ALESSANDRA
Habang kumakain ay nakatingin lang sa akin si Philippe. Binaba ko ang kutsara ko.
“Hindi ako pagkain para titigan mo. Ayan yung pagkain mo, oh?” Nginuso ko sa kanya ang plato niya. Tumingin nang ilang saglit at binalik din agad ang tingin niya sa akin.
Kinabig niya ako at niyakap. “I am so sorry kung nagawa kong makalimutan kayo ng mga anak natin. Hindi ko ginusto iyon. Maybe it’s a test for me from god na dapat pahalagahan ko ang pamilya ko dahil kayo ang tunay na nagmamahal sa akin at hindi ibang tao. Salamat sa pang-unawa at pagmamahal sa akin.” Madamdamin niyang wika. Napangiti ako.
“Asawa mo ako kaya dapat kitang pagtiyagaan,” birong sabi ko.
Natawa si Philippe. Hinaplos niya ang buhok ko at hinagkan ang noo ko. Bigla kong naalala ang sasabihin ko sa kanya. Na-reali
