รักลับหนุ่มข้างบ้าน

กลายเป็นผู้ชายของเธอคนเดียว2

แจ็คสูดลมหายใจเข้าลึกเมื่อรู้ว่าตัวเองแปลอาการอึดอัดใจของเธอผิด เขานึกว่าเธอใสซื่อ ส่วนเขาคือหมาป่า แต่คงไม่ใช่แล้วมั้งดูเธอสิขนาดเวลาแบบนั้นยังคิดชื่อหลอกๆ ของตัวเองได้ด้วย

“ฉันชื่อครองขวัญ ชื่อเล่นชื่อขวัญ”

“เฮ้อ!”

ครองขวัญเหลือบตามองคนที่ขนเสื้อผ้ามาอยู่ห้องเธอแล้วถอนหายใจใส่เธอเฮือกแล้วเฮือกเล่า ห้องของเธอเป็นแบบสองห้องนอน ครองขวัญจึงยกห้องให้เขาพักหนึ่งห้อง พอเขาขนของเท่าที่จำเป็นย้ายเข้าห้องพักเรียบร้อยแล้วก็นั่งหน้าตูมถอนหายใจไม่หยุด

“ยังไม่หายเคืองอีกเหรอ ก็ตอนนั้นนายเป็นคนแปลกหน้า ใครเขาจะกล้าบอกชื่อจริงกัน ต้องป้องกันตัวไว้ก่อนสิ” พอรู้ว่าเขาอายุน้อยกว่าถึง 9 ปี ครองขวัญก็เลิกเรียกเขาด้วยถ้อยคำสุภาพกลายเป็นนายกับฉันแทน

แจ็คเหลือบมองคนที่ระมัดระวังตัวด้วยความหมั่นไส้ ช่างกล้าคิดว่าเขาจะมาหลอกเอาอะไรจากเธอ ขนาดไม่ยอมบอกชื่อที่แท้จริงเชียว

“เลิกงอนแล้วไปจัดของในห้องให้เสร็จเถอะ จะได้ออกไปหาอะไรกินกัน” ครองขวัญบอกคนที่ตวัดค้อนมาให้เธออย่างใจเย็น นี่เธอก็อดทนมากแล้วจริงๆ นะ ปกติเธอเคยง้อใครเสียที่ไหน เพิ่งรู้ว่าการคบกับเด็กนี่เด็กจริงๆ ไม่ใช่เด็กแค่อายุ นิสัยเขาก็เด็กมากด้วย ตัวก็โตขนาดนั้นยังทำงอนอีก น่าดูเสียที่ไหน อีกอย่างเธอเชื่อว่าถ้าเป็นคนอื่นก็ต้องทำแบบนี้เหมือนกันแหละ ใครจะบอกชื่อตัวเองกับคนแปลกหน้าตั้งแต่ครั้งแรกที่รู้จักกัน

แจ็คยอมเดินกลับเข้าไปในห้องที่เธอยกให้เขาพัก เพื่อเปลี่ยนชุดแล้วออกไปหาอะไรกินกันตามที่เธอบอก พอเปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อย เดินออกมาก็พบว่ามีช็อกโกแลตร้อนวางอยู่บนโต๊ะหน้าโซฟาที่เขาและเธอนั่งคุยกันก่อนหน้านี้

“ดื่มรองท้องก่อนสิ ร้านอยู่ไกลเดี๋ยวหิว”เธอตะโกนบอกจากในห้อง

คนตัวสูงก้าวไปหยิบช็อกโกแลตร้อนขึ้นจิบ พยายามเก็บสายตาวิบวับจากความพอใจไว้ไม่ให้เธอได้เห็น เธอเอาใจใส่เขาแบบนี้จะเรียกว่าง้อได้ไหมนะ แต่ไม่เคยมีใครง้อเขาด้วยช็อกโกแลตร้อนมาก่อนเลย ปกติกระเพาะเขารองรับแค่อาหารสามมื้อ น้ำเปล่าและแอลกอฮอล์เท่านั้น

แต่พอลองจิบช็อกโกแลตร้อนเข้มๆ ลงไป ท้องเขาก็อุ่นวาบ แว็บหนึ่งที่เขานึกถึงบ้านตอนเขาเป็นเด็ก แม่มักจะเตรียมอาหารไว้ให้อย่างเอาใจใส่ แต่พอออกมาอยู่คอนโดคนเดียวเขาก็เน้นสั่งอาหารจากรูมเซอร์วิสเป็นหลัก

“หิวหรือยัง?”

ครองขวัญเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายพลางถามเขาไปด้วย พอหยิบกระเป๋าออกมาจากห้องเสร็จก็หันมามองชุดที่เขาใส่ พ่อหนุ่มของเธอแต่งตัวเหมือนออกมาจากนิตยสารสักเล่ม เขาสวมเสื้อแจ็คเกตสีดำ เปิดกระดุมมาถึงสามเม็ดโชว์แผ่นอกกว้างกับกางเกงยีนขายาวสีดำเข้ารูป ผมสีน้ำตาลทองของเขาถูกเซตเป็นทรงบ่งบอกว่าเจ้าตัวใส่ใจกับรูปลักษณ์ตัวเองสุดๆ ส่วนตัวเธออยู่ในชุดเสื้อยืดแขนสั้นสีขาวธรรมดากับกางเกงยีนขาสั้น พอเดินด้วยกันคนอื่นคงคิดว่าแต่งตัวเหมือนไม่ได้นัดกันมา

“นายอยากกินอะไร”

ทั้งที่ตอนแรกคิดแล้วว่าจะพาเขาไปร้านไหน แต่พอเขาแต่งตัวแบบจัดเต็มขนาดนี้ก็กลัวเขาจะคาดหวัง เผื่อเขามีร้านที่อยากไป เธอก็จะพาไปแล้วกัน

“อะไรก็ได้ครับ”

ริมฝีปากคนพูดยกยิ้มขึ้นอย่างน่ารัก ความจริงก่อนหน้านี้เขาแค่งอนนิดหน่อย แต่พอคิดตามที่เธอพูดก็ดูสมเหตุสมผลดีที่ไม่ยอมบอกชื่อจริงตั้งแต่ครั้งแรกที่รู้จักกัน คนอายุเยอะก็คงจะคิดเยอะแบบนี้แหละมั้ง เขาเคยชินแต่การคบกับสาวๆ ที่ไม่คิดมากเหมือนตัวเอง เน้นมีความสุขด้วยกันก็พอ เลยไม่ค่อยชิน คนใจง่ายอย่างเขาง้อนิดง้อหน่อยด้วยการเอาใจใส่เล็กๆ น้อยๆ แบบเมื่อกี้เขาก็ยอมอภัยให้หมดใจ

แต่แจ็คพบว่าการที่เขาตามใจเธอ ให้เธอเลือกร้านอาหารเป็นความคิดที่ผิดมาก ครองขวัญพาเขามาร้านหมูกระทะที่ร้อนสุดๆ อากาศตอนนี้ไม่เหมาะกับเสื้อแจ็คเกตของเขาเลย ถ้าถอดได้เขาคงถอดทิ้งไปแล้ว ติดที่เขาอยากทำเท่โชว์เปิดกระดุมสามเม็ดจึงไม่ได้ใส่เสื้อไว้ด้านใน

“ก็แต่งตัวมาซะเวอร์” ครองขวัญอดเหน็บคนข้างๆ ไม่ได้ มือเรียวใช้กระดาษพัดวีให้คนที่ร้อนจนเหงื่อซึมออกมาตรงขมับ เขาเองก็กระพือเสื้อตรงหน้าอกไปมาเพื่อระบายความร้อน

“เปลี่ยนร้านไหมล่ะ” แม้ตาเธอจะละห้อย เพราะความจริงอยากกินหมูกระทะมานานแต่ไม่มีเพื่อนมาเสียที แต่ถ้าเขาร้อนจนทนไม่ไหวก็คงกินแบบไม่มีความสุข

