ตอนที่ 1:วันแรกที่หัวใจจำได้
2090 Words
ตอนที่ 1
วันแรกที่หัวใจจำได้
เสียงเบรกดังสนั่น
กลางสี่แยก
...
ตามมาด้วยเสียงกระแทก
ที่ทำให้ผู้คนรอบข้าง
หยุดนิ่งไปพร้อมกัน
...
ร่างเล็กของเด็กชายคนหนึ่ง
ลอยพ้นพื้นถนน
ก่อนตกลงบนทางม้าลาย
ห่างจากรถเก๋งสีดำหลายเมตร
...
กระเป๋านักเรียนหลุดจากบ่า
หนังสือ
สมุดวาดภาพ
และดินสอสี
กระจัดกระจายไปทั่วพื้น
...
“ต้นกล้า!”
เสียงผู้หญิงคนหนึ่ง
กรีดร้องจนแทบขาดใจ
...
หญิงวัยกลางคน
วิ่งเข้าไปหาลูกชาย
แต่กลับถูกคนรอบข้างรั้งไว้
...
“อย่าเพิ่งขยับเด็กครับ!”
“โทรเรียกรถพยาบาลเร็ว!”
“ใครก็ได้ช่วยเขาที!”
...
ผู้คนเริ่มมุงเข้ามา
บางคนยกโทรศัพท์ขึ้นถ่าย
บางคนโทรแจ้งเหตุ
แต่ไม่มีใครกล้าก้าวเข้าไป
แตะต้องร่างเล็ก
ที่นอนแน่นิ่งอยู่กลางถนน
...
จนกระทั่งชายหนุ่มร่างสูง
ในเสื้อเชิ้ตสีเข้ม
วิ่งฝ่าฝูงชนเข้ามา
...
“ขอทางครับ”
น้ำเสียงของเขา
ไม่ได้ดังมาก
แต่หนักแน่นพอ
ให้ทุกคนขยับออกจากทาง
โดยไม่รู้ตัว
...
ชายหนุ่มทรุดตัวลง
ข้างเด็กชาย
สายตาคมกวาดมองรอบตัวอย่างรวดเร็ว
ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะบริเวณลำคอ
...
เขาก้มลงฟังลมหายใจ
เพียงครู่เดียว
สีหน้าก็เปลี่ยนไป
...
“น้องไม่หายใจ”
...
ประโยคสั้น ๆ
ทำให้ผู้เป็นแม่
ทรุดตัวลงกับพื้น
...
“ช่วยลูกฉันด้วยนะคะ”
“ขอร้อง...”
...
ชายหนุ่มไม่ตอบ
เขาวางมือกลางหน้าอกเด็กชาย
แล้วเริ่มกดลงอย่างสม่ำเสมอ
...
หนึ่ง
สอง
สาม
...
ทุกจังหวะ
หนักแน่น
มั่นคง
ไม่มีความลังเล
...
อีกฟากหนึ่งของถนน
หญิงสาวในชุดสีครีม
เพิ่งลงจากรถแท็กซี่
ในมือของเธอ
มีโทรศัพท์ที่กำลังดังต่อเนื่อง
...
“คุณรัดเกล้าคะ”
เสียงจากปลายสายเร่งเร้า
“ทางผู้ใหญ่รออยู่แล้วนะคะ”
“ถ้าคุณมาช้ากว่านี้—”
...
รัดเกล้าไม่ได้ฟังจนจบ
เพราะสายตาของเธอ
หยุดอยู่ที่เด็กชายกลางถนน
...
และชายหนุ่ม
ที่กำลังกดหน้าอกเด็ก
โดยมีคนจำนวนมากยืนล้อม
...
เธอตัดสายทันที
วางกระเป๋าลงข้างรถ
แล้ววิ่งเข้าไป
โดยไม่สนใจเสียงคนขับแท็กซี่
ที่ตะโกนตามหลัง
...
“ขอทางหน่อยค่ะ!”
...
รัดเกล่าแทรกผ่านฝูงชน
จนมาถึงข้างร่างเด็ก
...
เพียงมองท่าทางของชายหนุ่ม
เธอก็รู้ว่า
เขาไม่ได้ทำไปตามสัญชาตญาณ
...
ผู้ชายคนนี้
รู้ว่ากำลังทำอะไร
...
“ฉันเป็นหมอค่ะ”
เธอบอกสั้น ๆ
ก่อนทรุดตัวลงฝั่งตรงข้าม
...
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น
สบตาเธอเพียงชั่วครู่
...
