“รถกาฬ?”
วีว่าเอ่ยอย่างสงสัย แม้เสียงจะเบาแต่ฉันก็ได้ยินอย่างชัดเจน
“เอ้อ ฉันลืมไปว่าเป็นประจำเดือนแล้วผ้าอนามัยหมดอ่ะ ฉันขอติดรถกลับไปหน้าปากซอยหน่อยนะ”
“เอ้า แล้วทำไมไม่บอกละคะคุณเพื่อน” วีว่าขำในความขี้ลืมของฉัน
“ถ้างั้นจะเรียกว่าลืมไหมล่ะ”
“แต่เหมือนกาฬมันมาหาแกป่ะ”
ขณะที่กำลังกลับรถวีว่าก็ยังไม่หายสงสัย แต่ฉันก็เบี่ยงประเด็ดจะเลี่ยงที่จะตอบคำถามที่เหมือนจะไม่ใช่คำถาม
“เออ เอาไว้ก่อนเถอะ เรื่องประจำเดือนสำคัญกว่า”
“เอ้า เอางั้นก็ได้ ...เออ ว่าแต่กาฬมาหาแกทำไมอ่ะ”
“ไม่รู้ สงสัยมาขอลอกการบ้านมั้ง” วีว่าเหล่ตามองอย่างจับผิด
“ตอนนี้มันปิดเทอม จะมีการบ้านอะไรให้ลอก”
“เออ จริงด้วย แหะ ๆ กลับไปคงรู้เองแหล่ะ” ฉันรู้สึกว่าเพื่อนสนิทของฉันกลายร่างเป็นเครื่องจับเท็จซะงั้น
“คงไม่ได้มากวนแกเรื่องฉันใช่ไหม?”
“ก็... นิดหน่อยแหล่ะ แกไม่ต้องคิดมากนะมันโอเคขึ้นแล้ว”
“อืม...”
วีว่ารู้ว่ากา
