ตอนที่ 5:ข้าวกล่องที่ไม่มีชื่อ
1208 Words
ตอนที่ 5
ข้าวกล่องที่ไม่มีชื่อ
แสงแดดยามเที่ยง
ส่องผ่านกระจกบานใหญ่
ของอาคารผู้ป่วย
...
เสียงประกาศเรียกชื่อคนไข้
ดังต่อเนื่อง
จนแทบไม่มีช่วงว่าง
...
รัดเกล้ามองนาฬิกาข้อมือ
เข็มสั้น
เลยเที่ยงมาครึ่งชั่วโมงแล้ว
...
"หมอรัดเกล้า"
พี่อ้อยเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร
...
"พักกินข้าวก่อนเถอะค่ะ"
...
หญิงสาวยิ้มบาง ๆ
ก่อนส่ายหน้า
...
"ขอจัดเอกสารชุดนี้ให้เสร็จก่อนค่ะ"
...
"เดี๋ยวค่อยไป"
...
พี่อ้อยถอนหายใจ
...
"พูดเหมือนหมอธีรัตม์ไม่มีผิด"
...
รัดเกล้าหัวเราะ
...
"หมายความว่าไงคะ"
...
"เวลาทำงาน"
"ลืมหิว"
"ลืมเวลา"
...
"พอเสร็จ"
...
"โรงอาหารก็ปิด"
...
ทั้งสองหัวเราะพร้อมกัน
...
ไม่นาน
พี่อ้อยก็รีบเดินออกไป
เมื่อมีพยาบาลเรียก
...
รัดเกล้านั่งอยู่คนเดียว
...
เธอเปิดแฟ้ม
ตรวจเอกสารทีละหน้า
อย่างตั้งใจ
...
เวลาผ่านไป
เกือบหนึ่งชั่วโมง
...
เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง
ชั้นทั้งชั้น
กลับเงียบลง
...
พนักงานส่วนใหญ่
ออกไปพักกลางวันแล้ว
...
รัดเกล้าจับท้องตัวเอง
เบา ๆ
...
"หิวเหมือนกันนะ"
...
เธอลุกขึ้น
ตั้งใจจะลงไปโรงอาหาร
...
แต่ทันทีที่เปิดประตูห้องพักแพทย์
...
ก็ต้องชะงัก
...
บนโต๊ะทำงานของเธอ
มีข้าวกล่องหนึ่งกล่อง
กับน้ำผลไม้หนึ่งขวด
วางอยู่เรียบร้อย
...
ไม่มีชื่อ
...
ไม่มีข้อความ
...
มีเพียงกระดาษโน้ตเล็ก ๆ
เขียนด้วยลายมือสั้น ๆ
...
"อย่าปล่อยให้ตัวเองหิว"
...
รัดเกล้ายิ้มออกมา
โดยไม่รู้ตัว
...
"พี่อ้อยแน่เลย"
...
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ก่อนส่งข้อความหา
...
> ขอบคุณสำหรับข้าวนะคะ ❤️
...
ไม่ถึงนาที
พี่อ้อยก็ตอบกลับ
...
> ข้าวอะไรคะ?
...
รัดเกล้านิ่งไป
...
เธอค่อย ๆ มองข้าวกล่อง
ตรงหน้าอีกครั้ง
...
ถ้าไม่ใช่พี่อ้อย
...
แล้วใครเป็นคนเอามาวางไว้
...
ในเวลาเดียวกัน
ชั้นผู้บริหาร
...
ธีรัตม์กำลังยืน
มองออกไปนอกหน้าต่าง
...
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
...
"เข้ามา"
...
เลขาหนุ่มเดินเข้ามา
พร้อมรอยยิ้ม
...
"คุณธีรัตม์ครับ"
...
"ข้าวที่สั่งไว้"
"ส่งถึงเรียบร้อยแล้ว"
...
ธีรัตม์พยักหน้า
เพียงสั้น ๆ
...
"ดี"
...
เลขาหนุ่มยิ้มกว้างกว่าเดิม
...
"ไม่ใส่ชื่อจริง ๆ เหรอครับ"
...
ธีรัตม์เงยหน้ามอง
...
"ไม่จำเป็น"
...
"แต่ถ้าหมอรัดเกล้ารู้"
...
"ก็คงดีใจนะครับ"
...
ธีรัตม์ปิดแฟ้ม
ก่อนตอบเรียบ ๆ
...
"ผมไม่ได้ทำ"
...
"เพื่อให้เธอดีใจ"
...
