“นั่งสิ เรามีเรื่องต้องคุยกัน” เขาผายมืออันงดงาม เป็นฝ่ามือที่แข็งแรงเสียจนน่าทึ่ง
“ไม่ ข้าไม่ต้องการถูกกล่าวหาอย่างไร้ความยุติธรรมอีก เพราะฉะนั้นข้าขออยู่ให้ห่างท่านดีกว่า”
นางเชิดหน้าขึ้นด้วยท่าทางเชื่อมั่นในตนเองจนเกือบเรียกได้ว่าสง่างาม ดวงตาคมกล้าคู่งามมองตรงและประสานสายตากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว ใบหน้าหวานซึ้งไร้รอยยิ้ม หยิ่งทระนง มีเพียงความนิ่งเฉยเย็นชาที่สะท้อนออกมา คำแรกที่ผุดขึ้นในใจเอี้ยนเซินคือ ‘เด็กเล่นละคร’ แค่สบตากันเอี้ยนเซินรู้ทันทีว่านางกำลังเกร็งไปทั้งตัวด้วยความประหม่ากลัว
เอี้ยนเซินแค่นหัวเราะพลางยกเหล้าดื่มอีกจอก นางจะกลัวอะไรได้ นอกจากกลัวว่าเสด็จพ่อของนางจะเสียเปรียบ ทางฝ่ายแคว้นเหลียนเรียกร้องสินสอดเป็นเมืองชายแดนที่เขาเป็นผู้บุกตีมาได้ ทั้งยังหน้าด้านเรียกร้องให้แคว้นเอี้ยนแบ่งปันเสบียง โดยให้ความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าเขาในฐานะราชบุตรเขยจะเป็นผู้ครองแคว้นเหลียนสืบต่
