ธีรัชนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน มือหมุนปากกาทองแท่งหรูไปมา
ดวงตาคมเข้มไม่หลุดจากหน้าจอคอมฯ ตรงหน้าแต่ใจเขาไม่ได้อยู่ตรงนั้นเลย
มันกำลังหมุนวนกับภาพที่เห็นเมื่อเช้า
นีรินยัยเลขาแว่นหนา ดันยิ้มจนตาหยี หัวเราะกับภาวัชซะเสียงใสเชียว!
ไม่รู้ภาวัชมันเล่าเรื่องอะไร แต่เธอหัวเราะจนมือแตะไหล่มันไปตั้งกี่ครั้งไม่เคยหัวเราะแบบนั้นกับเขาเลยสักที
หึ! ผู้หญิงอะไร แต่งตัวก็เฉิ่ม ผมก็มัดเหมือนคุณครูประถม แว่นหนาเตอะขนาดนั้น ใครเขาจะมาสนใจกันนะ
แต่...ภาวัชก็ดูจะสนใจมากด้วย
ธีรัชขมวดคิ้วแน่นเขาไม่ได้สนใจหรอกนะ ว่านีรินจะชอบใคร แต่มันขัดใจใช่ ขัดใจมาก!
แล้วทำไมล่ะ เขาก็ยังไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน
เขาเรียกเธอเข้ามาในห้องนีรินเปิดประตูเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารแนบอก เธอดูเกร็งๆ ชอบกล
“เอกสารที่บอสขอค่ะ” เสียงเธอสุภาพ เรียบง่าย
เหมือนทุกวัน เหมือนที่เขารู้จักเธอมาตลอด
แต่วันนี้เขากลับรู้สึกเหมือนกำลังมองใครอีกคน
คนที่ยิ้มสดใสให้คนอื่น แต่ไม่เคยยิ้มแบบนั้นให้เขาเลย
“ไปสนิทกับภาวัชตั้งแต่เมื่อไหร่” เขาถามขึ้นเรียบๆ
นีรินชะงัก กะพริบตาปริบๆ “ก็ไม่ได้สนิทอะไรเป็นพิเศษค่ะ แค่คุยงานบ้าง”
“คุยงาน หรือคุยเล่นกันแน่?” น้ำเสียงเขาเย็นลงทันตา
นีรินเม้มปากแน่น “บอสกำลังจับผิดฉันเหรอคะ”
“ใครจะกล้าจับผิดคุณล่ะ” เขาประชด “คุณก็แค่เลขาผม ใครจะหัวเราะกับใคร ผมจะไปสนใจทำไม”
แต่ทั้งที่พูดแบบนั้นมือเขากลับกำปากกาแน่นขึ้นสายตาจ้องเธอเหมือนพร้อมจะลากกลับมานั่งข้างเขาไม่ให้ไปไหน
นีรินขยับตัวเล็กน้อย ราวกับไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นและนั่นแหละยิ่งทำให้ธีรัชอยากแกล้ง
“คราวหลังไม่ต้องคุยเล่นมาก งานยังไม่เสร็จดี” เขาบอกเสียงเรียบ ดึงแฟ้มจากมือเธอไป
แล้วจ้องตาเธอตรงๆ
“อย่าเสียเวลาหัวเราะกับคนอื่น จนลืมหน้าที่ตัวเองคุณนีริน”
ใช่เขายังพูดจิก ยังทำเป็นเฉยชาแต่ในใจเขาน่ะแทบคลั่งทุกครั้งที่เห็นเธอไปยิ้มให้คนอื่น
อีตาบอสปากแข็งคนนี้น่ะ เขาแค่ยังไม่ยอมรับว่าเขาไม่ได้หวงในฐานะ "ลูกน้อง"
แต่หวงในแบบที่ผู้ชายหวงผู้หญิงคนหนึ่ง วันนี้เป็นวันที่ธีรัชต้องออกไปพบกับหุ้นส่วนคนสำคัญของบริษัท
ซึ่งจะเป็นอีกหนึ่งข้อตกลงใหญ่ที่อาจส่งผลต่อทิศทางธุรกิจของเขาในปีนี้
และเขาก็ตัดสินใจจะพานีรินไปด้วย
“เตรียมตัวให้พร้อม ผมให้คีย์ขับรถไปรับตอนสิบโมง” เขาเอ่ยขึ้นโดยไม่มองหน้าเธอ ระหว่างที่ยืนเลือกเนกไทอยู่หน้ากระจก
นีรินเลิกคิ้ว เธอไม่ได้มีหน้าที่ไปเจรจาทางธุรกิจด้วยสักหน่อย “แต่ฉันไม่ใช่คนที่เกี่ยวข้องกับการประชุมนี้นะคะ”
