Chapter 19
Beatriz POV
Sinamaan ko siya ng tingin nang marinig ang pagpipigil niya ng tawa. Umirap ako. Hinaplos ang kanang hita ko. Kulang na lang hindi na ako lalabas sa aming kwarto pero— damn! Hindi rin siya lalabas!
Hindi ko na namalayang dumaan ang mga oras. Namatay na nga rin ang cellphone ko kaka-vibrate sa mga tawag nila Kikay at Patricia. I’m sure, nag-aalala na sa akin ang dalawang iyon. Hindi na ako magtataka kung bigla na lang pumunta ang dalawang iyon dito at silipin ako. Five P.M na ng hapon kaya naman sigurado akong nasa labas sila at nagsasaya kasama ang mga ka-trabaho namin, drinking, sunbathing, and drooling sa mga boys na nasa beach.
Napanguso ako. Paano ako lalabas ng ganito?
Paika-ika?
After kong kumain, o, sabihin na na ‘ting hindi ako nakakain nang maayos dahi
