“ปล่อยฉัน ไอ้เพื่อนบ้า!”
“เพื่อน? ให้พูดอีกที!” เขาตะโกนใส่ฉันอย่างเกรี้ยวกราด
“ไอ้เพื่อนเลว!” ฉันก็สาดอารมณ์ใส่เขาอย่างไม่ยอมแพ้
“หึ เพื่อนเขาไม่ทำแบบนี้กันหรอก”
“กรี๊ด! ออกไปเดี๋ยวนี้นะ”
ฉันจะคว้าแพนตี้เอาไว้แต่ไม่ทันแล้ว มันมีชตากรรมเหมือนบราเซียไม่มีผิด ตอนนี้บนร่างฉันมีเพียงกระโปรงตัวเล็กที่ร่นมาอยู่เหนือสะดือมันไม่ได้ช่วยปกปิดอะไรเลยด้วยซ้ำ
คนใจร้ายก้มดูดดึงปลายยอดทุมถันลิ้นอุ่นร้อนตวัดหยอกล้อจนมันแข็งเป็นไตทำอุณหภูมิในร่างกายเริ่มร้อนขึ้น ซ้ำร้ายนิ้วร้ายกาจยังลากผ่านร่องน้ำฉ่ำแฉะและบีบเนินเนื้อนุ่มอย่างรุนแรง เขาปลุกปั่นจนร่างบางบิดเร้า
“อื้อ เยิ้มเพราะฉันขนาดนี้ยังจะเรียกเพื่อนอีกมั้ย?”
“ฉันเกลียดนาย” ฉันบอกเข้าด้วยสายตาแข็งร้าวแม้ร่างกายกับสายตาจะย้อนแย้งกันก็ตาม
“เกลียดให้ตายไปข้าง เพราะยังไงฉันก็ไม่มีวันปล่อยเธอหรอก”
จมูกโด่งสูดดมความหอมจากซอกคอขาวและขบกัดผิวบางเป็นระย
