พี่คนสวยของนายวิศวะมาดนิ่ง

ควงออกสื่อ

กวินโกรธจนหน้าเขียวหน้าสลับตึกคณะ ตี๋ก็ปรายตาคมมองโซเฟียเป็นครั้งสุดท้าย มือหนายังแอบบีบเอวบางเนียนๆ ผ่านเสื้อช็อปสีเทาที่ผูกไว้ขู่ไอ้พวกเสือสิงกระทิงแรดแถวนั้น

“บ่ายสามเรียนเสร็จแล้วไลน์มานะครับ ห้ามแกะเสื้อช็อปผมออกด้วย”

ตี๋ทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำหน้านิ่งตามสไตล์ ก่อนจะหมุนตัวเดินล้วงกระเป๋ากลับไปยังฝั่งตึกโยธา แผ่นหลังกว้างในเสื้อยืดสีดำพกพาออร่าความผัวไปเต็มพิกัดจนสาวๆ ตึกคอมฯ เหลียวหลังมองกันคอแทบหัก

ทันทีที่สิงห์หนุ่มฝั่งโยธาฝั่งไปเพื่อนสาวของเธอก็ลากตัวโซเฟียมาซักถามทันที

"อีโซฟี่ นี่มันอะไรกันยะ "

“กรี๊ดดดด.. ใช่อีโซเฟียมึงมานี่เลยค่ะ "

อ้อม กับมายด์สองเพื่อนสนิทร่วมภาควิชาพุ่งตัวเข้ามาชาร์จซ้ายขวา ลากคอเสื้อโซเฟีย ที่ยังมีเสื้อช็อปโยธาสีเทาเข้มผูกคาเอวอยู่ ให้มานั่งลงที่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะทันที ดวงตาของเพื่อนทั้งสองเบิกกว้าง ประกายความเสือกพุ่งพล่านจนเก็บทรงไม่อยู่

“ยังไงซิ? มึงกับน้องตี๋โยธาปีสามคู่นั้นน่ะยังไงอะ? **คบกันเหรอ?”

อ้อมเปิดประเด็นเสียงดังลั่นแต่อมความกระซิบ “นั่นมันสมบัติคณะโยธาเลยนะมึงวันๆ หน้านิ่งเหมือนคนไม่จำเริญโลก จีบยากชะมัดยาด แล้วไหงเมื่อกี้มาเดินกุมมือโอบเอวมึงเหมือนคลั่งรักมาสิบปีแบบนั้นวะ?”

“เออนั้นสิ ” มายด์รีบเสริม พลางใช้นิ้วจิ้มไปที่เสื้อช็อปสีเทาที่ผูกอยู่ตรงเอวของโซเฟียอย่างจับผิด “แล้วนี่อะไร? เสื้อช็อปโยธาปักชื่อ นายณภัทร กิจเจริญภักดี เสื้อน้องตี๋ใช่ไหมคะอีคุณแม่ดาวมหาลัย? ประกาศอาณาเขตชัดเจนขนาดนี้ มึงห้ามมุสาพวกกูเด็ดขาด”

โซเฟียพยายามยกมือขึ้นลูบท้ายทอย แก้เก้อด้วยการหยิบแก้วชานมไข่มุกขึ้นมาดูดเพื่อดึงเวลา ทั้งที่ในใจแอบเต้นโครมครามพาลนึกถึง ศึกหนักเมื่อคืนที่สลบคาอกเด็กหน้านิ่งคนนั้น

“ก็...อย่างที่เห็นนั่นแหละ คบกันมั้ง”

โซเฟียแสร้งตอบเสียงเรียบ คีพคาแรคเตอร์ตัวแม่สายแซ่บ

“มั้งกะผีดิ อิดอกควงมาส่งขนาดนั้น แล้วพี่กวินล่ะ?”

อ้อมขมวดคิ้ว น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังและเป็นห่วงขึ้นมาทันที

“กูจำได้ว่าวันก่อนมึงยังร้องไห้ตาบวมเพราะจับได้ว่ามันนอกใจอยู่เลย แล้วเมื่อกี้พี่กวินมันก็ยืนมองมึงกับน้องตี๋ตาแทบถลนอยู่นู่น มึงเลิกกับพี่กวินเด็ดขาดแล้วเหรอวะโซเฟีย"

โซเฟียสูดหายใจเข้าลึก ดวงตาคู่เฉี่ยววาววับขึ้นมาเมื่อนึกถึงแฟนเก่าสารเลว

“เออ เลิกเด็ดขาดแล้ว”

โซเฟียเชิดหน้าตอกย้ำน้ำเสียงหนักแน่น

“คนเหี้ยๆ แบบนั้นกูจะเก็บไว้ทำพันธุ์ทำไมวะ แฟนเก่าก็คือขยะใต้เตียง ส่วนน้องตี๋น่ะ...”

หญิงสาวจงใจละประโยคไว้พลางแกล้งลูบเนื้อผ้าเสื้อช็อปสีเทาของตี๋ที่ผูกอยู่ที่เอวเนียนๆ ชวนให้เพื่อนคิดลึก

“...น้องเขาทำคะแนนดี อบอุ่น แซ่บ ดุดัน และที่สำคัญ... เด็กกว่า เร้าใจกว่าเยอะเลยย่ะ.."

“อู้ยยยยยย อีอ้อม กูจะวูบ”

มายด์ร้องลั่นพลางกุมขมับ

“มึงมันตัวแม่ว่ะโซเฟีย อกหักปุ๊บ สอยเด็กโยธาสุดฮอตปั๊บ แถมน้องตี๋คนนี้ปกติไม่เคยเห็นม้วยไม้ให้ผู้หญิงคนไหนเลยนะมึง มีข่าวกระซิบว่ามีดาวคณะอื่นไปตื้อ ขอนั่งกินข้าวด้วย น้องมันลุกหนีหน้านิ่งๆ เลยจ้า แต่เมื่อกี้กูเห็นสายตาน้องมองมึงเหมือนจะกลืนกินมึงเข้าไปทั้งตัวเลยอีสัส หวงก้างชะมัด เเบบนี้กูว่าน้องมันหลงกีมึงเเน่ๆ ”

“เออ.. ก็จริงกฺของกูดีอะ”

โซเฟียหัวเราะแห้งๆ ตอบรับคำชมของเพื่อน

‘หวงก้างน่ะเรื่องจริงแถมกลืนกินเข้าไปทั้งตัวก็ทำมาแล้วทั้งคืนด้วย

โซเฟียได้แต่กรีดร้องและประท้วงความหยาบโลนแสนเสียวซ่านของเด็กหน้านิ่งคนนั้นอยู่ภายในใจ

หน้าฉากที่เพื่อนๆ เห็นว่าตี๋คือเด็กแสนดีที่ยอมเข้ามาดามใจพี่สาวอดีตดาวมหาลัยแต่อยากจะบอกเหลือเกินว่า หลังฉากไอ้เด็กโยธาหน้ามึนคนนี้แหละคือซาตานในร่มผ้าที่พร้อมจะขย้ำเธอจมเตียงทุกวินาทีที่เธอเผลอเลย