ว้าย... องค์ชายใหญ่แห่งแคว้นเอี้ยนโดนพ่อดุ อู๋ซานเหนียงจึงหลับตาลง นึกให้อภัยทุกอย่างที่เขาเคยทำให้นางขุ่นข้องใจ แต่ขอให้นางตกนรกหมกไหม้เถิด นางกลั้นหัวเราะไม่อยู่ เผลอหลุดขำดังอิ๊ดๆๆ จนไหล่คลอน แถมอดใจไม่ไหวต้องเอียงหน้าไปกระซิบทับถม “สระผมครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่เพคะ ทำไมหัวเน่าแล้วละ”
เอี้ยนเซินเคี้ยวฟันกรอด แต่ยังทำอะไรนางไม่ได้ แผลศีรษะแตกของเขา เสด็จพ่อยังไม่ถามอะไรสักคำ
“เหวินเฉิง เจ้าเองก็ถือเป็นคนในครอบครัวของข้าแล้ว ข้านึกเป็นห่วงว่าเจ้าจะไม่สบายใจหรือโดดเดี่ยว หากเจ้าต้องการสิ่งใด หรือเจ้าลูกชายของข้าก่อเรื่องจนเจ้าเสียใจ จงอย่าทน ให้มาแจ้งข้าได้ทุกเมื่อ หรือหากต้องการคนคุยปรึกษา เจ้าจะเข้าวังมาคุยเล่นกับสนมของข้าก็ได้ อ้อ... หย่งอานก็ได้ ขอแค่อย่าพากันไปขี่ม้ายิงธนูก็แล้วกัน”
“ขอบพระทัยเพคะ” หัวใจของอู๋ซานเหนียงเบิกบานที่ได้รับพระเมตตาอย่างสูงจากเอี้ยนอ๋อง นางจึงยิ้มออกมาจากหั
