พี่คนสวยของนายวิศวะมาดนิ่ง

ถล่มยับ

แสงแดดแผดเผาลานจอดรถคณะในเช้าวันใหมแต่ก็ยังไม่เท่าความคุกคามที่กำลังคืบคลานเข้ามาหา โซเฟียร่างระหงเดินลงมาจากรถสปอร์ตคันหรูด้วยอาการก้าวขาแทบไม่ออก ผลลัพธ์จากบทลงโทษแสนป่าเถื่อนบนเตียงเมื่อคืนยังคงทิ้งรอยระบมไว้ทุกตารางนิ้ว

ตี๋เดินแยกไปซื้อกาแฟให้เธอที่ร้านคาเฟ่หน้าคณะ ปล่อยให้เธอเดินมาที่ลานจอดรถใต้ตึกเพียงลำพังชั่วครู่ และนั่นคือโอกาสที่หนุ่มใหญ่นักธุรกิจผู้สูญเสียทั้งรังนกและศักดิ์ศรีเฝ้ารออยู่

“จะรีบเดินไปไหนล่ะโซเฟีย? มีผัวเด็กแล้วลืมพี่กวิน คนนี้เลยเหรอ?”

น้ำเสียงคุ้นเคยที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นจากมุมตึก โซเฟียชะงักฝีเท้าขวับ ทันใดนั้นร่างของกวินในชุดสูทที่ไม่ได้เนี้ยบเหมือนเก่าพุ่งเข้ามาดักหน้า พร้อมกับชายฉกรรจ์ร่างยักษ์อีกสามคนที่แต่งตัวเหมือนพวกการ์ดคุมผับ พวกมันเดินเข้ามาล้อมกรอบอดีตดาวมหาลัยเอาไว้ทันที

“พี่กวินยังมีหน้ามาที่นี่อีกเหรอ? แล้วพาคนพวกนี้มาทำไมนี่มันมหาลัยนะ”

โซเฟียตวาดเสียงแข็ง แม้หัวใจจะเริ่มเต้นระทึกด้วยความกลัวเมื่อเห็นว่ารอบข้างในเวลานี้ไร้ผู้คน

“พามาลากตัวเธอคุกเข่ากราบตีนขอโทษฉันไง”

กวินตวาดลั่น นัยน์ตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น “เมื่อวานเธอให้ไอ้เด็กเมื่อวานซืนพวกนั้นไปยกพวกข่มขู่ฉันถึงคอนโด ขนของเธอออกมาเหมือนฉันเป็นหัวหลักหัวตอ คิดว่ามีพวกเด็กช่างคุ้มกะลาหัวแล้วจะอวดดีกับฉันได้งั้นเหรอไปขึ้นรถไปกับฉัน "

หมับ

ฝ่ามือของกวินพุ่งเข้ามากระชากข้อมือบางของโซเฟียอย่างแรงจนเธอถลันเข้าไปหา ชายฉกรรจ์อีกสองคนขยับเข้ามาล็อกแขนเธอซ้ายขวาเพื่อบังคับลากไปยังรถตู้สีดำที่จอดติดเครื่องรออยู่

“ปล่อยนะพี่กวินบอกให้ปล่อยไอ้บ้าเอ๊ย..ช่วยด้วยใครก็ได้”

โซเฟียกรีดร้องสะบัดตัวสุดแรงเกิด แต่แรงของผู้หญิงเดี่ยวๆ มีหรือจะสู้แรงผู้ชายตัวใหญ่สามคนได้

“ร้องไปเถอะ ตึกนี้ไม่มีใครกล้าหือกับคนของฉันหรอก”

กวินหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ทว่ารอยยิ้มอัปรีย์ของมันคงอยู่ได้ไม่ถึงสามวินาที

ผลัวะ ๆ ๆ !!

จู่ๆ ร่างของชายฉกรรจ์ที่ล็อกแขนขวาของโซเฟียก็ปลิวละลิ่วกระแทกเข้ากับเสาปูนลานจอดรถอย่างรุนแรงด้วยแรงถีบมหาศาลจากรองเท้าเซฟตี้ขัดมัน ร่างสูงใหญ่ของตี๋ในชุดเสื้อยืดสีดำก้าวเข้ามาแทรกกลาง รวบตัวโซเฟียเข้ามาโอบไว้ในอ้อมแขนทันที ใบหน้าหล่อเหลาที่ไร้แว่นสายตาบัดนี้ดำทะมึน นัยน์ตาคู่คมปลาบดุดันราวกับมัจจุราชที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ

“กูบอกมึงแล้วใช่ไหม.ว่าห้ามมาจับของของกู แม้แต่ปลายเล็บ” น้ำเสียงทุ้มต่ำของตี๋ราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนคนฟังเสียวสันหลังวาบ

“ไอ้เด็กเวร กระจอก พวกมึงรุมมันเลย ”

