พี่คนสวยของนายวิศวะมาดนิ่ง

อ่อย

ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์เข้มๆก่อนหน้าบวกกับความเจ็บปวดที่สลักลึกในใจ ขับเคลื่อนให้ความกล้าของโซเฟียพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด มือเรียวสั่นเทาเอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของตัวเองออกทีละเม็ดอย่างเชื่องช้า สายตาฉ่ำปรือจับจ้องไปยังหนุ่มรุ่นน้องหน้านิ่งที่ยืนอยู่ปลายเตียงไม่วางตา เสื้อเชิ้ตสีขาวและกระโปรงทรงเอถูกถอดสะบัดทิ้งลงบนพื้นห้องทีละชิ้น จนกระทั่งเรือนร่างระหงเปลือยเปล่าไร้สิ่งใดกำบังซ่อนเร้นใต้แสงไฟสีนวล

โซเฟียขยับกายถอยร่นไปนั่งอยู่กึ่งกลางเตียงกว้าง ขาเรียวเนียนสวยทั้งสองข้างแยกออกช้าๆ ในท่าทางที่จงใจหยอดเย้าและเปิดเปลือยทุกสัดส่วนต่อสายตาของเขา ความงดงามของอดีตดาวมหาลัยในยามนี้ช่างยั่วยวนเกินกว่าที่ชายใดจะทนไหวเเน่

“อยากได้พี่ไม่ใช่เหรอตี๋... ก็ทำสิ”

เสียงหวานกระซิบพร่า ท้าทายแฝงความเว้าวอน

ตี๋ยืนนิ่งสนิทไปครู่หนึ่ง ทว่านัยน์ตาคมปลาบหลังกรอบแว่นกลับลุกโชนด้วยไฟราคะที่ประทุขึ้นอย่างรุนแรง ลำคอแกร่งแห้งผากจนต้องลอบกลืนน้ำลาย เขาไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่จะทนมองภาพตรงหน้าได้โดยไม่รู้สึกอะไร ยิ่งผู้หญิงที่กำลังนั่งแยกขาอ่อยเขาอยู่บนเตียงในตอนนี้ คือผู้หญิงคนเดียวกับที่เขาแอบรักและเฝ้ามองมาตลอดสามปีเต็มมีหรือที่เสือซุ่มอย่างเขาจะยอมปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไป

มือหนายกขึ้นถอดแว่นตาคู่งามวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียงอย่างลวกๆ ก่อนจะจัดการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำของตัวเองแล้วโยนทิ้งไปอย่างไม่ใยดี เผยให้เห็นแผงอกกำยำแน่นหนาและลอนกล้ามเนื้อที่ขึ้นรูปสวยงามตามแบบฉบับหนุ่มรักสุขภาพเเบบเขา

ร่างสูงใหญ่ก้าวขึ้นไปบนเตียงเนียนนุ่ม ขยับเข้าหาคนตัวเล็กกว่าอย่างคุกคาม แขนแกร่งทั้งสองข้างยันคร่อมร่างของโซเฟียเอาไว้ ตรึงเธอให้อยู่ใต้ร่มเงาของเขาอย่างสมบูรณ์ กลิ่นอายดิบเถื่อนและไอร้อนจากผิวกายของชายหนุ่มทำเอาโซเฟียลอบหายใจหอบถี่

“เเล้วพี่รู้ตัวไหม... ว่ากำลังเล่นอยู่กับอะไร”

ตี๋เอ่ยเสียงทุ้มต่ำพร่าเลือน สายตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างสะคราญตาด้วยความหิวกระหาย

“พี่รู้สิ... อื้อ...”

คำพูดของเธอถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อตี๋โน้มตัวลงบดเบียดริมฝีปากหนาเข้าครอบครองเรียวปากบางอย่างรวดเร็วและรุนแรง จูบของเขาเต็มไปด้วยความอัดอั้นและโหยหา ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ บังคับให้รุ่นพี่สาวต้องตอบรับสัมผัสอันดุดันนั้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ โซเฟียครางอื้ออึงในคอ มือเรียวขยำลาดไหล่กว้างของเขาไว้แน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวในยามที่สมองเริ่มขาวโพลน

ชายหนุ่มไม่ได้รีบร้อนที่จะก้าวข้ามขั้น เขาเลือกที่จะปรนเปรอเล้าโลมเธออย่างมีชั้นเชิงเพื่อบทลงโทษที่แสนหวาน ตี๋ละริมฝีปากออกช้าๆ ลากไล้ลงมาซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มผิวเนียนละเอียดจนเกิดรอยรักสีกุหลาบเด่นชัด ฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านลูบไล้จากเอวคอดกิ่วขึ้นมาบีบเค้นทรวงอกอวบอิ่มอย่างหนักหน่วง ความร้อนผ่าวและสัมผัสสากระคายจากฝ่ามือช่างกระตุ้นอารมณ์ดิบในกายสาวให้เตลิดเปิดเปิง

จ๊วบ จ๊วบ ..

