใหญ่มากในความคิดของทุกคนโดยเฉพาะริกเตอร์ที่อยู่ดีๆ ก็มีผู้หญิงมาขอแต่งงานกลางบาร์โฮสต์อย่างนี้

“พี่ว่ายังไงนะ พี่อย่ามาล้อเล่นได้มั้ย” ริกเตอร์พูดขึ้นมาพร้อมกับถามมินตรากลับไปอีกครั้ง

“พี่ไม่ได้ล้อเล่นแต่งงานกับพี่ถือว่าพี่ขอ” มินตรายังคงยืนยันคำเดิมว่าเธอต้องการแต่งงานกับเขา

“นี่แกจะบ้าหรือเปล่ามินตราอยู่ๆ แกจะให้น้องเขาแต่งงานกับแกเพียงเพราะความต้องการของแกแต่แกไม่ถามน้องเลยสักนิดอีกอย่างน้องเขาก็ไม่ได้รักแกจะให้ไปแต่งงานกันมันได้หรอว่ะ” ชนัญชิตาพูดขึ้นมาอย่างเป็นดลางเพราะดูหน้าของริกเตอร์เองก็กำลังงงๆ

“เรื่องนั้นฉันรู้ ฉันจะจ้างริกเตอร์ให้มาแต่งงานด้วย ฉันรู้ว่ามันไม่ควรแต่ฉันไม่มีทางเลือกแต่ถ้าริกเตอร์ไม่รับข้อเสนอนี้ฉันก็ไม่ได้บังคับแต่ฉันแค่อยากขอร้องเท่านั้น” มินตราพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาบางมาก ริกเตอร์เห็นแล้วก็นึกสงสารอีกอย่างเขาก็กำลังต้องการเงินก้อนเพื่อนำไปรักษาป้าที่กำลังป่วยและต้องใช้เงินทุกสัปดาห์

“ผมตกลงยอมรับข้อเสนอแต่เรื่องค่าจ้างผมขอเป็นคนกำหนดเอง” ริกเตอร์พูดออกมาตรงๆ เพราะเขาเองก็ไม่มีทางเลือกมากอยู่แล้ว

“เรื่องเงินไม่ต้องกังวลพี่พร้อมจ่ายเท่าไรว่ามาแต่มีข้อแม้ต้องแต่งงานกับพี่อย่างน้อยหนึ่งปี” มินตรากับริกเตอร์คุยเรื่องแต่งงานเป็นเหมือนธุรกิจเป็นที่เรียบร้อยเพื่อนๆ ก็ไม่มีอะไรต้องห้ามเพราะในเมื่อทั้งสองตกลงกันได้ก็หันไปหาหนุ่มๆ ของพวกเธอกันต่อ ส่วนมินตราเมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการและหมดเรื่องที่สร้างปัญหาเธอก็สนุกขึ้นมาอย่างกับคนละคนจนริกเตอร์หัวเราะให้กับความร่าเริงของเธอที่ช่างแตกต่างจากก่อนหน้านี้มากๆ

“ริกเตอร์ชนแก้ว” มินตราสานสัมพันธ์กับริกเตอร์อย่างสนุกสนานจนเพื่อนๆ เองก็เริ่มมาจอยด้วยกลายเป็นว่าโต๊ะนี้สนุกที่สุดในตอนนี้

พอลลีนเข้ามาในร้านพยายามมองหาริกเตอร์เพราะทุกครั้งที่เธอมาเธอต้องได้ริกเตอร์ไปที่โต๊ะของเธอเป็นประจำ มาวันนี้เธอกลับไม่เห็นหนุ่มน้อยกล้ามแน่นของเธอ

“ริกเตอร์ของฉันไปไหนแล้ว ญาตา ดาหวัน” พอลลีนพูดกับเพื่อนแฝดของเธอ

“ริกเตอร์หยุดหรือเปล่าแก น้องอาจจะเหนื่อยเพราะตั้งแต่เรามาเที่ยวก็ไม่เคยเห็นริกเตอร์หยุดเลยนะ” ดาหวันพูดบอกกับพอลลีนถึงความเป็นไปได้เมื่อไม่เห็นริกเตอร์ พอลลีนไม่เชื่อว่าริกเตอร์หยุดงานเธอรู้สึกว่าต้องมีผู้หญิงคนไหนสักคนมาแย่งริกเตอร์ไปก่อนเธอ พอลลีนจึงเดินไปถามกับผู้จัดการของร้านทันทีว่าริกเตอร์มาทำงานหรือเปล่า เมื่อเธอได้คำตอบก็เป็นอย่างที่เธอคิดจริงๆ