ท่ามกลางเสียงร้องไห้
เสียงแตรรถ
และความวุ่นวายรอบตัว
ดวงตาคู่นั้น
กลับสงบนิ่งอย่างประหลาด
...
“ช่วยดูทางเดินหายใจให้หน่อยครับ”
...
ไม่มีการถามชื่อ
ไม่มีเวลาสำหรับคำแนะนำตัว
...
รัดเกล้าขยับไปทางศีรษะเด็ก
ก่อนช่วยเปิดทางเดินหายใจ
อย่างระมัดระวัง
...
“ยังไม่หายใจค่ะ”
...
ชายหนุ่มพยักหน้า
มือยังคงทำงานต่อเนื่อง
...
“ครบสามสิบครั้งแล้ว”
...
รัดเกล้าช่วยหายใจให้เด็กชาย
ก่อนเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง
...
เหงื่อเริ่มซึมตามขมับ
แต่สีหน้าของเขา
ยังนิ่งเหมือนเดิม
...
“ฉันเปลี่ยนให้ค่ะ”
...
“รอให้ครบสองนาที”
เขาตอบ
...
คำพูดเพียงไม่กี่คำ
แต่กลับทำให้รัดเกล้ารู้สึกว่า
เธอสามารถฝากจังหวะชีวิต
ของเด็กคนนี้
ไว้กับเขาได้
...
เสียงผู้เป็นแม่
ดังขึ้นอีกครั้ง
...
“ต้นกล้า...”
“ลูกได้ยินแม่ไหม”
...
รัดเกล้าหันไปมอง
ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง
...
“คุณแม่คะ”
“ตอนนี้เรากำลังช่วยน้องอยู่”
“รถพยาบาลกำลังมา”
...
หญิงคนนั้นร้องไห้
ก่อนถามคำถามที่ทำให้ทุกคน
เงียบลง
...
“ลูกฉันจะรอดไหมคะ”
...
รัดเกล้านิ่งไปชั่วครู่
...
เธอไม่อยากให้ความหวัง
ที่ไม่มีใครรับประกันได้
...
แต่ก็ไม่อยากปล่อยให้คนเป็นแม่
ยืนอยู่กับความกลัวเพียงลำพัง
...
“เราจะไม่หยุดช่วยเขาค่ะ”
...
ชายหนุ่มเงยหน้ามองเธอ
เพียงเสี้ยววินาที
...
บางอย่างในน้ำเสียงของหญิงสาว
ทำให้เขาจำประโยคนั้นไว้
โดยไม่รู้ตัว
...
“เปลี่ยนครับ”
...
รัดเกล้าขยับเข้ามา
รับช่วงกดหน้าอกต่อ
...
หนึ่ง
สอง
สาม
...
ชายหนุ่มประเมินอาการ
ก่อนหันไปสั่งคนรอบข้าง
...
“ใครอยู่ใกล้อาคารฝั่งนั้น”
“ไปขอเครื่องช็อกไฟฟ้ามาครับ”
...
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
รีบวิ่งออกไปทันที
...
ทั้งสองคน
ทำงานประสานกัน
ราวกับเคยผ่านเหตุการณ์เช่นนี้
มาด้วยกันนับครั้งไม่ถ้วน
...
แม้ความจริง
พวกเขาไม่รู้จักกันเลย
...
เสียงไซเรน
ดังใกล้เข้ามาจากปลายถนน
...
แต่ก่อนรถพยาบาลจะมาถึง
ร่างเล็กใต้มือของรัดเกล้า
กลับกระตุกเบา ๆ
...
ชายหนุ่มเห็นพร้อมกับเธอ
...
“หยุดก่อนครับ”
...
รัดเกล้ายกมือออก
เขารีบตรวจชีพจรของเด็กชาย
...
หนึ่งวินาที
สองวินาที
สามวินาที
...
ดวงตาคมที่นิ่งมาตลอด
เปลี่ยนไปเล็กน้อย
...
“หัวใจกลับมาเต้นแล้ว”
...
ผู้เป็นแม่ยกมือปิดปาก
ก่อนร้องไห้ออกมาเสียงดัง
...
รัดเกล้าสูดลมหายใจลึก
เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่า
เธอกลั้นหายใจมานานเพียงใด
...
รถพยาบาลหยุดลง
ข้างจุดเกิดเหตุ
เจ้าหน้าที่รีบวิ่งเข้ามารับช่วงต่อ
...
