จวนเซินอ๋องอึกทึกโครมคราม บรรยากาศภายในวังหลวงค่อนข้างคึกคักไม่แพ้กัน องค์หญิงหย่งอานเอียงศีรษะฟังข่าวซุบซิบจากซูเจี้ยน ก่อนจะเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะกลมร่วมกับพี่รองและพี่สาม
“เป็นอย่างไรบ้าง”
หย่งอานส่ายหน้า “ไม่ไหว ทำตัวเหมือนไก่ตีกันตลอดเวลา เสียงดังไปถึงตรอกหน้าตลาด”
“คนไหนขึ้นตีก่อน ตีเสร็จแล้วจับกดใช่หรือไม่”
“พี่สาม!”
“ฮ่าๆๆ” องค์ชายสามเอี้ยนซื่อจิ้นหัวเราะจนตัวงอหงาย เรื่องสัปดนขอให้บอกเถอะ เขาคือผู้เชี่ยวชาญที่สุด ส่วนองค์ชายรองเอี้ยนซ่านฉีแต่งงานก่อนเป็นคนแรกเมื่อเกือบสิบปีที่แล้ว ดังนั้นจึงทำหน้าเฉยๆ “ยิ่งตีกันยิ่งลูกดก บอกเลย เดี๋ยวพวกเจ้าเผลอแวบเดียว องค์หญิงเหวินเฉิงท้องป่องแน่นอน”
องค์ชายรองผู้เป็นบิดาของเด็กตัวเล็กตัวน้อยแปดคนบอกเสียงเรียบๆ ตามประสาผู้มีประสบการณ์มาก่อน ส่วนเอี้ยนซื่อจิ้นนั้นยังไม่คิดจะแต่งงาน ลอยชายไปเรื่อยๆ แบบหนุ่มเจ้าสำราญ แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขาขำไม
