Hazel sabah gözünü açtığında kerpiçten bir tavanla karşılaştı. Üstelik karnının üstünde bir ağırlık vardı. Ve her ne hikmetse her tarafı sızlıyordu.
Horlama sesi duyunca başını yavaşça sağına çevirdi. "Olamz! Rüya değilmiş!"
Gece kan görüp bayıldığını ve sonra uyuya kaldığını anımsadı. Demek ki her şey çok gerçekmiş. Yarı oturur pozisyona geçip Ateş'e hiddetle baktı.
"Bana ne yaptın çabuk söyle?" diyerek Ateş'in ağzının ortasına bir tokat attı.
Ateş, Hazel'in elini tutup bir çırpıda yastığın üstüne yatırdı.
"Hazel beni bir daha böyle uyandırırsan balayına çıkarız ve bir hafta boyunca seni rahat bırakmam!"
Hazel birkaç kez üst üste yutkunup utanarak başını öte tarafa çevirdi. "Hele bi dene o vakit sana gününü gösteririm, kan dedin kan aktı daha beni rahat bırak yoksa kafanı yararım!"