กวินร้องสั่งการ์ดที่เหลือด้วยความขลาดกลัว

แต่ยังไม่ทันที่พวกมันจะขยับตัว เสียงเร่งเครื่องยนต์ดุดันจากรถกระบะแต่งซิ่งท้ายรางเปิดโล่งสามคันก็ขับพุ่งเข้ามาปิดทางเข้าออกลานจอดรถอย่างรวดเร็ว เสียงประตูดังลั่นพร้อมกับการปรากฏตัวของ เเก๊งเพื่อนสนิทภาคโยธาปีสามที่แผ่ออร่าความดิบถอนลงมาจากรถ

“ใครจะรุมเพื่อนกูนะครับพี่? ขอพวกกูแจมด้วยคนดิ”

บาส หนุ่มใต้ตาคมร่างกำยำเดินลงมาเป็นคนแรก ในมือถือประแจคอม้าตัวยักษ์เคาะกับฝ่ามือตัวเองเป็นจังหวะหน้ากลัว ตามมาด้วยเวย์หนุ่มล่ำสายไพบูลย์ที่แสยะยิ้มเหี้ยมพร้อมหักนิ้วมือเสียงดังกร๊อบ และคนสุดท้ายคือ ไทด์ เพื่อนเขาหนุ่มมาดกวนตัวท็อปสายลุยที่ถือแป๊บเหล็กยาวควงเล่นราวกับกระบอง

สิงห์หนุ่มโยธาทั้งสามคนในชุดเสื้อช็อปสีเทาเข้ม แบบเดียวกับที่ตี๋ชอบใส่เดินหน้าตึงเข้ามาล้อมกวินและพวกการ์ดเอาไว้ ออร่าความพร้อมบวกและไม่กลัวตายตามสไตล์เด็กช่างโยธาทำเอาพวกการ์ดคุมผับที่กวินจ้างมาถึงกับหน้าถอดสี ขยับถอยหลังหนีเพราะรู้ดีว่าถ้ามีเรื่องกับเด็กวิศวะในถิ่นมหาลัย พวกมันไม่มีทางรอดออกไปแบบครบสามสิบสองแน่

พวกมึงฝากเก็บกวาดไอ้พวกสุนัขลอบกัดนี่ที”

ตี๋เอ่ยสั่งเสียงเรียบพลางกระชับอ้อมกอดโอบเอวโซเฟียเอาไว้แน่น

“จัดให้ครับคุณเพื่อนตี๋... เฮ้ยพวกมึง มาเคลียร์กับพวกกูหน่อยมา”

ไทด์ตะโกนลั่นพร้อมกับพุ่งตัวเข้าหาพวกนั้นทันที

บรรยากาศนัวเนียของเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องลานจอดรถ บาสและเวย์ใช้พละกำลังของหนุ่มช่างก่อสร้างซัดพวกการ์ดจนหมอบกระแตตุ่ยในเวลาไม่ถึงนาที ส่วนกวินที่ยืนสั่นเป็นลูกหมาตกน้ำถูกไทด์ใช้แป๊บเหล็กจิ้มคอหอยดันทลุไปติดฝากระโปรงรถ

ตี๋เดินจูงมือโซเฟียเข้าไปหากวินช้าๆ สายตาคมกริบจ้องมองอดีตคนรักของหญิงสาวด้วยความสมเพช

“ฟังกูนะไอ้แก่...”

ตี๋โน้มตัวลงไปกระซิบชิดหน้ากวิน น้ำเสียงนิ่งสนิทแต่หนาวเหน็บ

“ถ้ากูเห็นมึงเฉียดเข้าใกล้พี่โซเฟียอีกแม้แต่ก้าวเดียว กูจะไม่ใช่แค่ให้เพื่อนมาสั่งสอนเเตากูจะฆ่ามึง เเล้วใช้รถบดถนนในไซต์งานของพ่อกูบดศพมึงด้วย จำใส่หัวมึงไว้ด้วย”

กวินพยักหน้ารับรัวๆ ด้วยความกลัวตาย ก่อนที่พวกมันจะพากันหอบร่างสะบักสะบอมขึ้นรถตู้แล้วบึ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต

เมื่อความวุ่นวายจบลง บาส เวย์ และไทด์ก็หันมาหัวเราะร่าพลางตบไหล่ตี๋

“สะใจฉิบหายเลยมึง วันหลังมีงานงี้เรียกพวกกูอีกนะ” บาสเอ่ยขำๆ ก่อนที่สายตาของเพื่อนทั้งสามจะหันไปแซวโซเฟียที่ยืนหน้าแดงอยู่ข้างๆ

“สวัสดีครับพี่สะใภ้คนสวยไอ้ตี๋มันหวงพี่มากนะ แซ่บๆ แบบพี่เนี่ยระวังโดนมันขย้ำจมเตียงทุกคืนนะครับฮ่าๆ”

คำแซวของแก๊งเพื่อนตี๋ทำเอาโซเฟียแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี หน้าฉากพวกเพื่อนๆ เห็นเป็นเรื่องขำขัน.ต่ทว่าในใจของเธอรู้ดีที่สุด ว่าสิ่งที่ไอ้พวกนี้พูดมามันคือความจริงที่เธอโดนมาทุกค่ำคืน