“ริกเตอร์ไม่ได้หยุดแต่มีชะนีมาเอาริกเตอร์ไปตัดหน้าของฉัน” พอลลีนพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของเพื่อนแฝดของเธอ

“ถ้าอย่างนั้นวันนี้แกก็ต้องเลือกคนใหม่” ดาหวันพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหาหนุ่มๆ ที่ถูกใจของเธอแต่พอลลีนกลับไม่ได้อยากเลือกหนุ่มคนใหม่แต่เธอกลับอยากรู้ว่าใครเป็นคนชิงตัดหน้าเธอ

“ไม่แกสองคนเลือกเลยแต่ฉันไม่อยากเลือกใครทั้งนั้น ฉันอยากรู้ว่านางชะนีหน้าไหนที่มันมาตัดหน้าเอาผู้ชายของฉันไป” พอลลีนพยายามสอดส่องมองหาริกเตอร์ จนในที่สุดเธอก็มองเห็นว่าริกเตอร์ตอนนี้กำลังมีผู้หญิงนั่งตักอย่างอารมณ์ดีชนแก้วกันคล้องแขนกันดื่มอย่างมีความสุข

“อีนี่กล้าดียังไงมาตัดหน้าเอาผู้ชายของฉันไป” พอลลีนพูดขึ้นมาพร้อมกับจ้องมองไปที่มินตราที่ตอนนี้เธอเมามากจนกอดรัดริกเตอร์แน่น ริกเตอร์เองก็ดูสนุกมีความสุขเอ็นจอยไปกับมินตรามากๆ พอลลีนได้แต่กัดฟันกำหมัดด้วยความโกรธแต่เธอก็ไม่สามารถทำอะไรได้เพราะวันนี้เธอมาทีหลัง

มินตราเมามากจนไม่รู้เรื่องเพื่อนของเธอก็เมาแล้วก็ไปต่อกับผู้ชายของตัวเองที่นัวเนียกัน หนุ่มๆ ก็ดูชอบสาวๆ กลุ่มนี้มากๆ

มินตราเมาจนริกเตอร์ต้องเป็นคนขับรถพาเธอไปส่ง ริกเตอร์ถามเธอว่าอยากไปต่อที่ไหนกับเขาหรือเปล่าแต่เธอตอบกลับมาว่าเขาอยากพาเธอไปที่ไหนก็ไปได้เลยแต่ตอนนี้เธอยังไม่อยากกลับบ้าน

ริกเตอร์จึงขับพาเธอไปเรื่อยๆ มินตราเองก็ซบที่ไหล่ของเขา เธอรู้สึกอบอุ่นที่ได้อยู่ใกล้ๆ เขาอย่างนี้ หรืออาจจะเป็นเพราะเธอไม่ได้มีคนเอาใจเธออย่างนี้มานานมากแล้ว เมื่อได้ออกมาเที่ยวได้มาเจอริกเตอร์เธอกลับรู้สึกอบอุ่นใจที่มีคนเอาอกเอาใจเธออย่างนี้

“ริกเตอร์ขอบใจนายมากนะที่ยอมช่วยพี่เรื่องแต่งงานแม้เราจะพึ่งรู้จักกัน”

“จริงๆ ผมก็อยากได้เงินเหมือนกัน” ริกเตอร์พูดขึ้นมาอย่างไม่อายว่าเขาก็เห็นแก่เงิน

“ริกเตอร์อยากได้เงินไปทำอะไรทำไมดูอยากได้เงินจัง”

“อยากได้ไปรักษาป้า ตอนนี้ป้าป่วยหนักผมต้องจ่ายค่ารักษาทุกสัปดาห์ซึ่งค่อนข้างแพง”

“อย่างนั้นความต้องการของเราก็ตรงกัน” มินตราพูดพร้อมกับมองหน้าของเขา

“ผมดูหน้าเงินไปมั้ย ขายตัวเองแลกเงิน”

“อย่าคิดอย่างนั้นเลย ถือว่าช่วยพี่แล้วกันพี่เองก็ไม่อยากแต่งงานกับผู้ชายคนนั้น” ริกเตอร์หันมามองมินตราอย่างเอ็นดูทั้งๆ ที่เธออายุเข้าเลขสามแต่พอเธออยู่กับเขาเธอตัวเล็กนิดเดียว น่าทะนุถนอม