เวลาจวนเจียนเที่ยงคืน ชายร่างสูงก้าวย่างอย่างเงียบเฉียบผ่านประตูห้องนอนไปหยุดข้างเตียงนอน ยกโทรศัพท์ขึ้นในระดับที่มองเห็นได้ถนัดตาแล้วกดปุ่มบันทึกวิดีโอ ใช้เวลาไม่ถึงนาทีก็แตะให้หยุดแล้วโทรศัพท์ในมือลง เขายืนมองคนร่างเล็กที่ยังติดอยู่ในห้วงนิทราต่อสักพัก ก่อนจะถอนหายใจแรงจนลาดบ่าไหว ดับไฟหัวเตียงล้มตัวลงนอนเคียงข้างเธอเหมือนเช่นทุกที
พลพยัคฆ์ที่ไม่ใช่คนนอนหลับยาก คืนนี้ข่มตาให้หลับช่างยากเย็นยิ่งนักจึงได้แต่พลิกตัวไปมา
ภาพจำยังชัดเจนเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน...! จู่ ๆ เพลงนี้ก็ลอยเข้าหัวมาทั้งที่แค่เคยได้ยินผ่านหู
“...อเล็กซ์...”
ลักษณ์นารากระซิบแผ่วขณะเปลือกตายังปิดสนิท เจ้าของชื่อรีบขยับกายอุ่นเข้าหา เบียดอกกว้างแนบชิดโค้งแผ่นหลัง โอบรัดเอวบางด้วยวงแขนล่ำ คลอเคลียปลายจมูกกับแก้มขาว สูดกลิ่นเรือนผมสุดหอมหวานละมุนจนตัวเองดำ
