Hastane koridorları ölüm sessizliğine bürünmüştü .
Mehmet , soğuk plastik sandalyede başını ellerinin arasına almış , kıpırdamadan bekliyordu . Ellerini açıp kapattı , parmaklarına bulaşmış kurumuş kanı hissediyordu . Nazlı’nın kanı …
Onun hayatı , onun ellerinde kayıp gitmek üzereydi .
Zaman ilerledikçe içindeki korku büyüdü . Doktorlar içeri girip çıkıyor , ama kimse ona bir şey söylemiyordu . Sabırsızlığı öfkeye dönüşmek üzereydi ki , sonunda ameliyathanenin kapısı açıldı .
Beyaz önlüklü doktor derin bir nefes aldı , yüzünde yorgun bir ifade vardı .
“Hayatta .”
Mehmet’in içindeki ağırlık bir anlığına dağıldı , göğsüne saplanan bıçak çıkarılmış gibi hissetti . Ama doktorun bakışları hâlâ endişeliydi .
“Ancak … Uyandığında bir şeyler farklı olabilir .”
Mehmet’in gözleri kısıldı