ชายหนุ่มรายงานอาการ
สั้น กระชับ และชัดเจน
...
รัดเกล้าช่วยประคองศีรษะของต้นกล้า
ระหว่างที่เจ้าหน้าที่เคลื่อนร่างเขาขึ้นเตียง
...
ก่อนประตูรถพยาบาลจะปิด
ผู้เป็นแม่หันกลับมา
ยกมือไหว้คนทั้งสอง
ทั้งน้ำตา
...
“ขอบคุณนะคะ”
“ขอบคุณจริง ๆ”
...
รถพยาบาลเคลื่อนออกไป
พร้อมเสียงไซเรน
ที่ค่อย ๆ ห่างออกจากสี่แยก
...
ผู้คนเริ่มแยกย้าย
ความวุ่นวายค่อย ๆ กลับคืน
สู่จังหวะเดิมของเมือง
...
เหลือเพียง
ชายหนุ่มกับหญิงสาว
ที่ยังยืนอยู่ใกล้กัน
...
มือของทั้งคู่เปื้อนฝุ่น
เสื้อผ้ายับ
และมีรอยเลือดเล็ก ๆ
ติดอยู่บนแขนเสื้อ
...
รัดเกล้าหันมองเขา
ก่อนยิ้มบาง ๆ
...
“คุณทำได้ดีมากค่ะ”
...
ชายหนุ่มมองรอยยิ้มนั้น
นิ่งไปชั่วขณะ
...
“คุณก็เหมือนกันครับ”
...
เป็นครั้งแรก
ที่ทั้งสองมีเวลามองหน้ากัน
โดยไม่มีชีวิตของใคร
แขวนอยู่ระหว่างกลาง
...
รัดเกล้ารู้สึกคุ้นเคย
กับความสงบในดวงตาของเขา
ทั้งที่มั่นใจว่า
ไม่เคยพบผู้ชายคนนี้มาก่อน
...
ส่วนชายหนุ่ม
กลับไม่อาจละสายตา
จากหญิงสาวตรงหน้าได้ง่าย ๆ
...
โทรศัพท์ของรัดเกล้า
ดังขึ้นอีกครั้ง
...
ทันทีที่เห็นชื่อบนหน้าจอ
สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป
...
“แย่แล้ว...”
...
“มีธุระสำคัญหรือครับ”
...
รัดเกล้าเม้มริมฝีปาก
ก่อนพยักหน้า
...
“ฉันมีนัดกับผู้ใหญ่ค่ะ”
...
“ดูเหมือนจะสำคัญมาก”
...
เธอหัวเราะแห้ง ๆ
...
“สำหรับผู้ใหญ่...คงสำคัญค่ะ”
“แต่สำหรับฉัน”
“เป็นนัดที่ตั้งใจจะไปปฏิเสธ”
...
ชายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย
...
“ปฏิเสธ?”
...
รัดเกล้าก้มมองเวลา
ก่อนรีบหยิบกระเป๋าที่วางไว้ริมถนน
...
“เรื่องแต่งงานค่ะ”
...
คำตอบนั้น
ทำให้ชายหนุ่มนิ่งไป
...
รัดเกล้าไม่ทันสังเกต
สีหน้าของเขา
เพราะโทรศัพท์ในมือชายหนุ่ม
ดังขึ้นพอดี
...
เขากดรับสาย
แล้วสีหน้าก็กลับมาเคร่งขรึม
...
“ครับ”
...
เสียงจากปลายสาย
ทำให้เขาหันมองไปทางรถที่จอดอยู่ไม่ไกล
...
“เตรียมห้องผ่าตัดไว้”
“ผมกำลังกลับ”
...
รัดเกล้าชะงัก
เมื่อได้ยินคำว่า
ห้องผ่าตัด
...
“คุณเป็นหมอหรือคะ”
...
ชายหนุ่มกดวางสาย
ก่อนหันกลับมา
...
“ครับ”
...
รัดเกล้ายิ้มกว้างขึ้น
เหมือนคำตอบนั้น
ทำให้ทุกอย่างสมเหตุสมผล
...
“ฉันควรเดาได้ตั้งแต่แรก”
...
เขากำลังจะถามชื่อเธอ
แต่คนขับแท็กซี่
กลับกดแตรเร่งจากอีกฝั่ง
...
รัดเกล้าถอยหลังหนึ่งก้าว
...
“ฉันต้องไปแล้วค่ะ”
...
“เดี๋ยวก่อนครับ”
...
เธอหันกลับมา
...
