บทที่ 2 อู๋ซานเหนียง 2
1011 Words
ปีนี้นางอายุสิบหกแต่ยังไม่มีคุณชายบ้านไหนสนใจส่งแม่สื่อมาทาบทาม อาจจะเป็นเพราะชื่อเสียงกิตติศัพท์ด้านไม่ดีไม่งามทั้งหลายดังกระฉ่อน หรืออาจจะเป็นเพราะเมื่อปีที่แล้วนางถีบคุณชายบ้านไหนสักบ้านตกน้ำ บรรดาแม่สื่อจึงพากันขีดฆ่าชื่อของนางทิ้งไป
“ใต้เท้าโปรดพิจารณาด้วย คนร้ายอยู่ที่นี่แล้ว” อู๋ซานเหนียงเช็ดแก้มเลอะๆ ของตนกับหัวไหล่ เผ้าผมยุ่งเหยิง ชายเสื้อทั้งสองข้างพับทบขึ้นถึงต้นแขนเรียวเล็ก สองมือของนางหอบตะกร้าใบใหญ่เปื้อนดินเข้ามาด้วย ส่วนพวกเด็กๆ ที่ลุยโคลนด้วยกันต่างอออยู่ที่หน้าประตูศาล ไม่กล้าเข้ามา
“ไหน? คนร้ายที่ว่านั่นเป็นใคร”
เมื่อจู่ๆ มีเด็กสาวบอกว่าจับตัวคนร้ายคดีทำลายคันนาได้ บรรดาเจ้าหน้าที่ศาล อู๋ซื่อหวงและจิ่นฟางต่างชะโงกหน้ามองหา อู๋ซานเหนียงจึงเช็ดมือกับกระโปรงแล้วจับปลาไหลขึ้นมาจากตะกร้า ส่วนพวกเด็กๆ ที่ช่วยจับปลาไหลพากันเต้นไปมาหน้าศาล
“คนร้ายอยู่ที่นี่แล้วเจ้าค่ะ”
“เจ้าเล่นอะไรของเจ้า ที่นี่ใช่ที่ที่เจ้าจะมาปั่นป่วนได้รึ” อู๋ซื่อหวงขมวดคิ้ว มือกำไม้ประจำศาลไว้แน่น “เจ้าหน้าที่! โยนนางออกไป”
“เดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะท่านพ่อ เอ้อ ใต้เท้า ผู้น้อยมิได้โกหกหรือเข้ามาป่วนศาล แต่ปลาไหลพวกนี้เป็นตัวการทำให้คันนาพังจริงๆ ผู้น้อยไปที่เฟิงท้ายนาของผู้เฒ่าซู เห็นคันเบ็ดวางอยู่ พอสังเกตดีๆ ก็เห็นปลาไหลในนาโผล่ออกมาจากรู” อู๋ซานเหนียงกระโดดถอยหลัง ออกท่าออกทางปานสู้รบกับมังกร
“ผู้น้อยกระโจนลงไปในนา พอดูให้ดีๆ เจ้าปลาพวกนี้มันมุดไปมุดมาไปตามคันนา ที่แท้พวกมันขุดรูทำให้คันนาพังเสียหายนี่เอง!! ผู้น้อยลงมือจับกุมเจ้าปลาไหล มันทั้งลื่นทั้งยาว จับอย่างไรก็จับไม่ได้ สุดท้ายมันไปติดเบ็ดที่ผู้เฒ่าดักไว้ทางปากรู สวรรค์! ผู้เฒ่าซูช่างเก่งจริงๆ ที่ช่วยกำจัดปลาไหล เรื่องนี้ถือว่าต้องมอบรางวัลให้ผู้เฒ่าซูถึงจะถูกนะเจ้าคะ”
“กำจัดปลาไหล? กำจัดอย่างไร”
“เรียนใต้เท้า... ก็กำจัดลงท้องอย่างไรเล่า” อู๋ซานเหนียงปรบมือสามครั้ง เจ้าหน้าที่ก็ยกจานอาหารร้อนๆ หอมกรุ่นเข้ามาวางแล้วถอยออกไป “ผู้น้อยลงมือทำอาหารจานนี้เอง ผู้เฒ่าแล่ปลาทำเป็นเนื้อปลาตากแห้งไว้ที่หลังเฟิง ผู้น้อยจึงลองนำปลาไหลมาลองทำอาหารดูบ้าง เนื้อปลานุ่มรสหวานโอชา ใครชิมล้วนติดใจ ใต้เท้าเชิญลองรับประทานได้เลยเจ้าค่ะ”
“ปลาไหลที่ว่ายไปว่ายมาในนากินได้งั้นหรือ”
“ได้สิเจ้าคะ ผู้เฒ่าซูอายุปูนนี้แล้วยังแข็งแรงเพราะกินแต่ปลาไหลนี่แหละ”
