Sofya’nın varoşlarında, paslı demirlerin ve terk edilmiş sanayi bacalarının gökyüzünü birer mızrak gibi deldiği o isli mahallede, Selim için zaman artık saniyelerle değil, dökülen ter ve kan damlalarıyla ölçülüyordu. Beş yıllık sessizliğinin dördüncü yılına girerken, Selim artık sadece ekran başında dünyayı izleyen bir hayalet değildi; o, sahaya inecek, Aras’ın kusursuz dünyasını fiziksel olarak da yerle bir edecek bir yıkım makinesinin mimarıydı.
Hangarın içi, dışarıdaki dondurucu Balkan ayazına inat, ağır bir ter, barut ve yağ kokusuyla kavruluyordu. Selim, hangarın üst katındaki paslı korkuluklara tutunmuş, aşağıda her biri birer ölüm makinesine dönüşen adamlarını izliyordu. Onlara "Sessizler" adını vermişti. Bu adamlar, dünyanın geri kalanı için çoktan ölmüş, nüfus kayıtlarından sil
