7
แก้วตาเดือดร้อนเงิน
ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง
แก้วตาที่พาแม่มาหาหมอตามนัด หลังจากที่แม่เข้าพบคุณหมอเสร็จแล้วเธอก็ต้องไปเสียค่าใช้จ่าย
“ค่าใช้ทั้งหมดของคุณดวงตา สามหมื่นห้าพันบาทค่ะ” แก้วตาที่ได้ยินดังนั้นเธอก็แทบเข่าทรุดเพราะตอนนี้เธอทั้งต้องเรียนและต้องทำงานไปด้วย ค่าใช้จ่ายของแม่ในแต่ละเดือนก็มากแล้วเธอต้องส่งน้องเรียนด้วย เธอหาเงินมาเท่าไรก็ไม่พอสักที
แก้วตากลับมาที่บ้านเธอนั่งมองเงินในกระเป๋าที่เหลือแค่หนึ่งพันบาทติดตัวเพราะเมื่อวานเธอก็พึ่งจ่ายค่าต่างๆ ให้น้อง ทั้งค่าน้ำค่าไฟวันนี้ยังต้องมาจ่ายค่ารักษาให้แม่อีกยิ่งทำให้เธอท้อจนไม่อยากอยู่ต่อแล้วแต่เมื่อหันมองแม่มองน้องเธอก็คิดจะทำอย่างนั้นไม่ได้เพราะพวกเขาทั้งสองคนขาดเธอไม่ได้
“แก้วตาวันนี้ค่ารักษาของแม่เท่าไรลูก” ดวงตาแม่ของเธอถามขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงลูกสาวที่ต้องคอยหาเงินมารักษาเธออย่างนี้ทุกเดือน
“แม่ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นนะคะ หนูจ่ายให้แม่ได้สบายมากค่ะ”
“แม่รู้นะว่ามันต้องเยอะมากๆ แน่ๆ หนูต้องมาลำบากเพราะแม่อย่างนี้เดือนหน้าหนูไม่ต้องพาแม่ไปรักษาหรอกนะลูก” ดวงตาสงสารลูกสาวของเธอมากๆ ที่ไม่เคยได้สบายอย่างคนอื่นต้องส่งตัวเองเรียนส่งน้องเรียนแล้วเธอยังมาป่วยเป็นโรคที่ต้องใช้เงินเยอะอย่างนี้
“แม่อย่าคิดอย่างนั้นเลยค่ะแม่คนเดียวหนูเลี้ยงได้ น้องหนูก็เลี้ยงได้ค่ะ” แก้วตาพูดขึ้นมาแล้วก็เดินไปกอดแม่เพื่อให้แม่สบายใจแม่ตัวของเธอตอนนี้จะต้องคิดมากหาทางที่จะได้เงินเยอะๆ เพื่อที่จะมาจุนเจือครอบครัว
“หนูกอดด้วยคนค่ะ” แก้วใจเดินมาเห็นพี่สาวกับแม่กอดกันเธอก็อยากกอดด้วยอีกคน
“พี่แก้วตาหนูมีอะไรมาให้พี่ค่ะ” แก้วใจพูดขึ้นมาเสียงใสแสดงออกมาได้ว่าเธอกำลังมีเรื่องราวดีๆ เข้ามาในชีวิตของเธอ
“อะไรแก้วใจมีอะไรมาให้พี่” แก้วตาถามน้องสาวของเธอกลับแล้วน้องสาวของเธอก็ยื่นซองสีขาวให้กับเธอแล้วก็ยิ้มๆ
“อะไรอ่ะ” แก้วตานึกสงสัยว่าในซองนั้นคืออะไร เธอมองหน้าน้องสาวของเธอตอนนี้ที่ยิ้มๆ
“เปิดดูสิคะ” แก้วใจบอกให้พี่ของเธอเปิดซองดูว่ามีอะไรในนั้น แล้วเธอก็ยิ้มไม่หุบ
“เงินอะไรแก้วใจไปเอามันมาจากไหน” แก้วตาเปิดดูในซองเห็นเงินใบสีเทาหกใบเธอก็งงว่าน้องสาวของเธอไปได้เงินนี่มาจากที่ไหน
“แก้วใจไปประกวดร้องเพลงมาค่ะ พอดีเข้ามารับสมัครที่โรงเรียนแล้วก็แข่งขันที่โรงเรียนแล้วหนูได้รางวัลชนะเลิศที่หนึ่งหนูเลยได้เงินรางวัลนี้มาหนูให้พี่แก้วตานะคะ” แก้วตามองหน้าน้องสาวของเธออย่างภูมิใจ
“เก่งมากลูกหนูเก่งเหมือนพี่แก้วตาเลยรู้ตัวหรือเปล่า” ดวงตาเอ่ยชมลูกสาวคนเล็กของเธอ