สายตาของทั้งคู่
สบกันอีกครั้ง
...
ชายหนุ่มนิ่งไปชั่วขณะ
ก่อนถาม
...
“คุณชื่ออะไร”
...
ริมฝีปากของรัดเกล้า
เพิ่งขยับ
แต่เสียงแตรรถ
กับเสียงเจ้าหน้าที่จราจร
กลับดังขึ้นพร้อมกัน
...
ผู้คนเดินตัดผ่าน
ระหว่างทั้งสอง
...
เมื่อชายหนุ่มมองเห็นเธออีกครั้ง
รัดเกล้าก็ขึ้นรถแท็กซี่ไปแล้ว
...
เธอหันกลับมามองเขา
ผ่านกระจกรถ
ก่อนยกมือโบกลา
...
ชายหนุ่มยืนมอง
จนรถคันนั้นเคลื่อนหายไป
จากสายตา
...
โดยไม่รู้ชื่อเธอ
...
ไม่รู้ว่าเธอกำลังไปปฏิเสธใคร
...
และไม่รู้เลยว่า
ผู้ชายที่เธอตั้งใจจะปฏิเสธ
ในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า
...
ก็คือเขาเอง
รถแท็กซี่ค่อย ๆ เคลื่อนออกจากสี่แยก
รัดเกล้านั่งพิงเบาะ
พลางหันกลับไปมองชายหนุ่ม
ที่ยังยืนอยู่กลางถนน
...
แม้ระยะห่าง
จะมากขึ้นทุกวินาที
แต่เธอกลับรู้สึกแปลก
ราวกับเพิ่งทิ้งบางอย่างไว้ข้างหลัง
...
"คุณผู้โดยสาร"
คนขับแท็กซี่เอ่ยขึ้น
"เมื่อกี้แฟนเหรอครับ"
...
รัดเกล้าหลุดหัวเราะ
ก่อนรีบส่ายหน้า
"ไม่ใช่ค่ะ"
"เพิ่งเจอกันครั้งแรก"
...
"แต่ดูเข้าขากันดีนะ"
...
หญิงสาวยิ้มบาง ๆ
ไม่ได้ตอบอะไร
...
เพราะแม้จะเพิ่งพบกันไม่กี่นาที
เธอกลับรู้สึกว่า
ผู้ชายคนนั้น
ทำให้เธออุ่นใจอย่างประหลาด
...
อีกด้านหนึ่ง
ชายหนุ่มเดินกลับไปที่รถสีดำ
ซึ่งจอดรออยู่ริมถนน
...
เลขาผู้ติดตามรีบเปิดประตูให้
ก่อนเอ่ยอย่างร้อนใจ
"คุณธีรัตม์ครับ"
"โรงพยาบาลโทรมาตามหลายสายแล้ว"
...
ธีรัตม์พยักหน้า
ก่อนขึ้นรถ
...
รถยังไม่ทันเคลื่อน
สายตาของเขา
กลับมองไปยังถนนสายเดิม
...
"ตรวจสอบอาการเด็กคนนั้นด้วย"
...
เลขาหนุ่มชะงัก
"ครับ?"
...
"ถ้ารู้ว่าอยู่โรงพยาบาลไหน"
"แจ้งผม"
...
"ได้ครับ"
...
รถแล่นออกไป
แต่ในหัวของธีรัตม์
กลับไม่ได้คิดถึงคนไข้
เพียงคนเดียว
...
เขานึกถึงรอยยิ้ม
ของหญิงสาวคนนั้น
...
และประโยคที่เธอพูด
...
"เราจะไม่หยุดช่วยเขาค่ะ"
...
เขาไม่รู้ชื่อเธอ
แต่กลับจำประโยคนั้น
ได้ทุกคำ
...
ขณะเดียวกัน
รัดเกล้ามาถึงโรงแรม
ที่ใช้จัดงานพบปะระหว่างสองครอบครัว
...
เธอมองนาฬิกา
ก่อนถอนหายใจ
...
สายไปเกือบชั่วโมง
...
ทันทีที่เปิดประตูห้องรับรอง
เสียงตำหนิของผู้เป็นอา
ก็ดังขึ้นทันที
...
"รัดเกล้า!"
"นี่หรือมารยาท"
...
หญิงสาวยกมือไหว้
ก่อนกล่าวเบา ๆ
"หนูขอโทษค่ะ"
...
"ขอโทษ?"
"รู้ไหมว่าผู้ใหญ่รอกันนานแค่ไหน"
...
