กับดักรักยัยเลขาสุดเฉิ่ม

คอนโดผมเอง

เช้าวันใหม่ กลิ่นหอมของกาแฟลอยอวลไปทั่วห้อง พร้อมเสียงช้อนคนเบาๆ กับเสียงฝีเท้าคนเดินในครัว

นีรินขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น

“ที่นี่มันที่ไหน” เธอพึมพำเบาๆ เสียงแหบแห้งตามสภาพของคนเพิ่งฟื้นจากความเมา

“ตื่นแล้วเหรอ”

เสียงทุ้มคุ้นหูดังมาจากมุมห้องนีรินผงะสุดตัว ดึงผ้าห่มขึ้นกอดแน่นเหมือนเจอผี! เธอเห็นธีรัชในเสื้อยืดพอดีตัวกับกางเกงวอร์ยืนอยู่หน้าครัว

มือหนึ่งถือแก้วกาแฟ อีกมือกำลังเทนมลงในถ้วยใบเล็กลุคสบายๆ แบบนี้ มันอันตรายเกินไปสำหรับหัวใจคนมีเจ้านายหล่อ!อย่างเธอ

“บะ...บอส! นี่มัน...ที่ไหนคะ!”

“คอนโดผมเอง” เขาพูดหน้าตาเฉย พลางเดินเอากาแฟมาวางตรงหน้าเธอ “ดื่มซะ เดี๋ยวจะปวดหัวไปทั้งวัน”

นีรินทำตาโต “แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะคะ! ฉันต้องกลับคอนโดตัวเองสิ!”

ธีรัชเลิกคิ้ว “เมื่อคืนคุณเมา จำไม่ได้ เหรอ”นีรินหน้าแดงเถือกทันที “มะ...ไม่ค่ะ! ไม่รู้เรื่องเลย!”

“อืม...นั่นสินะ” เขายักไหล่ “แต่จำได้ใช่ไหมล่ะว่าเธอพึมพำอะไรบางอย่างตอนอยู่ในรถ”

หญิงสาวชะงักเหมือนถูกสาดน้ำเย็นทั้งตัว “พึมพำ...อะไรเหรอคะ”

ธีรัชโน้มตัวเข้ามาเล็กน้อย รอยยิ้มที่มุมปากเขาโคตรจะเจ้าเล่ห์

“ก็อะไรประมาณว่าบอสใจดีจังค่ะ ขอโทษนะที่ชอบเผลอมอง’ ”

“บอส!!” นีรินแทบจะกลิ้งลงจากโซฟาด้วยความตกใจ หน้าแดงเป็นลูกตำลึง!

“อย่าตะโกน ผมยังไม่ได้หายหูอื้อจากเมื่อคืนเลย” เขาบ่นเบาๆ แต่สายตายังจับจ้องที่เธออย่างพึงพอใจ

“ต่อไป ถ้าจะเมาอีก ก็บอกก่อน ผมจะได้เตรียมห้องไว้ให้ ไม่ใช่นอนโซฟาแบบนี้”

“ฉะ.ฉันจะไม่เมาแล้วค่ะ!ไม่ไปไหนกับบอสอีกแล้วด้วย!” นีรินรีบตอบ แต่ในใจดันเต้นแรงเหมือนจะออกมานอกอก

ธีรัชหัวเราะเบาๆ แล้วหันกลับไปชงกาแฟแก้วของตัวเองต่อ “ปากบอกแบบนั้น แต่หน้าเธอเนี่ยแดงจนจะระเบิดอยู่แล้ว”

นีรินเบะปาก เธออยากจะฟาดหมอนใส่เขาสักใบแรงๆ แต่ก็ทำได้แค่ซุกหน้าลงกับผ้าห่มพร้อมเสียงพึมพำที่เบากว่าเสียงลมหายใจ

“บอสบ้า”

