เอี้ยนเซินถลึงตา อู๋ซานเหนียงก็ยิ้มหวานหยดย้อยพลางทำตาพองกลับไม่ยอมแพ้
“ท่านยังไม่รู้ตัวอีกหรือเพคะ ข้ากำลังท้าทายอยู่นะ” อู๋ซานเหนียงเริ่มสิ่งที่นางถนัดที่สุด นั่นคือท้าประลอง เขาช่างเหมือนเด็กผู้ชายในหมู่บ้านของนางไม่มีผิด แหย่นิดแหย่หน่อยก็โกรธจนหัวร้อน พ่ายแพ้ไปเสียง่ายๆ ทุกครา “นี่เป็นการเดิมพันระหว่างเรา ข้ากับท่าน... ตัวต่อตัว ห้ามลากคนอื่นมาช่วย”
“อย่าคิดว่าข้าจะเกรงกลัว”
“ท่านกับข้า... ต้องมีคนใดคนหนึ่งที่ทนไม่ไหว ถ้าใครขอหย่าก่อน คนนั้นก็แพ้เป็นลูกเต่าร้องแงๆ” พูดจบก็ขยิบตาพลางปิดม่านลงอย่างไร้เยื่อใย “ออกเกี้ยว! รีบพาข้าไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อ เร็วเข้า”
“พ่ะย่ะค่ะ”
เกี้ยวยังไม่ออกตัว อู๋ซานเหนียงก็เลิกผ้าม่านอีกรอบ “วันนี้รีบกลับจวนด้วยนะเพคะ อย่าเถลไถลเพราะข้าจะรอกินข้าว อ้อ ต่อไปนี้ถ้าท่านอยากจะไปดื่มเหล้ากับสหาย ต้องมาขออนุญาตข้าก่อนนะเพคะ ถ้าดื้อละก็...”
“เจ้าจะทำไม!”
“ข้า
