“เออๆ พวกมึงกลับไปได้แล้ว คืนนี้กูเลี้ยงเหล้าตอบแทน”
ตี๋เอ่ยตัดบทเสียงเรียบหน้านิ่งพลางปรายตาไล่แก๊งเพื่อนสนิททั้งสามคน บาส เวย์ และไทด์ ขยิบตาให้กันอย่างรู้ทัน ก่อนจะพากันกระโดดขึ้นรถกระบะแล้วขับแยกย้ายออกไป ทิ้งให้ลานจอดรถเหลือเพียงความเงียบและไอความร้อนสลัว
โซเฟียยืนหน้าแดงแปร๊ดจนถึงใบหู มือเรียวยังคงกุมข้อมือข้างที่ถูกพี่กวินกระชับจนเป็นรอยแดงจางๆ ทว่าสายตาคมกริบของหนุ่มรุ่นน้องกลับไม่ได้มองหน้าเธอ... เขาจับจ้องมาที่รอยแดงบนข้อมือบางของเธอด้วยแว่นสายตาที่ถอดออกไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ นัยน์ตาคู่คมคามวาวโรจน์ด้วยความเดือดดาลที่ยังหลงเหลืออยู่
“ตี๋... นายเป็นอะไร...”
“กลับคอนโดครับ”
น้ำเสียงทุ้มต่ำตวัดห้วนสั้นจนโซเฟียใจหายวับ ตี๋ไม่รอช้าเขาคว้าหมับเข้าที่ข้อมืออีกข้างของเธอแล้วกึ่งลากกึ่งจูงเดินกลับขึ้นรถสปอร์ตทันที ตลอดทางขากลับ ชายหนุ่มเหยียบคันเร่งมิดจนรถทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็ว
