İstanbul, bu gece her zamankinden daha sessiz, daha vakurdu. Boğaz’ın karanlık suları, şehrin tüm sırlarını yutmuşçasına derinden bir uğultuyla akıyordu. Aras, Anadolu yakasının kuytu bir köşesinde, kimsenin bilmediği, sadece martı çığlıklarının ve dalga seslerinin eşlik ettiği o iskeleyi bir mabet gibi hazırlatmıştı. Masanın üzerindeki mumların titrek ışığı, Gece’nin yüzündeki o yorgun ama mağrur ifadeyi aydınlatıyordu.
Üç aydır süren o hummalı temizlik, holdingin dağıtılan karanlık kurulları ve Nova’nın küllerinden doğuşu, ikisini de bedenen yormuştu. Ancak asıl yorgunluk, ruhlarının derinliklerindeydi. Bu gece o yorgunluğu bir kenara bırakıp, ilk kez "Karadağ" ya da "CEO" sıfatları olmadan karşı karşıya oturuyorlardı.
Gece, üzerindeki siyah ipek elbisenin rüzgarda dalgalanışını his