“เลขาผู้บริหารไม่เกี่ยวตรงไหน” เขาตอบนิ่ง แต่หางเสียงมีบางอย่างที่เหมือนไม่อยากให้เธอปฏิเสธ
รถเบนซ์สีดำคันหรูจอดสนิทอยู่หน้าอาคารสำนักงานของคู่เจรจา
คีย์ ลูกน้องคนสนิทของธีรัช ก้าวออกมาเปิดประตูให้ผู้บริหารหนุ่มกับเลขาสาวอย่างคล่องแคล่ว
“รอที่รถ ถ้ามีอะไรฉันจะโทรหา” ธีรัชสั่งเรียบๆ ขณะเดินนำเธอเข้าไปในตัวตึก
นีรินก้าวตามหลังเขาอย่างเรียบร้อย ลมหายใจลึกแผ่วเบาที่เธอพยายามควบคุม สะท้อนถึงความประหม่า
และแล้วก็ถึงห้องประชุม ชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานผู้เป็นหุ้นส่วนในดีลครั้งนี้ ลุกขึ้นยืนพร้อมรอยยิ้มต้อนรับ
แต่แค่ไม่กี่นาที นีรินก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ
สายตาของอีกฝ่ายมองเธออย่างเกินเลยมีคำพูดล่อแหลมที่หลุดออกมา
มีจังหวะที่มือแทบจะแตะเธอ หากธีรัชไม่ก้าวเข้ามาแทรกกลางก่อน
“คุณคงเข้าใจอะไรผิด” ธีรัชพูดเสียงเย็น แต่ดวงตาเขากลับวาววับน่ากลัว “เธอเป็น เลขา ของผม ไม่ใช่ของคุณ”
ชายคนนั้นหัวเราะกลบเกลื่อน แต่บรรยากาศในห้องประชุมกลับตึงเครียด
“คีย์ เตรียมรถ” ธีรัชกดโทรศัพท์ออกทันที โดยไม่หันไปสบตาคู่สนทนาอีก
ภายในรถธีรัชนั่งนิ่ง แต่ออร่าความไม่พอใจแผ่ซ่านออกมาจนทั้งรถเย็นยะเยือก
นีรินเงียบ ไม่กล้าพูดอะไร เธอรู้ว่าเขากำลังโกรธมาก
“คราวหน้าอย่าขัดคำสั่งผมอีก” เขาเอ่ยขึ้นในที่สุด
เธอหันไปมองอย่างไม่เข้าใจ “ขัดคำสั่งอะไรคะ”
“ผมบอกให้คุณอยู่ใกล้ผม ไม่ใช่ไปยืนคนเดียวให้คนอื่นมองเหมือนของโชว์แบบนั้น!”
น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าวจนเธอสะดุ้งไปเล็กน้อย
เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงโมโหมากขนาดนี้
ด้านหน้าของรถ คีย์มองกระจกมองหลังเพียงแว๊บเดียวก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากเล็กๆ อย่างรู้ทัน
“บอสหวง” เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ อย่างอดไม่ได้
“คืนนี้ไปดื่มกับผมหน่อย”
เสียงทุ้มต่ำของธีรัชเอ่ยขึ้นขณะที่นีรินกำลังเก็บเอกสารเตรียมกลับบ้าน
เธอชะงักมือ พลางเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความงุนงง “คะ?”
“ที่ The Edge ผับของเพื่อนผม เขาเปิดตัวเมนูใหม่” น้ำเสียงเขาฟังเหมือนชวนไปกินบิงซู
แต่ในความจริงคือผับดังระดับไฮเอนด์ที่จองโต๊ะล่วงหน้าเป็นอาทิตย์
นีรินรีบปฏิเสธทันควัน “แต่ว่าฉันไม่เคยไปที่แบบนั้นเลยนะคะ แล้วก็แต่งตัวไม่เหมาะด้วย”
ธีรัชปรายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ใช่รู้แล้วว่าไม่เหมาะ” เขาพึมพำเสียงต่ำ แต่แล้วก็ขยับมุมปากเล็กน้อย “งั้นแวะไปหาชุดที่ห้างก่อน เดี๋ยวผมจ่ายให้”
“มะ...ไม่ต้องก็ได้ค่ะ!” เธอรีบยกมือปฏิเสธ หน้าเริ่มร้อนผ่าวกับความรู้สึกบางอย่างที่แปลกไปจากปกติ