“หรือว่าฉันปล้ำเธอ?”
อึก
ฉันหันขวับมองที่คนข้าง ๆ พบว่าใบหน้าเขาอยู่ห่างจากฉันแค่คืบ
“บะ บ้า ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหล่ะ ฉันส่งนายเสร็จฉันก็กลับ”
“อ๋อ... แล้วคราบเลือดบนที่นอนมาจากไหน”
“...ฉะ ฉันไม่รู้”
ขะ เขาจำได้เหรอ? ไม่สิ เขาไม่รู้หรอก ตอนนี้ลมหายใจติดขัดเหมือนจะเป็นลม อีหลินอยากจะบ้าตาย
"แล้วรอยที่คอนี่ล่ะ"
มือหนาปัดผมยาวออกไปด้านหลังก่อนที่ฉันจะรีบเอาผมมาปิดรอยนั้นไว้ ถึงรอยที่เขาทำไว้มันจะจางลงบ้างแล้วแต่ก็ยังเห็นอยู่ แถมเขายังทำไว้อีกหลายรอยด้วย บ้าชะมัด
"หมากัด"
"หึ อยากโดนหมากัดอีกสักทีมั้ย"
"ยะ อย่าเข้ามานะ” ฉันโดนคนตัวโตกักขังด้วยวงแขนแกร่งก่อนจะใช้มือดันหน้าอกเขาไว้ เขาต้องการอะไรจากฉันกันแน่ ฉันอุตส่าห์เงียบไว้แล้วแท้ ๆ
“ทำไม? เธอจำเรื่องคืนนั้นไม่ได้ฉันก็จะทบทวนความจำเธอไงล่ะหลิน”
“อื้อ!”
ริมฝีปากอุ่นประกบริมฝีปากบางอย่างรวดเร็วด้วยควาตกใจฉันจึงเผลอเปิดปากออกทำให้กา