อู๋ซานเหนียงโม้ไปเรื่อย ในสมัยนั้นยังไม่มีใครรู้ว่าปลาไหลกินได้ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าชิม แต่กลิ่นเนื้อปลาไหลผัดพริกขิงใส่เหล้าจีนหอมเย้ายวนจนเจ้าหน้าที่ในศาลพากันกลืนน้ำลายดังเอื้อก ตาเฒ่าซูยากจน ไม่มีอะไรจะกิน พอเห็นปลาไหลว่ายไปมาจึงจับมาทำอาหาร แล่เนื้อย่างบ้าง ชุบแป้งทอดแล้วนำมาผัดกับขิงและต้นหอมบ้าง แม้แต่จิวจิ่นฟางยังมองเนื้อปลาไหลสีเหลืองทองเป็นมันเงา กรอบนอกนุ่มใน เขาถึงกับเม้มริมฝีปากด้วยความอยากกิน จนเมื่อทุกคนในศาลได้ชิมปลาไหลก็ล้วนเห็นด้วยว่าอร่อยล้ำ ตั้งใจว่าเดี๋ยวจะชวนกันไปจับปลาไหลมาปรุงอาหาร
อู๋ซื่อหวงคีบตะเกียบชิมปลาไหลผัดขิงไปคำหนึ่ง เคี้ยวๆ แล้วพยักหน้าไม่หยุด “นึกไม่ถึงว่าจะมีรสชาติดีเช่นนี้ เนื้อหวานไม่มีกลิ่นคาวเลย เฒ่าซู... เรื่องดีๆ เช่นนี้ทำไมไม่แบ่งปัน”
“ผู้น้อย...ผู้น้อยบอกแล้ว แต่ไม่มีใครเชื่อว่าปลาไหลกินได้ขอรับ”
“ช่วงนี้ขาดแคลนอาหาร เพราะฉะนั้นปลาไหลในนาพวกนี้นี่แหละที่จะทำให้ทุกคนอิ่มท้องเจ้าค่ะ ปลาไหลกินอร่อย ถ้าทุกคนหันมากินปลาไหลกันจะช่วยชาวนาได้ด้วยนะ จริงมั้ยเจ้าคะใต้เท้า” อู๋ซานเหนียงขยิบตาให้บิดา กิริยามารยาทยังต้องปรับปรุงหนักๆ ผู้เป็นพ่อจึงนึกถึงฮูหยินผู้ล่วงลับ นึกขอโทษครั้งแล้วครั้งเล่าที่เขาเลี้ยงลูกโตมาเป็นลิง
“เฒ่าซู เจ้าไม่มีความผิด ลุกขึ้นเถอะ”
“ขอบพระคุณ ขอบพระคุณมากขอรับ”
จิวจิ่นฟางทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ ประสานมือคารวะก่อนจะสะบัดตัวลุกขึ้นเพื่อขอลากลับ อู๋ซานเหนียงจึงยิ้มพลางร้องถาม เสียงดังออกไปไกลถึงหน้าประตูศาล “ท่านซิ่วไฉจะลาไปไหน ท่านยังไปไหนไม่ได้”
“คุณหนูอู๋มีอะไรจะชี้แนะไม่ทราบ”
“ท่านกล่าวหาให้ร้ายคนดี ทำให้ผู้เฒ่าต้องติดคุกทรมานถึงสามวัน ซิ่วไฉแห่งอำเภอหม่าเจียงจะชดใช้หนี้ครั้งนี้อย่างไร”
เจ้าหน้าที่ศาลกับชาวบ้านที่มามุงดูการพิจารณาคดีต่างมองหน้ากันไปมาและเริ่มหัวเราะคิกๆ จิวจิ่นฟางมองไปรอบๆ ตัวด้วยความแปลกใจ พอฉุกคิดขึ้นได้ ใบหน้าของเขาก็แดงก่ำจนม่วงคล้ำด้วยความโกรธ นางเด็กบ้าคิดจะให้เขาโขกศีรษะขอขมาคนตักส้วม!!
“จู่ๆ ซิ่วไฉผู้น่านับถือเช่นท่านบีบคั้นคนแก่ไร้ทางสู้เช่นนี้... เพราะอะไรกันหนอ...” อู๋ซานเหนียงแกล้งเคาะนิ้วบนขมับของตนเองอย่างครุ่นคิด ก่อนจะทุบกำปั้นลงบนฝ่ามือตนเอง ดูก็รู้ว่าแกล้งเล่นงิ้วฉากใหญ่ “อ๋อ... เมื่อต้นเดือน ผู้เฒ่าซูไปหาบน้ำตักส้วมในบ้านของท่าน หรือว่าผู้เฒ่าไปรู้เห็นอะไรไม่ดีไม่งามในบ้านท่านซิ่วไฉหรือเปล่านะ...”
“เจ้า!! พูดจาเหลวไหล!”
- Writer