"ผมแค่ไม่อยากให้เธอลืมกินข้าว"
...
เลขาหนุ่มหัวเราะเบา ๆ
...
"ครับ"
...
"ไม่ได้ห่วงเลย"
...
ธีรัตม์ปรายตามอง
จนอีกฝ่ายรีบหุบยิ้ม
...
"ออกไปทำงานได้แล้ว"
...
หลังประตูปิดลง
ธีรัตม์จึงมองนาฬิกา
...
สิบเอ็ดโมงครึ่ง
เขาเห็นรัดเกล้านั่งทำงาน
ตั้งแต่ตอนนั้น
...
จนตอนนี้
...
เธอยังไม่ได้ลุกไปไหน
...
เขาถอนหายใจ
เบา ๆ
...
"ดูแลคนอื่นเก่ง"
...
"แต่ไม่เคยดูแลตัวเอง"
...
ขณะเดียวกัน
เมญ่าเดินผ่านห้องพักแพทย์
...
สายตาของเธอ
สะดุดกับรัดเกล้า
ที่กำลังเปิดข้าวกล่อง
พร้อมรอยยิ้ม
...
เธอชะงัก
เมื่อเห็นร้านอาหาร
ที่พิมพ์อยู่บนฝากล่อง
...
ร้านนั้น
คือร้านประจำ
ที่ธีรัตม์สั่งทุกครั้ง
...
เมญ่ากำมือแน่น
ก่อนหันกลับไป
มองทางลิฟต์ผู้บริหาร
...
ในใจของเธอ
เริ่มมีคำตอบ
ที่ไม่อยากเชื่อ
...
หรือว่า...
คนที่ซื้อข้าวให้รัดเกล้า
จะเป็นธีรัตม์...
รัดเกล้านั่งมอง
ข้าวกล่องตรงหน้า
อยู่พักใหญ่
...
สุดท้าย
เธอก็หัวเราะเบา ๆ
กับตัวเอง
...
"คิดมากไปแล้ว"
...
ไม่ว่าใครจะเป็นคนซื้อ
เธอก็รู้สึกขอบคุณ
...
เธอเปิดฝากล่องออก
กลิ่นอาหารอุ่น ๆ
ลอยขึ้นทันที
...
กับข้าวธรรมดา
ไม่มีอะไรหรูหรา
แต่เป็นเมนูที่เธอชอบ
...
ข้าวสวย
ไข่เจียว
ผัดผัก
และผลไม้หั่นพอดีคำ
...
รัดเกล้านิ่งไป
...
"บังเอิญสินะ"
...
เธอยิ้ม
ก่อนหยิบช้อนขึ้นมา
...
"ขอให้อร่อยนะคะ"
...
ทันใดนั้น
ประตูห้องพักแพทย์
ก็เปิดออก
...
อคินเดินเข้ามา
พร้อมแก้วกาแฟสองแก้ว
...
"อ้าว"
...
"ยังไม่ได้พักอีกเหรอ"
...
รัดเกล้าหัวเราะ
...
"เพิ่งจะได้กินค่ะ"
...
อคินเหลือบมองข้าวกล่อง
ก่อนเลิกคิ้วนิด ๆ
...
"ร้านนี้..."
...
"อร่อยนะ"
...
"คุณก็ชอบร้านนี้เหรอคะ"
...
อคินกำลังจะตอบ
แต่กลับหยุด
เมื่อเห็นธีรัตม์เดินผ่านหน้าห้อง
...
เขาหันไปมองเพื่อน
ก่อนยิ้มมุมปาก
...
"อืม..."
...
"มีคนชอบสั่ง"
...
"แต่ไม่ใช่ผม"
...
พูดจบ
อคินก็รีบเปลี่ยนเรื่อง
...
"กินเยอะ ๆ นะ"
...
"หมอที่เป็นลมเพราะไม่กินข้าว"
...
"คนไข้จะไม่ไว้ใจ"
...
รัดเกล้าหัวเราะ
...
"รับทราบค่ะ"
...
อคินเดินออกไป
พร้อมรอยยิ้ม
...
ทันทีที่พ้นประตู
เขาก็เดินตามธีรัตม์ทันที
...
"ธีร์"
...
ธีรัตม์หยุดเดิน
...
"อะไร"
...
อคินหัวเราะ
ก่อนยื่นกาแฟอีกแก้วให้
...
"ลงทุนซื้อข้าว"
...
"แต่ไม่ยอมบอก"
...
"นายจะเก็บฟอร์มถึงเมื่อไหร่"
...
ธีรัตม์รับกาแฟ
ก่อนตอบเรียบ ๆ
...
