“หึ มานี่”
“กรี๊ดดดด กาฬ ปล่อยฉัน”
“ฉันจะสั่งสอนเด็กเลี้ยงแกะ ครั้งต่อไปจะได้ไม่โกหกอะไรฉันอีก”
“กรี๊ดดดด ไอ้บ้ากาฬ ปล่อยฉัน”
“ร้องไปเลย ถ้าอยากให้ข้างห้องเขารู้ว่าเรากำลังทำอะไรกัน”
อุ๊บ ฉันตะคลุบปากตัวเองทันทีไม่รู้ว่าผลันห้องเก็บเสียงแค่ไหน แต่ไม่เสี่ยงดีกว่า
“มะ ไม่เอานะ ฉันยังไม่พร้อม”
ฉันส่งสายตาอ้อนเขาเผื่อเขาจะเห็นใจ แต่เปล่าเลยมือหนาสอดเข้าใต้แผ่นหลังบางก่อนจะปลดตะขอบราออกอย่างชำนิชำนาญจากนั้นก็ดันเสื้อยืดพร้อมบราเซียขึ้นไปกองบนเนินอก
“หึ” เขาหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นรอยอีกหลายจุดที่ตนทิ้งเอาไว้
“อ๊ะ กาฬ”
ไม่พูดพร่ำทำเพลงเขาจัดการฉกชิงความหวานจากยอดสีสวยส่วนอีกข้างก็บีบขย้ำมันราวกับของเล่นชิ้นโปรดบ้างก็สลับบดบี้ปลายยอดจนร่างกายของฉันบิดเร้าด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด เมื่อเล่นมันจนหนำใจแล้วเขาก็ผละออกก่อนจะกระทำกับทุมถันอีกข้างราวกับกลัวมันจะน้อยใจ
กาฬสร้างความปั่นป่วนในร่าง