รัดเกล้านิ่งฟัง
โดยไม่เถียง
...
จนกระทั่ง
ผู้เป็นอาถามเสียงเข้ม
...
"แล้วฝ่ายนั้นล่ะ"
"เขาไปหรือยัง"
...
หญิงสาวเม้มริมฝีปาก
ก่อนตอบ
...
"หนูไม่ทราบค่ะ"
...
ผู้ใหญ่ถอนหายใจ
ก่อนส่ายหน้า
...
"เขาเพิ่งโทรมา"
...
"มีเคสด่วน"
"เลยต้องกลับโรงพยาบาล"
...
รัดเกล้านิ่งไป
อย่างบอกไม่ถูก
...
เธอไม่รู้ด้วยซ้ำ
ว่าผู้ชายที่เธอไม่เคยพบ
หน้าตาเป็นอย่างไร
...
แต่การนัดดูตัวครั้งนี้
ก็จบลง
โดยที่ทั้งสองฝ่าย
ไม่เคยเจอหน้ากัน
...
รัดเกล้าสูดลมหายใจ
ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
...
"หนูขอปฏิเสธการแต่งงานครั้งนี้ค่ะ"
...
ห้องทั้งห้อง
เงียบลงทันที
...
"หนูอยากเลือกชีวิตของตัวเอง"
...
"ถ้าสักวัน"
"หนูจะรักใคร"
...
"หนูอยากเป็นคนเลือกเอง"
...
ไม่มีใครตอบ
มีเพียงสายตาของผู้ใหญ่
ที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง
...
สามปีต่อมา
...
โรงพยาบาลวรินทร์เมดิคอล
...
รัดเกล้าสูดลมหายใจลึก
ก่อนก้มมองป้ายชื่อ
ที่ติดอยู่บนอกเสื้อกาวน์
...
พญ.รัดเกล้า ภัทรานนท์
อายุรแพทย์โรคหัวใจ
...
วันนี้
คือวันแรก
ของการเริ่มต้นชีวิตใหม่
...
เธอยิ้มให้ตัวเอง
ก่อนเคาะประตู
ห้องสัมภาษณ์
เบา ๆ
...
"เชิญ"
...
รัดเกล้าเปิดประตู
แล้วก้าวเข้าไป
...
ภายในห้อง
มีคณะกรรมการนั่งอยู่สามคน
...
แต่สายตาของเธอ
กลับหยุดอยู่ที่ชายหนุ่ม
ซึ่งนั่งหัวโต๊ะ
...
เขาอยู่ในชุดกาวน์สีขาว
สีหน้าสงบนิ่ง
เหมือนเดิม
...
เป็นผู้ชายคนเดียวกัน
ที่ช่วยเด็กชายกลางถนน
เมื่อสามปีก่อน
...
ธีรัตม์เงยหน้าขึ้น
ทันทีที่เห็นเธอ
...
เวลาเหมือนหยุดเดิน
เพียงชั่วขณะ
...
เขาจำเธอได้
ตั้งแต่วินาทีแรก
...
รอยยิ้ม
น้ำเสียง
และดวงตาคู่นั้น
ไม่เคยหายไปจากความทรงจำ
...
แต่รัดเกล้า
กลับยกมือไหว้
อย่างสุภาพ
...
"สวัสดีค่ะ"
"ดิฉัน พญ.รัดเกล้า"
"ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ"
...
ธีรัตม์มองเธอ
นิ่งอยู่หลายวินาที
...
ก่อนตอบกลับ
ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
...
"ยินดีต้อนรับ"
...
"หมอรัดเกล้า"
...
เธอยิ้มอย่างเป็นมิตร
เหมือนกำลังพบ
ผู้บังคับบัญชา
เป็นครั้งแรก
...
โดยไม่รู้เลยว่า
ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้า
...
คือคนคนเดียวกัน
กับชายแปลกหน้า
ที่เคยร่วมกันช่วยชีวิตเด็กน้อย
เมื่อสามปีก่อน
...
และที่สำคัญยิ่งกว่า
...
เขาคือ
ผู้ชายที่เธอเคยปฏิเสธการแต่งงาน
โดยไม่เคยเห็นหน้า
...
ธีรัตม์ก้มมองแฟ้มประวัติ
ก่อนมุมปาก
จะยกขึ้นเพียงเล็กน้อย
จนแทบไม่มีใครสังเกตเห็น
...
"ในที่สุด..."
...
"ผมก็หาคุณเจอ"
จบตอนที่ 1 ❤️
- Writer