ธีรัชได้ยินนะ ได้ยินชัดเลยด้วยแต่เขาแค่ยิ้มแล้วยกกาแฟขึ้นจิบช้าๆ อย่างผู้ชนะ

หลังจากที่ธีรัชพาเธอไปส่งที่คอนโดของเธอและรอรับเธอไปทำงานในออฟฟิศเรียบร้อยแล้ว

นีรินก็พยายามข่มอาการเขินให้ตัวเองดูเป็นปกติที่สุด บอกตัวเองว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

แค่เมาไปหน่อย แต่ทำไมใจมันถึงเต้นรัวๆ แบบนี้นะ

เธอเดินเข้าไปในออฟฟิศ แทบจะไม่กล้าสบตากับใครเลยแม้แต่ทีเดียว จนกระทั่งเสียงคุ้นหูดังขึ้นจากประตูห้องทำงานของธีรัช

"นีริน"

เสียงเรียกที่ทุ้มต่ำดังขัดกับความเงียบในออฟฟิศ ทำให้หัวใจของเธอกระตุกอย่างไม่ทันตั้งตัว

"คะ" นีรินหันไปตามเสียงเรียก

ธีรัชยืนอยู่ตรงประตูห้องทำงานของเขา ใบหน้าคมคายยังคงดูนิ่งสงบเหมือนเดิม

แต่ที่ต่างไปคือสายตาที่เขามองเธอนั้นเต็มไปด้วยความพิเศษ

"มานี่หน่อย" เขาโบกมือเรียก

นีรินเดินไปที่ห้องทำงานของเขา ใจเต้นรัวเหมือนเสียงกระทบของจังหวะกลองในหัว

ไม่มีใครในออฟฟิศพูดอะไร แต่รู้สึกเหมือนสายตาทุกคู่จ้องมาที่เธอ

เมื่อเข้าไปถึง ธีรัชก็ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหยิบแก้วกาแฟที่เขาเตรียมไว้ให้เธอตั้งแต่เช้า แล้วยื่นให้

"เผื่อแก้วนี้ทำให้คุณรู้สึกดีขึ้นหน่อย" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูนุ่มนวลและอบอุ่นผิดปกติ

นีรินอ้าปากค้างเล็กน้อย มันไม่ใช่แค่กาแฟธรรมดา แต่มันคือการดูแลจากเขา

ที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้รับจากเจ้านายที่ดูไร้ความรู้สึกขนาดนี้มาก่อน

“ขอบคุณค่ะ” เธอกลืนความเขินลงไปในลำคอ

ธีรัชยิ้มยกมุมปากขึ้นอย่างที่เขาชอบทำ แล้วเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง

“เมื่อวานคุณทำดีมากนะ นีริน” เขาบอกก่อนจะหันไปทำงานต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

นีรินยืนจ้องเขาเหมือนกำลังพยายามสแกนความหมายในคำพูดนั้น

“ทำดีมาก” นีรินทวนคำแล้วตั้งใจจะกลับไปทำงานต่อ แต่ทำไมหัวใจเธอมันยังเต้นแรงอยู่นะ

ธีรัชยิ้มบางๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “ถ้าคุณไม่รีบไปทำงาน ผมจะไปหาคนอื่นมาช่วยนะ”

นีรินรีบหลบสายตาที่จับจ้องแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง แต่ในใจกลับตื่นเต้นแปลกๆ

คิดไม่ตกว่าคำว่า "ทำได้ดีมาก" ของเขาหมายถึงอะไรกันแน่

แล้วจากนั้นก็เป็นช่วงเวลาที่เธอเผลอหลงไปในห้วงความคิดของตัวเอง ซักพักธีรัชเดินมาใกล้ๆ เธอและยิ้มอีกครั้ง

"ดูเหมือนจะมีงานสำคัญที่ต้องให้คุณจัดการ ถ้าคุณทำได้ดี ผมจะเลี้ยงมื้อเย็นเอง"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงติดตลก แต่แฝงไปด้วยความจริงจังบางอย่าง

นีรินยิ้มตอบกลับไปอย่างเป็นธรรมชาติ แม้ในใจจะรู้สึกว่าบอสของเธอนี่มันก็ "อ่อนโยนเป็นเหมือนกันแฮะ"