"ก็แค่กลัวหมอใหม่เป็นลม"
...
อคินมองหน้าเพื่อน
นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนหัวเราะเสียงดัง
...
"นายพูดแบบนี้"
...
"ตั้งแต่เรียนหมอ"
...
"สุดท้ายก็ห่วงทุกที"
...
ธีรัตม์ไม่ตอบ
เพียงเดินต่อ
...
แต่ปลายหู
กลับแดงขึ้นเล็กน้อย
...
อคินยิ้มกับตัวเอง
...
"ในที่สุด"
...
"นายก็เริ่มใช้ชีวิตเหมือนคนปกติบ้าง"
...
อีกด้านหนึ่ง
...
เมญ่าเดินออกจากห้องประชุม
พร้อมแฟ้มเอกสาร
...
เธอเห็นธีรัตม์กับอคิน
ยืนคุยกัน
...
แม้จะไม่ได้ยินทั้งหมด
แต่ทันเห็น
ธีรัตม์หันไปมอง
ห้องพักแพทย์
โดยไม่รู้ตัว
...
เมญ่าหันตาม
...
ผ่านกระจกใส
เธอเห็นรัดเกล้า
กำลังนั่งกินข้าว
ด้วยรอยยิ้ม
...
ภาพนั้น
ทำให้หัวใจของเธอ
หนักอึ้ง
...
ตลอดหลายปี
เธอเคยซื้อกาแฟ
เคยซื้อข้าว
เคยรอธีรัตม์เลิกงาน
...
แต่เขา
ไม่เคยรับไว้
เกินกว่าคำว่า
"ขอบคุณ"
...
แล้วทำไม...
ผู้หญิงที่เพิ่งเข้ามา
ถึงได้รับสิ่งที่เธอ
ไม่เคยได้รับ
...
เมญ่าก้มมองแฟ้มในมือ
ก่อนกำมันแน่น
...
"หมอรัดเกล้า"
...
เธอพูดกับตัวเอง
เบา ๆ
...
"ฉันไม่ยอมแพ้หรอก"
...
ช่วงบ่าย
...
รัดเกล้ากำลังจัดเอกสาร
เตรียมส่งแผนกเวชระเบียน
...
โทรศัพท์ภายใน
ก็ดังขึ้น
...
"หมอรัดเกล้า"
...
"ผู้อำนวยการเรียกพบค่ะ"
...
เธอชะงัก
...
"เรียกหนูเหรอคะ"
...
"ใช่ค่ะ"
...
"ตอนนี้เลย"
...
รัดเกล้าหยิบแฟ้ม
ก่อนสูดลมหายใจลึก
...
"หรือเราทำอะไรผิด"
...
เธอพึมพำกับตัวเอง
ก่อนเดินไปยังชั้นผู้บริหาร
...
เมื่อเคาะประตู
เสียงทุ้มคุ้นหูก็ดังขึ้น
...
"เข้ามา"
...
รัดเกล้าเปิดประตู
ก่อนยกมือไหว้
...
"เรียกหนูหรือคะ"
...
ธีรัตม์วางปากกา
แล้วมองเธอ
นิ่ง ๆ
...
"นั่งก่อน"
...
รัดเกล้านั่งลง
ด้วยความกังวล
...
ธีรัตม์เลื่อนแฟ้ม
มาวางตรงหน้า
...
"ผมอ่านรายงานของคุณแล้ว"
...
รัดเกล้านิ่ง
หัวใจเต้นเร็วขึ้น
...
เธอพยายามนึก
ว่าตัวเองเขียนผิดตรงไหน
...
แต่ประโยคถัดมา
กลับทำให้เธอ
เงยหน้าขึ้นทันที
...
"ทำได้ดี"
...
"แต่..."
...
ธีรัตม์สบตาเธอ
ตรง ๆ
...
"ครั้งหน้า"
...
"ถ้าหิว"
...
"ไปกินข้าวก่อน"
...
"งาน..."
...
"รอคุณได้"
...
รัดเกล้านิ่งอึ้ง
พูดอะไรไม่ออก
...
ส่วนธีรัตม์
ก็เพิ่งรู้ตัว
ว่าเผลอพูด
ในสิ่งที่เก็บไว้ในใจ
ออกไปแล้ว
...
ทั้งห้อง
ตกอยู่ในความเงียบ
...
ก่อนที่แก้มของรัดเกล้า
จะค่อย ๆ แดงขึ้น
โดยไม่รู้ตัว
...
จบตอนที่ 5 ❤️
- Writer
