NAZLI
Elimdeki mektubu titreyen ellerimle açtım . Parmak uçlarım soğuktu , yüreğimse yangın yeriydi . Kâğıdın katlarını ağır ağır çözüp gözlerimi satırlara diktim . Her bir harf , birer hançer gibi saplandı yüreğime . Okudukça içime dolan karanlık , nefesimi kesiyor , gözlerimi yaşla dolduruyordu .
“ Madem öğrendin , bil artık her şeyi , ” diyordu mektubun ilk satırında . “ Eğer karnımdaki bebeğin Hamit ’ ten olduğunu bilseydi , Refik ne beni yaşatırdı , ne de içimdeki canı . . . ”
Dünya başıma yıkıldı o an . Karnındaki bebek , Hamit Soluklarım kesildi . Gözlerim satırlarda donakaldı . Bu nasıl bir sırdı ? Bu nasıl bir gerçekti ? Annem , sevmediği bir adama zorla verilmişti . Kalbi başkasına aitken , hayatı başkalarının ellerinde parçalanmıştı . O sevdiği adamla , Hamit ’ le birlikte ol