ในแบบที่เธอไม่เคยคิดมาก่อนหลังจากงานเสร็จเรียบร้อย ธีรัชพาเธอไปทานมื้อเย็นในร้านอาหารหรูที่เขาแนะนำ

“จริงๆ แล้วคุณทำงานได้ดีมาก ผมจะไม่แปลกใจถ้าเธอจะได้รับการยอมรับจากลูกค้าในฐานะผู้จัดการฝ่าย”

เขาพูดขณะยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มนีรินหันมองหน้าเขาด้วยความประหลาดใจ “ผู้จัดการฝ่าย ทำไมคะ”

ธีรัชยิ้ม “ก็ผมเชื่อว่าคุณมีศักยภาพพอ”

แค่คำพูดนั้นจากบอสของเธอ...มันทำให้ใจของนีรินเต้นแรงไปกว่าที่เคย และในค่ำคืนนี้

เธอไม่รู้ตัวเลยว่าเขาได้สร้างมุมมองใหม่ให้กับความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ในใจของเธอไปแล้ว

หลังจากที่ทานมื้อเย็นเสร็จ ธีรัชพานีรินกลับไปที่คอนโดของเธอ เขาขับรถมาด้วยตัวเอง

หันมามองเธอเป็นระยะๆ ด้วยสายตาที่เขาก็ไม่อาจอธิบายได้

"คืนนี้ต้องทำงานเยอะไหม?" เขาถามหลังจากเงียบไปพักใหญ่

"ไม่ค่ะ แค่จัดการงานเล็กๆ น้อยๆ ก็พอ" นีรินตอบไปด้วยน้ำเสียงที่เบา เหมือนเธอกำลังรอให้เขาพูดอะไรต่อ

ธีรัชขับรถต่อไป เขาค่อยๆ ลดความเร็วลงเมื่อถึงทางเข้า คอนโดของนีริน

"เอาล่ะ ถึงแล้ว" เขาพูดพร้อมกับจอดรถ

นีรินเปิดประตูรถและจะลงไป แต่ก่อนที่เธอจะเดินออกไป ธีรัชก็พูดขึ้นมาเบาๆ

“คืนนี้ถ้าคุณไม่รังเกียจ ผมอยากขออะไรอีกสักอย่าง” เขาพูดน้ำเสียงที่ดูจริงจังและรุนแรงขึ้นเล็กน้อย

นีรินหันมามองเขาด้วยความสงสัย “อะไรคะ”

ธีรัชเหลือบมองไปที่ด้านข้างแล้วหันกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดึงดูด

“แค่ผมขอขึ้นไปนั่งพักบนห้องคุณสักพักได้ไหม”

นีรินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้สึกว่าอันนี้มันไม่เหมือนคำขอปกติที่เธอได้ยินจากเจ้านายคนอื่นๆ

“บอส!” เสียงเธอสั่นนิดๆ เพราะความรู้สึกที่ก่อตัวในใจ

“แค่พักเดียว ผมอยากให้คุณพักจากการทำงานบ้าง” ธีรัชพูดพร้อมกับลุกขึ้นมาจากที่นั่งคนขับแล้วเดินมาที่ประตูข้างๆ

เขาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ก่อนจะค่อยๆ ยิ้มให้

“นะครับ” เขาพูดเสียงนุ่ม

นีรินรู้สึกเหมือนเวลาหยุดหมุนไปครู่หนึ่ง เธอไม่เคยคิดเลยว่าคำพูดของเขาจะทำให้หัวใจเธอสับสนแบบนี้

และไม่รู้ว่าเพราะอะไรเธอถึงรู้สึกเหมือนจะมีแรงดึงดูดบางอย่างที่บีบหัวใจให้แน่นขึ้นในที่สุดเธอก็ตอบตกลง

“ก็ได้ค่ะ” เธอตอบไปในที่สุด ความรู้สึกในใจที่กำลังสับสนเริ่มคลี่คลายด้วยคำตอบง่ายๆ ของเธอ

ธีรัชยิ้มกว้างขึ้น แล้วเดินไปเปิดประตูคอนโดให้เธอเข้าไปข้างใน