“หนูเก่งมากเลยแก้วใจพี่รักหนูนะคะ เงินนี้พี่จะเก็บไว้ให้หนูไปโรงเรียนนะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ พี่ใช้บ้างก็ได้ เงินไปโรงเรียนหนูเหลือเก็บไว้ทุกวันก็น่าจะใช้ได้ไปอีกหลายวันเลยค่ะ”
“จ๊ะคนเก่งของพี่” แก้วตาลูบผมของเธออย่างอ่อนโยน แก้วตาที่หมดพลังตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเธอต้องสู้เพราะน้องกับแม่มีเธอเป็นเสาหลักจริงๆ แต่เธอจะทำอย่างไรเธอถึงจะทำงานที่ได้เงินมากกว่านี้เพราะแค่ค่ารักษาแม่ก็หลายหมื่นต่อเดือนแล้ว
แก้วตาออกไปทำงานอย่างเช่นทุกวันและวันนี้เอริคก็มานั่งดูเธอร้องเพลงอย่างเช่นเมื่อหลายวันก่อน
เอริคให้คนนำทิปไปให้เธอหนึ่งหมื่นบาทแต่เธอไม่รู้เลยว่าเงินนี้เป็นของเอริคแต่เธอก็เห็นเอริคนั่งมองมาที่เธอ แก้วตาก็รู้สึกเขินๆ ที่อาจารย์ที่สอนเธอเมื่อตอนอยู่มหาวิทยาลัยแต่พอออกจากรั้วมหาวิทยาลัยเขามานั่งมองเธออย่างนี้
แก้วตาร้องเพลงเสร็จเธอก็จะรีบกลับบ้านแต่เอริคมาดักรอเธอที่หน้าร้าน
“แก้วตา” เอริคเรียกชื่อของเธอขึ้นมาเสียงดังแล้วก็เดินมาหาเธอเหมือนมีเรื่องด่วนอะไร
“ค่ะ อาจารย์” แก้วตายังคงให้เกียรติเขาแม้จะอยู่นอกรั้วมหาวิทยาลัย
“พอดีจะมาบอกว่าพรุ่งนี้หลังเลิกเรียนไปซ้อมร้องเพลงที่ห้องดนตรีนะ พอดีใกล้วันแข่งแล้วอยากให้ซ้อมสักวันละหนึ่งชั่วโมงก็ยังดีเพราะอาจารย์รู้ว่าเราต้องมาทำงานต่อในตอนกลางคืน
“ค่ะแต่หนูขอซ้อมวันเว้นวันนะคะเพราะหนูต้องกลับไปดูแลแม่ก่อนออกมาทำงานแม่ไม่ค่อยสบายค่ะ”
“ได้สิเพราะยังไงแก้วตาก็มาทำงานร้องเพลงก็เหมือนได้ซ้อมอยู่แล้ว”
“ค่ะ ถ้าอาจารย์ไม่มีอะไรแล้วหนูขอตัวนะคะ” แก้วตาพูดจบก็จะเดินไปโบกรถแท็กซี่เพื่อกลับบ้านแต่เอริคไปยืนขวางไม่ให้เธอเรียกแท็กซี่
“ไม่ต้องเรียกหรอกเดี๋ยวไปส่ง” เอริคพูดขึ้นมาแล้วก็จับมือของเธอให้เดินไปกับเขา
“จะดีหรอคะอาจารย์” แก้วตาที่เกรงใจเขาไม่อยากให้เขาต้องมาลำบากไปส่งเธออย่างนี้
“ไม่เป็นไรหรอกอาจารย์เป็นห่วงเป็นผู้หญิงกลับบ้านดึกๆ อย่างนี้มันอันตราย” เอริคพูดราวกับว่าเขาน่าไว้ใจกับเธอเพราะอยู่ๆ ก็อาสาไปส่งอย่างนี้เป็นใครก็ต้องกลัวเขาขึ้นมาบ้างแน่ๆ
“แล้วอาจารย์น่าไว้ใจกว่าแท็กซี่มั้ยคะ” แก้วตาพูดขึ้นมาอย่างติดตลกจนเอริคหัวเราะออกมา
“ฮ่าๆ ๆ นี่แก้วตาเธอกำลังจะบอกว่าอาจารย์น่ากลัวกว่าแท็กซี่สินะ” เอริคถามเธอพร้อมกับหัวเราะออกมา
“ไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะคะแต่ก็นิดหนึ่งค่ะ” แก้วตาพูดออกมายิ้มๆ แต่ก็ขึ้นรถไปกับเขา
เอริคขับรถมาส่งเธอที่หน้าบ้านแล้วก็กลับเขาแค่อยากรู้ว่าบ้านของเธออยู่ที่ไหนก็เท่านั้น เอริคโบกมือให้เธอแล้วก็เหยียบคันเร่งรถออกไปจากหน้าบ้านของเธอ