ฉันอยู่ที่คอนโดของกาฬมาสามสี่วันแล้ว เบื่อชะมัดวัน ๆ ทำได้แค่ กิน นอน ดูซีรีย์ งานก็ไม่ได้ออกไปทำเพราะหลังจากที่ฉันป่วยกาฬก็ไม่ให้ฉันออกไปไหนถึงแม้วันนี้ฉันจะหายดีแล้วก็ตาม ทีเขายังออกไปหาเพื่อนได้เลย ไม่ยุติธรรม!
“เฮ้อ”
“เป็นอะไร?”
“เบื่อ!” ฉันตะโกนแสกหน้า ก็มันเบื่อนี่ ซีรีย์ก็ดูจบไปหลายเรื่องแล้ว
“งั้นไปเดินเล่นกันมั้ย?”
“ไป!”
อะไรก็ได้ที่ไม่ต้องอุดอู้อยู่ที่นี่ ถึงแม้คอนโดจะใหญ่เหมือนบ้านหลังหนึ่ง แต่ฉันก็เหมือนถูกขังอยู่ดี ฉันต้องการอิสระ
ฉันเดินอย่างอารมณ์ดีนำหน้าคนตัวโตเข้ามายังห้างสรรพสินค้าใกล้ ๆ สูดลมหายใจเข้ารับพลังจากสถานที่นี้ ก็พูดเวอร์ไปอย่างงั้นแหล่ะ ฉันแค่มีความสุขที่ได้ออกมาข้างนอกเท่านั้นเอง
“ไปดูเสื้อผ้ากันมั้ย?”
“ไป!” ฉันบอกแล้วว่าไปไหนก็ได้ ฉันเดินดูเสื้อผ้าในช็อป ดูเฉย ๆ แบบไม่ซื้อ ถึงมันจะน่ารักทุกแบบก็ตามฉันก็ไม่ซื้อ เพราะราคามันแพงเกินไปตัวละตั้งพันอัพเลย
