คำโปรย
258 Words
ชายหนุ่มยืนยิ้มหวานเมื่อถูกหญิงผู้เป็นที่รักเรียกออกมาในยามวิกาล แต่แล้วรอยยิ้มนั้นก็ได้จางหายไปหลังจากได้ยินคำพูดที่คนตรงหน้าเอ่ยออกมา
"เราจบกันเถอะ ยังไงพวกเราก็ไปกันไม่รอดหรอก"
"อะไรนะ? ทำไมพี่พูดแบบนี้ แล้วที่เราคบกันมามันไม่มีความหมายเลยหรือไง"
"ฉันเหนื่อยแล้วที่ต้องคอยหลบๆ ซ่อนๆ หยุดกันตั้งแต่ตอนนี้เถอะนะ" หญิงสาวยื่นมือลูบกรอบหน้าคมสันของคนตรงหน้า
"พี่พูดง่ายดีเนอะ ทำให้ผมรักแล้วก็ทิ้งไปง่ายๆ แบบนี้เหรอ เห็นแก่ตัวไปไหม"
"กาย! อย่างี่เง่าได้ไหม นายก็รู้ว่าบ้านเราทั้งสองคนเป็นยังไงฝืนต่อไปก็ไม่รอดอยู่ดี" พริมาทำท่าไม่สบอารมณ์เมื่อชายหนุ่มรุ่นน้องตรงหน้าไม่ยอมเข้าใจเสียที
"พี่แม่ง!" กรัณย์สบถออกมาเก็บสีหน้าความโกรธไม่มิด
"ฉันขอโทษนะ"
"เราจะเลิกกันจริงใช่ไหม"
"ใช่!" เสียงหวานตอบเสียงดังฉะฉานอย่างไม่มีลังเล
"พี่ทำให้ผมไม่เชื่อในความรักอีกแล้ว!" ชายหนุ่มขึ้นเสียงใส่เธอก่อนจะวิ่งลุยสายฝนออกไปไม่แม้แต่จะหันกลับมามองคนด้านหลัง
พริมายืนมองแผ่นหลังกว้างของกรัณย์ที่ไกลออกไป หยดน้ำตาก็เริ่มไหลริน เธอเองก็เสียใจ แต่สถานะของเขากับเธอมันไม่ควรลงเอยกันแบบคนรัก
- Writer
