ชายหญิงคู่หนึ่งทรุดนั่งบนเก้าอี้ตัวยาวในสวนย่อมของโรงพยาบาลที่จัดภูมิทัศน์ได้ลงตัวสวยงาม บรรยากาศยามเช้าเงียบสงบ อากาศสดชื่น เงาไม้ร่มรื่นและเป็นส่วนตัว
ช่วงวันแรกพลพยัคฆ์จะพาแฟนสาวที่แข้งขายังไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงเท่าไหร่นั่งรถเข็นมาที่นี่ทุกวัน บางวันพ่อกับแม่จะตามมาด้วย ใช้เวลาไม่ถึงสัปดาห์ลักษณ์นาราก็กลับมาเดินได้ตามปกติแต่ยังไม่ถึงกับเดินเร็วฉับ ๆ เช่นเมื่อก่อน
เช้านี้ทั้งคู่ยังคงมาเดินเล่นตรงที่เก่าเวลาเดิม
"หวานได้ยินที่กระซิบมั้ย" พลพยัคฆ์หันมาถาม ใจหนึ่งอยากพิสูจน์ว่าประสาทการรับรู้คนที่นอนไม่ได้สติยังทำงานปกติหรือเปล่า
"ได้ยินสิ หวานได้ยินเสียงคนคุยกันตลอดเวลา เสียงพ่อ เสียงแม่ เสียงซันช่าย เสียงอเล็กซ์ รวมถึงเสียงก่อนตื่นด้วย" เธอหันไปสบตาเขา
"แต่หวานขอใช้ชีวิตก่อนนะ" คนร่างบางบอกกับแฟนหนุ่มที่นั่งเคียงข้าง
เขาว่ากันว่าเมื่อเข้าสู่วัยเบญจเพส บางรายกราฟชีวิตก็พุ่งแบบแรงไม่
