Only Euro | 04 ถ้าใจกาก อย่าปากเก่ง
895 Words
ปัก หมอนใบเล็กฟาดลงบนศีรษะเบาๆ ร่างสูงนั่งลงบนโซฟาข้างๆ
ไอรีนหยิบหมอนไปฟาดกลับ แต่สายตาไม่รักดีเผลอหลุบมองกล้ามหน้าท้องแน่นๆที่เต็มไปด้วยหมัดกล้ามแบบชัดๆ….
อวดดี!
“เธอไว้ใจเพื่อนคนนี้มากเกินไปแล้วนะไอรีน"
ไอรีน..หากมองจากบุคลิกภายนอกไอรีนดูเป็นลูกคุณหนู เป็นคนสวยเอาแต่ใจตัวเอง แต่ไม่น่าเชื่อว่าจะเลือกเรียนคณะวิศวะที่ตรงข้ามกับบุคลิกของเธออย่างกับหน้ามือหลังมือ ตอนเธอเข้าปีหนึ่งก็เป็นที่ฮือฮาและถูกพูดถึงอยู่บ่อยครั้ง ผู้ชายในคณะวิศ'วะพนันได้เลยว่าไม่มีใครไม่รู้จักเธอ และเพราะความฮอตเป็นเหตุนี่แหละถึงได้ทำให้เธอกลายมาเป็นเพื่อนผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม
แต่พอได้รู้จักจริงๆแล้วเธอแตกต่างจากที่คิดทั้งหมดตั้งแต่วันแรก.. ตัวก็เล็กแค่นั้นแต่ห้าวฉิบหายเลย
"เหรอ แล้วฉันควรไว้ใจเพื่อนอย่างนายแค่ไหนอ่ะ"
ดื้อฉิ*หายเช่นกัน
คนชอบเอาชนะยังไม่หยุดโน้มตัวเข้ามาใกล้ จนคนที่กำลังหยิบหมอนมาจัดวางที่เดิมอยู่ถึงกับชะงัก สายตาสะดุดเข้ากับความอวบอิ่มขาวละมุนเข้าเต็มๆตา ตื่นทั้งข้างบนลามไปถึงข้างล่าง
“มองแล้วกลืนน้ำลายแบบนั้นหมายความว่าไง”
"ฉันก็ผู้ชายนะไอร์~ ไม่ใช่พระอิฐพระปูน" ความอดทนของคนเรามันมีขีดจำกัด
“ทำไมอ่า”
ไม่ฟังกันเลย ทำไมเธอดื้อแบบนี้วะ!
ไอรีนแค่ชอบใจที่ได้แกล้ง แต่เธอไม่รู้เลยว่าไม่ควรเล่นแรงแบบนี้ ถึงแม้ยูโรจะย้ำกับตัวเองว่าเธอคือ 'เพื่อน' สมองเขารับรู้ แต่ไอ้ข้างล่างของเขามันฟังกันที่ไหน
พรึบ ดันตัวเธอกดลงไปด้านล่่่่าง นอนราบบนโซฟา แล้วตามไปขึ้นคร่อม วิธีจัดการกับคนดื้อด้าน…ใช้ไม้อ่อนกับคนอย่างไอรีนไม่ได้หรอก ต้องใช้ไม้แข็งเท่านั้น
“ยูโร”
ผมยาวสยาย ใบหน้าที่ก่อนหน้าเหมือนเสือจ้องจะจับกันกิน ตอนนี้เหมือนกระต่ายกำลังตื่นตูมเสียอย่างนั้น
หึ…คนเก่งแต่ปาก
นึกว่าจะแน่พอจะเอาเข้าจริงๆ ตาแป่วอย่างกะลูกแมว
จากที่ตอนแรกแค่อยากจะกำราบให้กระต่ายตื่นกลัว ครั้งต่อไปจะได้ไม่กล้าทำอีก แต่ตอนนี้ยูโรคิดว่าเหมือนเขากำลังหาเรื่องให้ตัวเองมากกว่า
ดวงหน้าสวยขาวเนียนไร้รูขุมขน จมูกเชิดรั้นรับเข้ากับริมฝีปากเรียวกระจับสีอมชมพูธรรมชาติ….ผิวขาวเนียนละเอียดแบบนั้นได้ยังไงกัน ถ้าได้สัมผัสจะนุ่มแค่ไหน
ปึก มือบางกระแทกแผ่นอก จมูกที่ฉิวเฉียดบริเวณลำคอขาวเนียนพลันชะงัก
“ทำอะไรอ่ะ!”
