บทที่ 16 คำสารภาพของคนใจร้าย
แสงแดดของเช้าวันใหม่สาดส่องเข้ามากระทบร่างเปลือยเปล่าของหนุ่มสาวที่กำลังหลับใหลอย่างลืมวันเวลา เปลือกตาคู่สวยค่อย ๆ ปรือตื่น เธอพยายามบิดเอี้ยวร่างกาย ทว่ากลับทำไม่ได้เลย เหมือนว่าเนื้อตัวนี้ไม่ใช่ของเธออีกต่อไป อาการชาเหน็บกัดกินเธอไปทั้งสรรพางค์กาย
ดวงตากลมหรี่มองท่อนแขนหนักที่โอบพาดลำตัวของเธอ นี่สินะสาเหตุ... ชายร่างสูงที่หลับตาพริ้มอย่างน่าตี กำลังนอนเอียงหน้าเข้าหา เธอจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่ไร้พิษสงเวลานี้อย่างลืมตัว
คิดถึงช่วงเวลาแบบนี้.. แต่ก่อนที่จะถูกความหลังหลอกล่อให้ติดกับ หน้าเล็กส่ายเบา ๆ พยายามกะพริบตาถี่เพื่อไล่น้ำสีใสที่กำลังเอ่อท้นสองหน่วยตา
ปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ลืมไปแล้วหรือมะลิ.. สิ่งที่เขาทำมันใจร้ายมากนะ
เพี๊ยะ!
“โอ๊ย มะลิตีพี่ทำไม”
ฝ่ามือเรียวฟาดลงไปบนต้นแขนแกร่ง พานให้มังกรสะดุ้งตื่นร้องเสียงหลงและหดแขนกลับไปอ
