พี่คนสวยของนายวิศวะมาดนิ่ง

ขอให้ช่วย

เขาพลิกเปลี่ยนร่างระหงของรุ่นพี่สาวอีกหลายท่าหลายคราวอย่างเอาแต่ใจ ทั้งจับอุ้มกระแทกขอบเตียงสลับกับการบดเบียดนัวเนียจนเสียงครางหวานของโซเฟียดังก้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายของอดีตดาวมหาลัยตอบรับทุกลีลาดิบเถื่อนอย่างลืมตาย จนกระทั่งในที่สุด ความเหนื่อยล้าผสมผสานกับความสุขสมขั้นสุดก็ทำให้เรี่ยวแรงทั้งหมดของเธอพังทลายลง โซเฟียทิ้งตัวฟุบลงซบแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยคราบเหงื่อของตี๋ ก่อนจะล้มตัวนอนหมดเเรงและสลบไสลไปทั้งอย่างนั้น

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านผืนบางเข้ามาภายในห้องพัก บรรเทาความลึกลับของค่ำคืนที่ผ่านมาให้แปรเปลี่ยนเป็นความจริง โซเฟียค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกระบมไปทั่วทั้งร่างกาย โดยเฉพาะใจกลางความเป็นผู้หญิงที่ตอกย้ำว่าเหตุการณ์เมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน

เธอกระพริบตาเพื่อปรับสายตา ก่อนจะพบว่าตัวเองกำลังนอนหนุนแขนแกร่งของตี๋อยู่ และเมื่อเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับนัยน์ตาคู่คมปลาบหลังกรอบแว่นที่ตื่นอยู่ก่อนนานแล้ว ชายหนุ่มนอนมองเธอเงียบๆ ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉยหน้านิ่งตามฉบับของเขา ทว่าแววตาที่จับจ้องมากลับดูเข้มข้นจนเธอต้องลอบกลืนน้ำลาย

โซเฟียดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมอก ขยับตัวนั่งพิงหัวเตียง พยายามรวบรวมสติและดึงความมั่นใจแบบอดีตดาวมหาลัยกลับคืนมา แม้ว่าในใจจะยังสั่นไหวกับเรื่องผิดพลาดชั่วข้ามคืน

“เรื่องเมื่อคืน ถือว่าฉันประชดชีวิตก็แล้วกันนะตี๋ ขอบใจนายมาก”

โซเฟียเอ่ยเสียงเรียบ พยายามทำเป็นใจดีสู้เสือ

“พี่ไม่ได้แค่ประชดหรอกครับพี่ขอให้ผมทำเองด้วย”

ตี๋สวนกลับนิ่มๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำทำเอาหญิงสาวหน้าชาไปแถบหนึ่ง

โซเฟียเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำผ้าห่มจนยับยู่ยี่ ก่อนจะตัดสินใจพูดเรื่องสำคัญที่คิดมาตั้งแต่เริ่มลืมตาตื่น ภาพคำดูถูกของกวินเเฟนเก่าใจร้ายยังคงตามหลอนและกรีดลึกในศักดิ์ศรี เธอไม่มีวันยอมให้ผู้ชายพรรค์นั้นมาหัวเราะเยาะเธอเด็ดขาด และคนเดียวที่จะช่วยกู้หน้าให้เธอได้ในตอนนี้ก็คือเด็กหนุ่มหน้านิ่งที่กุมความลับของเธอไว้บนเตียงคนนี้

“งั้นพี่มีเรื่องอยากจะขอร้องนาย”

โซเฟียปรับน้ำเสียงให้จริงจัง

“พี่อยากให้นายมาแกล้งเล่นละครเป็นแฟนของพี่ไปรับไปส่งฉันที่คณะ ทำทุกอย่างให้ไอ้พี่กวินมันเห็นว่าฉันมีแฟนใหม่ที่ดีกว่ามันร้อยเท่า พันเท่า”

ตี๋ฟังคำขอร้องนั้นเงียบๆ ใบหน้าไร้ความรู้สึกจนเดาใจไม่ถูก เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงพลางกอดอก มองดูรุ่นพี่สาวสุดแซ่บที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือจากเขา

“แล้วผมจะได้อะไรล่ะครับ? ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ชอบทำงานฟรี โดยเฉพาะเรื่องเปลืองตัวแบบนี้”

ตี๋แกล้งหยั่งเชิงเสียงเรียบ ทั้งที่ในใจจริงหัวใจของหนุ่มโยธาคนนี้กำลังเต้นรัวด้วยความยินดีที่เหยื่อสาวเดินมาติดกับดักเองถึงที่ มีหรือที่คนที่แอบชอบเธอมาตลอดสามปีจะปฏิเสธโอกาสที่จะได้อยู่ใกล้ชิดเธอในสถานะแฟนด้วย

โซเฟียสูดหายใจเข้าลึก จ้องลึกเข้าไปในตาของรุ่นน้องหนุ่มอย่างใจกล้า

“ตัวพี่ไง... เป็นของแลกเปลี่ยนค่าเสียเวลาของนาย”

โซเฟียยื่นข้อเสนอ

“นอกเวลาเรียน หรือเวลาที่นายต้องการฉันจะยอมเป็นที่ระบายความเครียดให้นายทุกอย่างตามที่เคยตกลงกันไว้เมื่อคืน จนกว่าเเฟนเก่าพี่มันจะกระอักเลือดตายและเลิกมายุ่งกับฉัน ตกลงไหม?”

คำเสนอที่ตรงไปตรงมาบวกกับความใจกล้าของโซเฟีย ทำเอาซาตานหน้านิ่งในคราบรุ่นน้องโยธาลอบยิ้มบางๆ ที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ตี๋ขยับกายเข้าไปใกล้จนชิดร่างบาง เอื้อมมือหนาไปเชยคางมนขึ้นมาสบตา พร้อมประทับตราสัญญาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง

"งั้นก็ตกลงครับพี่โซเฟียสัญญาปลอมๆ หน้าฉาก แลกกับที่ระบายความเครียดหลังฉาก จำคำพูดของตัวเองไว้ให้ดีนะครับเพราะหลังจากนี้ ผมจะไม่เกรงใจพี่อีกต่อไปแล้ว”