“ร้านนี้ก็ได้แหละ” แม้เหงื่อจะออกมาเต็มไปหมด แต่แจ็คก็ไม่บ่น ปกติเขาได้ชื่อเรื่องเอาใจสาวเก่งมาก จะมาทำเรื่องมากไม่เอาร้านนี้เปลี่ยนไปร้านโน้นเขาไม่เคยทำมาก่อน

ครองขวัญเห็นความอดทนของเขาก็อดสงสารไม่ได้ เธอจับมือเรียวของเขามาถือกระดาษที่เธอใช้พัดให้เขาไว้

“พัดรอไปก่อนนะ”

หญิงสาวปล่อยให้เขาดูแลตัวเอง ส่วนเธอก็เดินข้ามไปร้านฝั่งตรงข้ามถนน กลับมาอีกครั้งพร้อมกับเสื้อยืดสีขาวตัวบางไซซ์ XL

“ไปเปลี่ยนเสื้อในห้องน้ำก่อนเถอะ”

แจ็ครับเสื้อมาโดยไม่อิดออด นึกชื่นชมที่เธอสามารถแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าได้เก่ง

พอเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดตัวบางก็ไม่ทำให้ทรมานในการกินหมูกระทะเกินไปนัก รู้สึกดีขึ้นเวลาลมเย็นพัดผ่าน

“เดี๋ยวเหงื่อหยดลงบนโต๊ะ” ครองขวัญหยิบกระดาษทิชชูบนโต๊ะซับไปที่ใบหน้าและผมของเขาโดยไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะเขาเหงื่อออกเยอะมากจริงๆ

แต่คนที่ได้รับการดูแลเอาใจใส่จากเธอกลับรู้สึกแปลกๆ อย่างอธิบายไม่ถูก ปกติเวลาเขาไปกินข้าวกับสาวๆ ก็ผลัดกันเอาอกเอาใจ แต่พวกเธอมักจะทำด้วยความคาดหวังให้เขาพอใจเป็นหลัก ไม่เคยมีใครใส่ใจเขาด้วยการกระทำเรียบง่ายเหมือนไม่คิดอะไรแบบนี้มาก่อน

พอแก้ปัญหาเรื่องความร้อนของอากาศไปได้บ้าง ครองขวัญก็เริ่มสังเกตว่าเขาทำยึกยักด้วยท่าทางแปลกๆ ไม่ยอมหยิบเนื้อกินเสียที

“ไม่กินเหรอ”

“ชิ้นนี้กินได้หรือยัง?”

เธอเบิกตาโตเมื่อถูกเขาถาม ลองคาดเดาสิ่งที่คิดว่าไม่น่าจะเกิดขึ้นได้

“หรือนายไม่เคยกินหมูกระทะ?” ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนแบบนี้อยู่ในโลกจริงๆ เขาโตมาแบบไหนกัน

“ผมเคยกินปิ้งย่าง” เขาหมายถึงปิ้งย่างในห้างที่ด้านบนมีปล่องดูดควันให้เรียบร้อย แต่ไม่เคยนั่งกินปิ้งย่างควันโขมงจนมองแทบไม่เห็นชิ้นเนื้อแบบนี้

หญิงสาวแอบถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไรของวันนี้ก็ไม่รู้ ไม่รู้ว่าเธอกำลังเลี้ยงผู้ชายหรือเลี้ยงเด็กกันแน่ สุดท้ายเธอก็ต้องเป็นคนที่ย่างเนื้อให้เขา พลิกเนื้อบนเตาแล้วคีบไปวางให้เขาถึงจาน รอให้คุณชายใช้ตะเกียบคีบเนื้อจากจานจิ้มน้ำจิ้มแล้วใส่ปากก็พอ มือข้างหนึ่งก็ทำหน้าที่พลิกเนื้อบนเตา มืออีกข้างก็พัดวีให้คนขี้ร้อน ท่าทางตอนนี้ของเธอเหมือนนางทาสสุดๆ

“อร่อยจังเลยครับขวัญ”

คุณชายพูดหลังจากเคี้ยวเนื้ออย่างมีความสุขแล้วหันมายิ้มโชว์แก้มบุ๋มให้เธอเป็นรางวัล