“อ๊ะ... ตี๋... เสียว...”

โซเฟียแหงนหน้าขึ้น สูดหายใจเข้าลึกเมื่อปลายลิ้นร้อนของรุ่นน้องหนุ่มตวัดเลียยอดอกสีหวานของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ร่างกายบางสั่นสะท้าน บิดเร้าด้วยความเสียวซ่านที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน

ฝ่ามือแกร่งเลื่อนต่ำลงไปตามหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะแทรกซึมเข้าสู่ใจกลางความงดงามที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำหวานแห่งอารมณ์

ปลายนิ้วเรียวยาวสะกิดหยอกเย้ากับจุดอ่อนไหวอย่างแผ่วเบาก่อนจะค่อยๆ ดันตัวตนของเขาแทรกซึมเข้าไปสัมผัสความคับแน่นภายใน โซเฟียสะดุ้งสุดตัว ขาเรียวทั้งสองข้างจิกเกร็งกับที่นอน แขนเรียวโอบรอบคอแกร่งของชายหนุ่มไว้แน่น

“อึ๊ก... เจ็บ... ตี๋ พี่เจ็บนะ”

เสียงหวานประท้วงแผ่วเบาพร้อมกับหยาดน้ำตาเม็ดเล็กที่รื้นขึ้นมาคลอเบ้า

ตี๋ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความคับแน่นและความบริสุทธิ์ของคนใต้ร่าง นัยน์ตาคมปลาบสั่นไหวด้วยความคาดไม่ถึงผู้หญิงที่ใครๆ ต่างคิดว่าแซ่บและผ่านโลกมาอย่างเธอ กลับยังซ่อนความบริสุทธิ์นี้เอาไว้ และเขาคือผู้ชายคนแรกที่ได้ครอบครองมัน ความรู้สึกหวงแหนและคลั่งรักพุ่งทะยานจนแทบระเบิด

“คนดี... ชู่... ไม่ร้องนะครับ”

ตี๋ปรับเปลี่ยนน้ำเสียงให้นุ่มนวลชวนฝัน โน้มลงไปจูบซับน้ำตาที่หางตาของเธออย่างอ่อนโยน ทว่าฝ่ามือยังคงขยับเล้าโลมเบาๆ เพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดให้รุ่นพี่สาว

“ผ่อนคลายหน่อยครับ... คนเก่ง ของผมใหญ่หน่อยนะ พี่ต้องอดทนนะครับ”

คำพูดปลอบประโลมปนความเอาแต่ใจของหนุ่มรุ่นน้องทำให้ใจของโซเฟียสั่นสะท้าน เธอพยักหน้ารับอย่างเผลอไผล อารมณ์รักที่ถูกปลุกเร้าจนสุกงอมทำให้เธอยอมเปิดทางให้เสือร้ายตัวนี้อย่างเต็มใจ

ตี๋ขยับกายแยกขาเรียวของเธอให้กว้างขึ้นอีกนิด ก่อนจะกดแทรกความเปี่ยมตัวตนอันร้อนผ่าวและใหญ่โตเข้าสู่ความลึกล้ำช้าๆ ความคับแน่นและความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจนโซเฟียต้องหวีดร้องออกมาแผ่วเบาและบดจูบปากหนาของเขาเพื่อระบายความเจ็บ ทว่าสัมผัสที่เปลี่ยนเป็นความวาบหวามและเสียวซ่านในเวลาต่อมาก็ทำให้เธอต้องแอ่นกายรับแรงกระแทกกระทั้นที่หนุ่มโยธามอบให้ครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างลืมตัว

เสียงหายใจหอบกระเส่าและเสียงเตียงไม้เสียดสีประสานกันเป็นท่วงทำนองแห่งความรักอันเร่าร้อนยาวนานตลอดค่ำคืน