“อยาก..ดม” ตอบออกไปตรงๆ จมูกยังคงปัดป่ายอยู่บริเวณต้นคอขาว เพียงฉิวเฉียดไม่ได้กดจมูกลงไปแนบเนื้อ
"ไอ้บ้า เป็นหมาเหรอ!"
“อยากมาเป็นแม่ไอ้แบร์บราวน์ไหมล่ะ”
ยูโรอยากจะสัมผัสมากกว่านี้ จนโน้มหน้าเข้าไปใกล้ซอกคอขาวหอมละมุนอีกครั้ง
“ยู..อ่ะ ไอ้บ้า หยุดนะ!!!!!”
แค่จะสั่งสอนให้เธอกลัวทีหลังจะได้ไม่กล้าเล่นอะไรแบบนี้อีก…แต่ตัวเธอโคตรหอม
ไอรีนดิ้นขลุกขลักไปมาใต้เรือนร่างแกร่งกำยำแต่ก็ไม่มีผล
จน…
ปั่ก ยกเรียวขากระแทกเข่ากลางเป้าจุดสำคัญของความเป็นชายเข้าเต็มๆ
"อึก ไอร์~"
ไอรีนยกยิ้มสะใจ แต่.. " นี่ลุกออกไปสิ ฉันรับน้ำหนักนายไม่ไหวหรอกนะ!!” เขาล้มทับลงมาจนแทบจะหายใจไม่ออก
“ไอรีน เธอนี่มัน!!” ยูโรกัดฟันกรอด ซุกหน้าเข้าหาซอกคอขาวหวังจะเอาคืนเธออีกครั้ง
"อ๊ะ ยูโร พอแล้ว ไม่เล่นแล้ว" ไอรีนเปล่งเสียงด่า โดยที่ไม่ต้องกลัวว่าเสียงเธอจะไปรบกวนห้องข้างๆเพราะคอนโดนี้ห้องเก็บเสียง
ดิ้นไปดิ้นมาสักพักก็เริ่มหมดแรง
พอเธอไม่ดิ้น ไม่ขัดขืน ก็ทำให้สติของยูโรกลับมาเช่นกัน เขากำลังทำอะไรเพื่อนตัวเองอยู่?
"ถอยไปเลยนะ! เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง กี่โมงกี่ยามแล้วช่วยแหกตาดูด้วย” เธอฟาดฝ่ามือลงบนกล้ามแขนเขาระบายอารมณ์คุกรุ่น
"เธอเป็นคนเริ่มก่อนเอง” แต่สุดท้ายคนที่ยอมแพ้ก็คือยูโรเหมือนเช่นทุกครั้งนั่นแหละ เขาไม่เคยเอาชนะไอรีนได้อยู่แล้ว
“แล้วไง” ไอรีนพลักอกแกร่งออกห่าง ลุกขึ้นนั่ง ตวัดสายตามอง เหมือนแมวกำลังแยกเขี้ยว
ยูโรเอื้อมมือไปขยี้ผม แล้วโน้มหน้าไปกระซิบข้างหูโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว “ถ้าใจกาก ทีหลังอย่าปากเก่ง”
พูดจบก็รีบลุกออกมา ก่อนที่จะ….
ปึก! หมอนบนโซฟาลอยตามมาฟาดเข้าแผ่นหลังเต็มๆ
ตามมาด้วยสารพัดคำด่า “ยูโร ไอ้บ้า&฿$%#€$$*|”
หึ มุมปากหนายกยิ้มรีบเดินหนีไปเข้าห้องน้ำ เขาชินแล้ว และแน่นอนว่าไอ้แบร์บราวน์ก็ชินแล้วเหมือนกัน ดูอย่างตอนนี้ดิ มันไม่สนใจอะไรเลย ไม่เห่าด้วยซ้ำ
- Writer
