Alp ile Can yan yana durmuş bana sırıtıyorlardı. “Can” diye çığlık atarak kucağına zıpladığımda hemen ben yakalayıp döndürürken “sanırım belim kırıldı” diyordu Alp’e. Ben onu boğarcasına boynuna sarılırken Alp elimdeki sandviçi almış sırıtarak bizi izlerken onu yiyordu. Ağlayarak Can’ın kucağından inerken “sonunda geldin” dedim. Ellerimi yüzünde gezdirirken ne kadar değiştiğini ölçüyordum. Yüzü incelmiş zayıflamış kemikleri daha bir belirgin olmuştu. Göz göze geldiğimizde arkalara attığı hüznü biran görmemi sağladığında hıçkırarak “Can” diyerek tekrar sarıldım. Ben göğsünde ağlarken eliyle sırtımı sıvazlayıp “kızım tişörtümü sümük yaptın olmuyor böyle” diyerek dalgaya vursa da sesindeki titreşimi engelleyememişti.
Geri çekildiğimde kafamı kaldırıp ona bakarken “bir daha gitmek yok” dedim.
