อู๋ซานเหนียงนั่งเคียงข้างพระสวามี ต่างคนต่างดื่มกินเงียบๆ ไม่พูดไม่จา แต่นางก็สังเกตอยู่เหมือนกันว่าเขาชอบกินเป็ดย่าง แทะกระดูกจนเกลี้ยงเกลาเลยทีเดียว อู๋ซานเหนียงเท้าคางดูองค์ชายรูปงามแทะเป็ดที่น่าสงสาร ดูๆ แล้วก็แปลกดี ไม่ยักรู้ว่าคนใหญ่คนโตจะแทะเป็ดได้น่าเกลียดขนาดนี้
เอี้ยนเซินรู้ตัวว่าโดนจ้องจึงเลื่อนสายตามาสบเขม็ง ทำให้อู๋ซานเหนียงถอนหายใจแล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ไอ้ตัวกินเป็ด!
ร่างบอบบางนั่งเหม่อ คิดดูแล้วเมื่อก่อนอำเภอหม่าเจียงยังอุดมสมบูรณ์และสงบสุข มารดาของนางเคยทำเป็ดย่างแสนอร่อยให้กินบ่อยๆ หลังจากนั้นมานางก็จำไม่ได้เสียแล้วว่าเคยกินหมูเห็ดเป็ดไก่โดยที่ไม่ต้องกังวลถึงมื้อถัดไปครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
“อาหารไม่ถูกปากเจ้าหรืออย่างไร ต้องให้ข้าจุดธูปเชิญถึงจะกินได้งั้นสิ”
“หามิได้เพคะ...” อู๋ซานเหนียงมองหาเป็ดเพื่อยัดปากเขาไว้ซะ “ข้าแค่อยากให้ท่านพ่อของข้าได้มาทานด้วยเท่านั้น”
“ก
